Foto me AIBërxolla derri me portokall
Bërxolla derri të buta, të skuqura me qepë dhe me aromë portokalli, të lehta dhe të shpejta për çdo ditë.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 50 g Miell
- 1 copë Gjalpë një copë
- 1 lugë gjelle Vaj ulliri
- 120 ml Verë e bardhë
- 4 copë Bërxolla derri
- 1/2 copë Qepë
- 1 copë Portokall
- 1 majë Kripë sipas shijes
- 1 majë Piper i zi sipas shijes
Hapat
Rrotullojeni mishin në miell dhe lëreni mënjanë. Copëtoni imët qepën dhe prisni portokallin në rrathë.
Në një tigan jo ngjitës shkrini gjalpin, shtoni vajin e ullirit dhe qepën, skuqni derisa të zbuten.
Vendosni bërxollat e derrit të rrotulluara në miell, skuqini nga të dyja anët derisa të marrin ngjyrë të artë, pastaj hidhni verën e bardhë dhe lëreni të avullojë.
Gatuajeni rreth 10 minuta, duke e kthyer mishin në gjysmë të kohës; derri duhet të arrijë temperaturë të brendshme 70°C në pjesën më të trashë.
10 minShtoni rrathët e portokallit dhe lëngun e mbetur, nëse ka.
Gatuajeni edhe 3 minuta të tjera në zjarr të ulët, kripni dhe piperosni sipas dëshirës.
3 min
Kjo është një gjellë e thjeshtë, mish derri i skuqur shpejt me erë portokalli dhe një salcë e lehtë nga vera e bardhë dhe lëngu i vet mishit. Nuk është gjellë që gatuhet gjatë, por gjellë që kërkon vëmendje në pak minuta kritikë. Suksesi varet nga tigani — jo tenxhere, por tigan i gjerë, që të ketë vend për katër copa mish pa u shtrënguar — dhe nga sa e nxehtë e mban zjarrin kur mishi takon vajin.
Miell ka një punë të vetme: të mbështjellë sipërfaqen e mishit sa të formohet një kore e hollë kur skuqet. Kjo kore pastaj thith yndyrën dhe lëngun e portokallit dhe bëhet vetë salca. Nëse e lëshoni miellin, mishi thjesht zihet në lëng dhe nuk ka atë shtresë të lehtë në sipërfaqe.
Disa thonë se mishi i derrit duhet gatuar shumë gjatë që të jetë i butë. Jo, sepse bërxolla pa kockë e trashë sa gishti nuk ka nevojë për kohë, ka nevojë për nxehtësi të drejtë — skuqet shpejt nga të dyja anët sa të mos mbetet e kuqe brenda, dhe pastaj pushon. Sa më gjatë rri në zjarr pas kësaj pike, aq më e thatë bëhet.
Bërxollat i rrotullojmë në miell para se të prekin tiganin, jo pas. Nëse i lagni me verë dhe pastaj vendosni t'i miellosni, mielli bëhet kokrriza dhe nuk formon kore, formon llom. Rendi është: miell i thatë mbi mish të thatë, pastaj vaji i nxehtë.
Qepa shkon e para në tigan, para mishit, se do kohë të zbutet dhe të lëshojë ëmbëlsinë e saj pa u djegur. E dini se qepa është gati kur ndryshon ngjyrë — nga e bardhë kalon në të tejdukshme e pastaj në të artë të lehtë. Nëse e lini me nxehtësi shumë të fortë, digjet në buzë para se të zbutet në mes, dhe ajo e djegur të jep shije të hidhur në gjithë salcën më vonë.
Gjalpi dhe vaji i ullirit bashkë kanë një arsye praktike: gjalpi vetëm digjet shpejt, vaji vetëm nuk jep shije, bashkë vaji e mban gjalpin nga djegia ndërsa gjalpi jep shijen. Nëse nuk keni gjalp, mund të përdorni vetëm vaj ulliri pak më shumë, por humbet ajo thellësi e lehtë në fund të gjellës.
Vera e bardhë hidhet pasi mishi ka marrë ngjyrë, jo më herët, sepse qëllimi i saj është të heqë nga fundi i tiganit gjithçka që është mbështjellë aty gjatë skuqjes — ajo është pjesa më e shijshme e gjithë gjellës dhe pa të e humbni. E lëmë të avullojë pjesërisht, jo të zhduket fare; nëse zhduket krejt, mbeten vetëm yndyra dhe mielli, pa atë aciditet që e bën salcën të freskët.
Portokalli shtohet vonë, në fund, se qëllimi është të lëshojë lëngun dhe aromën e lëvozhgës pa u bërë copë dhe pa u djegur. Nëse e vendosni nga fillimi bashkë me qepën, deri sa të jetë gati mishi lëvozhga do të ketë marrë shije të hidhur. Zgjidhni një portokall me lëkurë jo shumë të trashë dhe me erë të fortë kur e mbani në dorë — kjo është shenja që brenda ka lëng e jo thjesht lëndë.
Nëse nuk gjeni bërxolla derri pa kockë, mund të përdorni të njëjtën copë me kockë, por llogaritni se do i duhet pak më shumë kohë në zjarr se kocka e mban të ftohtë qendrën më gjatë. Parimi mbetet njëlloj: miell, nxehtësi e fortë për kore, pastaj lëngu i verës e i portokallit për salcë. Kripa dhe piperi vendosen në fund, pasi mishi është pothuajse gati, se të vendosura herët në yndyrë të nxehtë digjen dhe ndryshojnë shije.
·