Կարբոնարա բանջարեղենով

Սպագետին վերցրու ամենասովորականը, ոչ հատուկ «կարբոնարայի» մակարոն, գլխավորը՝ չգերեփել։ Ալ դենտե նշանակում է՝ ատամները դեռ զգում են մակարոնի կենտրոնը, ոչ թե ատամների տակ ամբողջովին փափկված զանգված։

Դդմիկն ու բուլղարական պղպեղը տապակում ես առանձին, որովհետև դրանք տարբեր արագությամբ են բաց թողնում ջուրը։ Եթե խառնես իրար հետ սկզբից, մեկը կմնա հում, մյուսը կդառնա շիլա։ Թղթե անձեռոցիկով չորացնելը պատահական քայլ չէ. ավելորդ խոնավությունը հետո կքայքայի ձվի սոուսը, կդարձնի այն ջրալի։

Շալոտն ու բեկոնը տապակվում են միասին, քանի որ բեկոնի ճարպը հենց այն միջավայրն է, որում շալոտը պետք է քաղցրանա, ոչ թե այրվի։ Բեկոնի պատրաստության նշանը ներքին ջերմությունն է, ոչ գույնը, բայց տնային խոհանոցում դա հաստատում ես կտրատելով ու նայելով՝ միս մոխրագույն է դարձել, ոչ արդեն սևացած ու չորացած։

Եթե ապխտած բեկոն չկա, վերցրու որևէ աղի, յուղոտ միս, որը տապակելիս ճարպ է բաց թողնում, հենց այդ ճարպն է սոուսի հիմքը։ Պեկորինո ռոմանոյի փոխարեն՝ ցանկացած կարծր, աղի պանիր, որը հալվելիս չի գնդացող, այլ հալվում է հարթ։

Ձվի դեղնուցները պանրի և պղպեղի հետ խառնելը նախապատրաստություն է, ոչ պատրաստում. սոուսն իրականում ստացվում է միայն վերջին քայլում, երբ տաք մակարոնը հանդիպում է այս խառնուրդին։ Արագություն պետք է, որովհետև դեղնուցն սպասելու ախորժակ չունի, շուտ կա՛մ խտանում, կա՛մ մնում հում։

Ռեհանը, թարմ, Հայաստանում հասանելի ամեն սեղանի կողքին, լավ փոխարինող է անանուխով, բայց զգուշացնեմ՝ երկուսն էլ դնել ավելորդ է, մեկը բավարար է։ Լավաշի կողքին այս ուտեստը անսովոր զույգ է, բայց ոչ ոք չի արգելում կտորով մակարոնի սոուսը հավաքել։