Foto me AIFuzili me perime pranverore dhe vezë
Pastë fuzili me perime pranverore, vezë dhe pekorino, një version i lehtë i karbonarës për pranverë.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 400 g Fuzili
- Vaj ulliri sipas shijes
- 1 copë Qepë shalot
- 1 copë Selino
- 1 copë Karotë
- 3 copë Vezë
- 2 lugë gjelle Pekorino
- 150 g Bizele
- Kripë sipas shijes
- Piper i zi sipas shijes
- Majdanoz sipas shijes
Hapat
Në një tigan skuqni perimet e grira në vaj ulliri, shtoni bizelet dhe ngrohini për disa minuta.
Paralelisht zieni fuzilin derisa të jetë gati.
Në një tas rrihni vezët me pekorino, piper të zi dhe majdanoz.
Kullojeni pastën dhe hidheni në tigan mbi përzierjen me vezë, përzieni mirë që veza të ngrohet dhe të trashet lehtë.
Përzieni me pak pekorino shtesë dhe shërbejeni menjëherë.
Kjo është një karbonara e improvizuar me perime pranvere — fuzili me selino, karotë, qepë shalot e bizele, të lidhura jo me krem, por me vezë e pekorino. E gjitha varet nga një gjë: të mos i bësh vezët omëletë. Gjithçka tjetër — perimet, pasta — janë thjesht skenë; drama e vërtetë ndodh në fund, kur veza takon pastën e nxehtë.
Disa thonë se për të pasur sos kadife duhet gjithsesi krem. Jo, sepse vezë e rrahur me djathë, nëse bashkohet me pastë sa duhet e nxehtë (jo mbi zjarr të hapur, por e kulluar e hedhur drejt e në tigan), trashet vetë nga vapa e vet dhe nga niseshteja që mbart pasta. Krem do të thotë se dikush e ka pasur frikë vezën dhe ka marrë shkurtore.
Perimet këtu s'kanë nevojë të zbuten plotësisht në tigan — mjafton t'u bjerë goditja e parë e vajit të nxehtë, pastaj vazhdojnë të piqen nga avulli dhe nga pasta vetë. Selino e karota priten njësoj, në kubikë të vegjël, që të piqen njëkohësisht; nëse njërën e pret trashë e tjetrën hollë, njëra do mbetet e papjekur ndërsa tjetra digjet — kjo është e meta, jo zjarri.
Durim ke nevojë vetëm në një çast: kur hedh pastën mbi vezë. Nxito dhe del omëletë me makarona; prit shumë (ta lësh pastën të ftohet para se ta hedhësh) dhe veza nuk lidhet fare, mbetet e lëngshme. Mes këtyre dy gabimeve qëndron gjella e mirë.
Qepa shalote këtu s'është personazh kryesor, është baza e shijes — ajo që jep ëmbëlsi të lehtë pa e mbushur gjellën me erë të fortë qepe. Nëse s'e gjen, merr qepë të zakonshme të bardhë, por grije më imët, se është më e fortë dhe duhet t'i japësh më shumë kohë në vaj para se të shtosh pjesën tjetër.
Selino shpesh hidhet në kosh pa u menduar, por këtu jep atë theks të hollë, pak të hidhur, që e ndalon gjellën të bëhet e ëmbël e mërzitshme nga karota dhe bizelet. Nëse s'ke selino, mos e lër bosh — zëvendëso me diçka që ka po atë rol: një gjelbërim i gjelbër me shije pak të fortë e aromatike, që balancon ëmbëlsinë e perimeve të tjera.
Bizelet e freskëta janë mirë, por të ngrira bëjnë po atë punë — madje nganjëherë më mirë, sepse janë ngrirë menjëherë pas vjeljes dhe mbajnë ëmbëlsinë. Mos i gatuaj gjatë, vetëm sa të ngrohen në tigan me pjesën tjetër, përndryshe zverdhen dhe humbin ngjyrën e freskisë.
Vezët janë zemra e recetës. Tri vezë për katërqind gram pastë nuk është rastësi — është raporti që lejon sosin të mbështjellë çdo fuzili pa e mbytur. Pekorino shton kripë dhe thellësi; nëse s'e gjen, merr një djathë tjetër të fortë e të pjekur, me shije të theksuar e të kripur — parmixhano e bën të njëjtën punë, por rezultati del pak më i butë në shije.
Majdanozi hidhet në fund, jo sepse është zbukurim, por sepse nxehtësia e shpejtë e vret aromën; i grirë në çastin e fundit ruan freskinë që e gjithë gjella ka nevojë pas gjithë asaj pjekjeje.
Piperi i zi jepet me dorë të lirë këtu, jo thjesht për shije — ai thyen ëmbëlsinë e perimeve dhe të djathit, mban gjellën të ekuilibruar. Kripa e ujit të pastës mjafton shpesh për vetë sosin, kështu që kripa shtesë hidhet me kujdes, pasi djathi vetë është i kripur.