Աղցան սիսեռով, թունայով և բանջարեղենով

Հազարատերև սալաթը (կամ ինչ կանաչի էլ ունես ձեռքի տակ, ռուկոլան, օրինակ, ավելի կծու ու թարթ համ կտա) հարցն այստեղ ոչ թե «որ տեսակը», այլ՝ որքան թարմ է։ Թուլացած, թառամած թերթիկներն աղցանում դառնում են ջրային ու անհամ, ուստի ավելի լավ է վերցնել ամենաթարմ կանաչին, որը գտնում ես, ու չսպասել՝ հենց լվացիր, անմիջապես կտրատիր։

Սիսեռը պահածոյացված վերցրու հենվելով մեկ պայմանի վրա՝ հատիկները պետք է ամուր լինեն, ոչ թշշացող փափուկ խյուսի վերածված։ Քամելուց հետո անպայման ջուր անցրու՝ նենց, ինչպես լվանում ես բրինձը մինչև եփելը։ Դա հանում է այն խիտ աղի ու օսլայի շերտը, որը բանկայի մեջ կուտակվում է, և սիսեռը սկսում է համտեսվել ինքն իրենով, այլ ոչ թե պահածոյի հետևորդ հետնաճաշակով։

Թունան՝ նույն տրամաբանությամբ. եթե յուղի մեջ է, այդ յուղը մնացնում ես աղցանի մեջ՝ դրանից փնտրված «ցողում ենք ձիթապտղի յուղով» քայլը դառնում է միայն լրացում, ոչ հիմնական ճարպ։ Եթե ջրի մեջ է՝ քամիր լավ, որ ջուրը չթափվի ամանի հատակին ու չլեղակացնի ամեն ինչ։

Չերրի լոլիկը կտրատելով կես կամ քառորդ մասերի՝ դու բացում ես նրա միջուկը, որ քիչ հյութ արտազատվի ու խառնվի աղցանի մնացած համերին։ Ամբողջ հատիկով թափած լոլիկը աղցանում կմնա «առանձին», չի մասնակցի ընդհանուր պատկերին։ Սև ձիթապտուղը օղակներով՝ նույն պատճառով, որ քայլերով հասանելի լինի յուրաքանչյուր պատառում։

Աղն ու օրեգանոն վերջում, որովհետև ամեն ինչ արդեն իր աղը ունի՝ ձիթապտուղը, թունան, սիսեռը։ Ավելացրու քիչ-քիչ ու ճաշակով, հետո կարող ես ավելացնել, բայց հանել արդեն աղված ուտեստից՝ հնարավոր չէ։ Ձիթապտղի յուղը վերջում ցողելով, ոչ թե խառնելով նախօրոք, պահում ես նրա բույրը թարմ, որ չխափշա ջերմության տակ, որը, ի դեպ, այստեղ ուղղակի գոյություն չունի, ուրեմն մտահոգվելու բան չկա։

Երկու հոգու համար այս համամասնությունը ճիշտ է, եթե աղցանը հիմնական ուտեստ է, ոչ կողմնակի։ Հարմար է լավաշով ուղեկցել, բայց դա արդեն քո տնտեսական հարցն է, ուտեստը դրանից ոչ ավելի, ոչ պակաս չի դառնում։