Սպագետի միդիաներով

Միդիան՝ 1 կիլոգրամ, սա հիմքն է, ոչ հավելում։ Առողջ միդիան փակ է, բացվածը, որ չի արձագանքում ջերմությանը, մեռած է եղել դեռ մինչև կաթսան, դեն նետել, բանավեճ չկա։ Արագախաշը ընտրված է ոչ թե հարմարության համար, այլ որովհետև սուլոցից մինչև կափարիչի բացումն ընկած ժամանակը ճշգրիտ է, ջերմությունը հասնում է բոլոր միդիաներին միաժամանակ, և ոչ մեկը չի մնում կեսճաշած։

Սպիտակ գինին՝ 120 միլիլիտր, թթվայնություն է տալիս, ոչ ալկոհոլի համ, քանի որ կրակի վրա այն արագ գոլորշիանում է։ Եթե տանը գինի չկա, վերցրեք ինչ-որ թթու հեղուկ՝ քիչ քացախ ջրով նոսրացված, բայց արժեքը նույնը չի լինելու, գինու թթվայնությունը մեղմ է, քացախը կոպիտ։

Սխտորը՝ 2 մեղր, դրված է յուղի մեջ՝ իր հոտը տալու համար, հետո հանված, որ չմնա կծու հատված, որը խանգարի միդիայի համին։ Սա տնտեսության հարց է, ոչ կախարդանքի. սխտորը իր գործն անում է 5 րոպեում, հետո այլևս պետք չէ։

Կիտրոնի կեղևը վերջում է ավելացվում, որովհետև նրա յուղերը ցնդող են, եփվելիս անցնում են, իսկ հանելուց հետո դեռ կենդանի են ափսեի մեջ։ Սա այն մանրուքն է, որը տարբերում է թարմ ուտեստը հինից։

Սպագետին՝ 320 գրամ 4 հոգու համար, եփվում է կեսից քիչ պակաս ժամանակ, որովհետև մնացածը կրակը կվերջացնի տապակի մեջ, հեղուկը կլանելով։ Սա է պատճառը, որ ջուրից հանելու ժամանակը փաթեթի վրայի թվից պակաս է, ոչ թե սխալ, այլ հաշվարկ։

Համբերությունը այստեղ բաղադրիչ է, հատկապես հեղուկը քամելիս՝ թղթե սրբիչով, շտապելու կարիք չկա, ավազը կամ կեղտը մնալու է, եթե արագացնես։ Ես ինքս ափսոսում եմ, երբ այս քայլը բաց թողնում եմ, հետո ատամների տակ ավազ զգում եմ, փորձից գիտեմ։