AI լուսանկարՊարզ, բայց համեղ ֆուզիլի
Արագ և համեղ ուտեստ՝ թունայով, երշիկով և թարմ բանջարեղենով։
Պիտակները որոշվում են ավտոմատ կերպով՝ ըստ բաղադրիչների, և կարող են սխալ լինել։ Եթե դա ձեզ համար կարևոր է, ստուգեք փաթեթավորումը։
Բաղադրիչներ
- 300 գ ֆուզիլի
- 3 տուփ պահածոյացված թունա յուրաքանչյուրը 80 գ
- 3 հատ երշիկ կտրատած օղակներով
- արևածաղկի ձեթ տապակելու համար
- 6-7 հատ չերի լոլիկ մանր կտրատած
- 1 կապ կապարիս
- 1 պճեղ սխտոր
- 1 կապ սև ձիթապտուղ առանց կորիզի
- չիլի պղպեղ ըստ ճաշակի, մանրացված
- աղ ըստ ճաշակի
Քայլեր
Տապակի մեջ լցնել մի փոքր ձեթ, ավելացնել սխտորը, թունան, օղակներով կտրատած երշիկը, կապարիսը, չիլի պղպեղը, ձիթապտուղը և չերի լոլիկը։
Խաշել ամեն ինչ միասին՝ աղով և ջրով, մինչև երշիկը պատրաստ կլինի (ներքին ջերմաստիճանը՝ 70 °C)։
Ֆուզիլին եփել ալ դենտե և խառնել սոուսի մեջ, որպեսզի ներծծի համերը։
Շարել ափսեի մեջ և մատուցել։
Սա արագ մակարոնեղեն է, որտեղ սոուսը չի եփվում երկար, այլ հավաքվում է մի քանի րոպեում, քանի դեռ ֆուզիլին եփվում է կողքի կաթսայում։ Հաջողությունը կախված է երկու բանից՝ տապակի մեջ ամեն ինչ մտնում է ճիշտ հերթականությամբ, ու վերջում մակարոնեղենն ինքն է քաշվում սոուսի մեջ, ոչ թե սոուսը լցվում է մակարոնեղենի վրա։
Սխտորն ու երշիկը դնում ես ձեթի մեջ առաջինը, որովհետև դրանց պետք է ճարպի ջերմություն, որ հոտն արձակեն։ Հետո՝ թունան, կապարիս, ձիթապտուղ, լոլիկ ու չիլի. սրանք արդեն չեն տապակվում, այլ տաքանում են միասին, թող լոլիկը թողնի իր հյութը։ Երշիկի պատրաստության նշանը՝ ներսից տաքացած, մոտ 70 °C, ոչ թե գույնով գուշակել։
Ոմանք ասում են՝ թունան պետք է վերջում ավելացնել, որ չչորանա։ Ոչ, որովհետև սա կոնսերվացված, արդեն եփած ձուկ է, նրան ոչինչ չի սպառնում, ավելի շուտ հակառակն է՝ եթե ուշ գցես, չի հասցնի իր համը տալ ձեթին ու լոլիկին։
Ֆուզիլին եփում ես առանձին, ալ դենտե, այսինքն՝ ատամը դիմադրություն է զգում, բայց հում ալյուրի համ չկա։ Հետո՝ ուղիղ տապակի մեջ, մի քանի րոպե խառնել կրակի վրա, որ մակարոնեղենը քաշի իր մեջ սոուսի հյութը, այլ ոչ թե ափսեի մեջ վրայից ածես։
Թունան այստեղ հիմնական սպիտակուցն է, ուստի ավելորդ է նրան երկար տապակել՝ ուղղակի տաքացրու հյութի հետ, որ չորանալու վտանգ չունենա։ Երշիկն ավելացնում է ծխեցրած, աղի համ, և հենց դրա համար է պետք նրա ներքին ջերմությունը հասցնել, ոչ թե արտաքին գույնը նայել։
Կապարիսն ու ձիթապտուղը տալիս են թթվայնություն ու աղիություն, որ ուտեստը չստացվի հարթ ու ձանձրալի։ Եթե ձիթապտուղ չունես, կարող ես վերցնել ցանկացած թթու-աղի տարր, որ ձեռքիդ տակ է, օրինակ՝ մարինացված բանջարեղեն, միայն թե չափավոր քանակով, որ գերիշխող չդառնա։
Չիլի պղպեղը ներքին ջերմություն է ստեղծում, ոչ թե արտաքին կծության էֆեկտ, ուստի դրա քանակը կարգավորում ես ըստ սեփական հանդուրժողականության, փորձարկելով փոքր չափաբաժիններով։
Ֆուզիլիի ընտրության չափանիշը պարզ է՝ պետք է ունենալ ոլորապտույտ, ակոսավոր մակերես, որ սոուսը կպչի իրեն, ոչ թե սահի։ Եթե ֆուզիլի չկա, ցանկացած այլ կարճ, ակոսավոր մակարոնեղեն կաշխատի նույն սկզբունքով։
Աղը ավելացրու զգուշորեն՝ թունան ու երշիկն արդեն իրենք են աղի, հեշտ է գերաղակալել։ Իսկ սեղանին դնելիս լավաշն ու թարմ կանաչին իրենց տեղն ունեն, թեթև բանջարեղենը հավասարակշռում է ձեթի ու աղի ծանրությունը։