Foto me AISallatë Waldorf
Sallatë e freskët me arra, selino, mollë dhe rrush, me salcë kremoze.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 75 g Arra
- 3 copë Selino prerë në feta të holla
- 2 copë Mollë prerë në kubikë të vegjël
- 150 g Rrush prerë përgjysmë
- 100 ml Salcë kosi
- 50 ml Pana (krem qumështi për rrahje)
- 1 lugë çaji Sheqer
- 1 lugë çaji Uthull molle
- majë Kripë sipas shijes
- majë Piper i zi sipas shijes, i freskët
Hapat
Hidhni ujë të valë mbi arra, pastaj thajini. Uji i valë heq hidhësinë nga lëkura e arrave.
Lini mënjanë disa thelbë arrash dhe gjethe selinoje për zbukurim.
Përzieni në një tas arrat, mollët, selinon dhe rrushin.
Përgatisni salcën dhe shijojeni me sheqer, kripë, piper dhe limon ose uthull sipas shijes.
Përzieni sallatën me salcën.
Çfarë u ndryshua
Krem-freshi është zëvendësuar me salcë kosi Salcë kosi, pasi kjo e fundit është më e përhapur në treg.
Waldorf-i nuk është sallatë në kuptimin tonë, me vaj e uthull. Është diçka tjetër: fruta e perime të forta, të freskëta, të mbështjella me një salcë të butë, kremoze. Suksesi i saj varet nga një gjë e vetme — kontrasti. Nëse gjithçka del e butë, ke bërë pure. Nëse gjithçka del e fortë, ke bërë sallatë frutash të pazbutur. Duhet njëkohësisht kërcitje nga selino e arra, lëngshmëri nga molla e rrushi, dhe mbështjellje e butë nga salca.
Mendoje kështu: molla dhe selinoja japin strukturën, arrat japin kafshimin e thatë që thyen monotoninë, rrushi jep ëmbëlsi të lagësht, dhe salca mban gjithçka bashkë pa e fshehur shijen e secilit. Nëse salca mbyt, ke tepruar me të. Nëse elementët bien të thatë e të shkëputur nga njëri-tjetri, salca është pak.
Një mit që dëgjohet shpesh: disa thonë se Waldorf-in duhet ta lësh "të pushojë" në frigorifer orë të tëra që shijet të përzihen. Jo, sepse molla dhe selinoja fillojnë të lëshojnë ujë dhe humbasin kërcitjen — pikërisht atë që e bën sallatën të veçantë. E ha menjëherë ose brenda një ore, jo të nesërmen.
Mollët: zgjidhen të forta, pak të thartuara, jo ato që zbuten shpejt. Kriteri është i thjeshtë — nëse e shtyp me gisht dhe lë gjurmë, s'është për këtu. Priten në kubikë të vegjël pak para se të përzihen, sepse mishi i mollës nxihet nga ajri; nëse presin shumë, katranosen dhe sallata duket e vjetër para kohe edhe pse është e freskët.
Selinoja: kërkohet pjesa e brendshme e kërcellit, ajo që thyhet me zë dhe nuk ka fije të forta. Nëse selinoja është fibroze, e heq fibrën me thikë ose zgjedh kërcej më të brendshëm. Roli i saj këtu nuk është shije, është teksturë — ajo "kërcet" ndërsa gjithçka tjetër është e butë.
Arrat: pse i lagim me ujë të valë dhe pastaj i thajmë? Lëkura e hollë e arrës mban një hidhësi të lehtë që del vetëm kur e ngrohësh. Pak sekonda në ujë të valë, pastaj thahen mirë — sepse arra e lagur nuk fryhet në tigan, bëhet e butë. Nëse s'ke durim për këtë hap, e kalon, por do ndjesh atë hidhësi të vogël diku në sfond. Nëse s'ke arra, mirë vijnë lajthitë ose bajamet e thekura — kriteri është: diçka e fortë, vajore, pa ëmbëlsi vetjake.
Rrushi: përgjysmohet jo thjesht për pamje, por që të mos bëjë "shpërthim" të papritur ëmbëlsie kur e kafshon. Nëse farat janë brenda, hiqi — asnjë nuk do një surprizë të papritur mes kafshimeve.
Salca: kosi e pana rrahur bashkë japin një trajtë të lehtë, jo të rëndë si majoneza e pastër. Sheqeri dhe uthulla e mollës bëjnë punën e vërtetë — e ekuilibrojnë yndyrën e salcës me diçka të thartë, përndryshe sallata del e rëndë dhe e ëmbël njëtrajtshëm. Nëse s'ke pana për rrahje, e zëvendëson me kos të plotë pak më të dendur — kriteri është një salcë e trashë, por që rrjedh, jo e ngurtë.
Në Shqipëri kjo sallatë hahet mirë krah byrekut, si gjë e freskët që thyen peshën e brumit, ose thjesht pranë tryezës ku ka kos — në fund të fundit, edhe salca e Waldorf-it mbështetet te kosi, kështu që nuk është aq e huaj sa duket në letër.