Foto me AIKek Danez me Vanilje
Një kek i thjeshtë danez me aromë vanilje dhe limoni, i përshtatshëm për çdo rast.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 0.5 copë Shkop vanilje
- 200 g Sheqer
- 1 copë Limon vetëm lëvozhga, e grirë hollë
- 200 g Gjalpë i butë, në temperaturën e dhomës
- 4 copë Vezë
- 2 lugë çaji Pluhur pjekjeje
- 200 g Miell
Hapat
Preni shkopin e vaniljes gjatësisht, kruani kokrrat me thikë dhe përzieni me sheqerin.
Rrihni vaniljen, sheqerin, lëvozhgën e limonit dhe gjalpin derisa të bëhet e lehtë dhe me ajër.
Shtoni vezët një nga një, duke i rrahur mirë.
Përzieni pluhurin e pjekjes me miellin dhe shoshni mbi përzierje.
Përzieni butësisht brumin.
Shtoni fruta, arra, copa çokollate ose fruta të pyllit në brumë, nëse dëshironi.
Vendosni brumin në një tepsi të lyer, rreth 10 x 25 cm, të veshur me letër pjekjeje.
Pjekeni kekun në furrë të nxehur paraprakisht në 175 gradë (me ventilim) për rreth 45 minuta.
45 minLëreni kekun të ftohet pak mbi një rrjetë.
Kjo është një kek i thjeshtë gjalpi — ajo lloj gjelle që del mirë kur e kupton se ç'punë bën gjalpi i rrahur, jo kur numëron minuta. Suksesi nuk varet nga furra apo nga sasia e saktë e miellit, varet nga ajri që fut gjalpi kur e rrah me sheqerin, dhe nga durimi që i jep asaj faze.
Kur rrah gjalpin e butë me sheqerin dhe kokrrat e vaniljes, nuk po i "përzien" thjesht — po fut flluska ajri në gjalpë. Këto flluska janë ato që bëjnë kekun të ngrihet, jo vetëm pluhuri i pjekjes. E sheh kur masa bëhet më e çelur në ngjyrë, pothuajse e bardhë-krem, dhe rritet në vëllim. Nëse e nxiton këtë hap, keku del i dendur sa duash pluhur pjekjeje.
Disa thonë se vezët duhen rrahur të gjitha njëherësh për t'u kursyer kohë. Jo, sepse çdo vezë e shtuar veç e veç ka kohë të përzihet plotësisht me gjalpin pa e "prerë" përzierjen — nëse i hedh të katra njëherësh, graso dhe lëngu i vezës ndahen për një çast, dhe masa humb pjesën e ajrit që ke futur më parë.
Gjalpi është shtylla e kësaj gjelle, jo thjesht yndyrë. Duhet i butë në temperaturën e dhomës — jo i shkrirë, jo i ftohtë nga frigoriferi. Nëse është shumë i ftohtë, nuk mban ajër kur e rrah; nëse është i shkrirë, kekun e bën të rëndë dhe të lagësht në vend që të jetë i çelur. E kontrollon me gisht: duhet të lëshojë lehtë, pa qenë i lëngshëm.
Vanilja dhe lëvozhga e limonit nuk janë aromatizues dekorativë — ato hyjnë në fazën e parë sepse yndyra e gjalpit tërheq aromën e tyre më mirë se uji. Nëse nuk ke shkop vanilje të vërtetë, merr ekstrakt vanilje të mirë; kriteri është që të kesh diçka që lëshon aromë në yndyrë, jo thjesht ëmbëlsi. Lëvozhga e limonit duhet grirë hollë, vetëm pjesa e verdhë — e bardha nën të është e idhët dhe prish ekuilibrin.
Vezët duhet të jenë në temperaturën e dhomës, jo të ftohta drejt nga frigoriferi — vezë të ftohta e ngurtësojnë gjalpin për një çast dhe e ndajnë masën. Nëse i nxjerr 20 minuta para se të gatuash, mjafton.
Pluhuri i pjekjes e shoshet bashkë me miellin që të shpërndahet njëtrajtësisht — pa shoshitje, rrezikon të kesh pjesë të kekut që ngrihen më shumë se të tjera. Vetë brumi me miell përzihet butësisht, me lëvizje nga poshtë lart, jo si të rrihje; miell i rrahur fort zhvillon glutenin dhe keku del gomë në vend që të jetë i butë.
Nëse do t'i shtosh fruta, arra ose copa çokollate, kjo është çështje shije, jo rregull: kriteri është që ato që shton të mos jenë shumë të lagura (fruta shumë të freskëta lëshojnë lëng dhe e rëndojnë brumin), dhe të spërkaten lehtë me pak miell para se të hidhen në brumë, që të mos bien në fund të tepsisë.
Furra jote shtëpie mund të pjekë ndryshe nga ajo e fqinjit — 175 gradë me ventilim është pikënisja, por gatishmëria shihet, jo matet vetëm me kohë: fute një shkop druri ose thikë në mes të kekut, nëse del i pastër, është gati. Nëse del me brumë të lagësht në të, i duhet më shumë kohë, pavarësisht se sa minuta kanë kaluar. Dhe lëre të ftohet mbi rrjetë jo se "duhet", por sepse avulli që del nga poshtë e bën bazën të lagësht nëse e lë në tepsi.