Սալաթ ավոկադոյով և թունոսով

Թունոսի տեղ, եթե տանը չկա, կարելի է վերցնել եփած հավի կրծքամիս մանր կտրատած, կամ նույնիսկ եփած ֆասոլ, եթե օրը ծոմի է. սկզբունքը մեկն է՝ պետք է մի սպիտակուցային, չեզոք համով բաղադրիչ, որը չի կռվի ավոկադոյի ու լոլիկի հետ, այլ պարզապես լրացնում է։

Կապարիսը այստեղ աղի ու թթվության կետիկ է, փոքր պայթյուն բերանում։ Եթե չկա, մի փնտրիր տեղը ուրիշով, պարզապես հանիր ու մի քիչ ավելացրու քացախ՝ նույն ֆունկցիան մասամբ կփոխհատուցես։

Ռեհանի տեղ հայկական խոհանոցում միշտ կա թարմ կանաչի սեղանին, ուստի եթե ռեհան չկա, վերցրու մի բուռ հա՛մ, ոչ թե քիչ-քիչ ամեն ինչից, այլ մեկ թարմ խոտ, որ ունի իր ուրույն բույրը. ուրիշ կանաչի դնելու դեպքում արդեն ուրիշ ուտեստ կստացվի, ու դա վատ չէ, պարզապես ուրիշ է։

Ոմանք ասում են՝ ավոկադոն պետք է անմիջապես օգտագործել, հենց կտրատես։ Ոչ, որովհետև հենց կիտրոնի հյութը վրան գցես, նա այլևս չի սևանա այնքան արագ, ու կարող ես հանգիստ մի տասը րոպե էլ զբաղվել մնացածով։

Բալզամիկ քացախն ու ձիթապտղի յուղը առանձին-առանձին գցելը, ոչ թե նախապես խառնելով վինեգրետի, թույլ է տալիս ամեն մարդու սեղանի շուրջ ինքն իր ճաշակով համեմել՝ մեկը ավելի թթու կուզի, մյուսը՝ ավելի յուղոտ։ Լավաշը կողքին դրված՝ ոչ թե զարդ է, այլ գործիք, որով կհավաքես ափսեի հատակում մնացած հյութը, որը գդալով հավաքել չի ստացվի։

Սառեցրած մատուցելը պատահական չէ. ավոկադոն ու լոլիկը սենյակային ջերմաստիճանում դառնում են փափուկ ու ջրային, իսկ սառնարանից հենց նոր հանվածը պահպանում է իրենց կառուցվածքը, որը զգացվում է ատամին որպես թարմություն, ոչ թե պարզապես ցուրտ ուտելիք։