Foto me AISpageti me Midhje
Spageti me midhje, hudhra, verë të bardhë dhe majdanoz — një pjatë e thjeshtë dhe e shijshme deti.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 1 kg Midhje
- 320 g Spageti
- 2 thelb Hudhër
- 125 ml Verë e bardhë
- Vaj ulliri sipas shijes
- Kripë sipas shijes
- Piper i zi sipas shijes
- Majdanoz sipas shijes
- 1 Lëvozhgë limoni
Hapat
Vendosni midhjet në një tenxhere me presion dhe pak ujë, mbyllni kapakun, ndizni zjarrin fort dhe prisni fishkëllimën.
1 minUleni zjarrin në minimum dhe gatuajini saktësisht 1 minutë. Lëshoni avullin dhe hidhni midhjet që nuk janë hapur.
1 minPastroni nga guacat shumicën e midhjeve, duke lënë disa të plota për zbukurim.
Filtroni lëngun e midhjeve përmes një peceje letre në një tas.
Në një tigan të madh ngrohni vajin e ullirit, shtoni hudhrën, verën, lëngun e filtruar të midhjeve, majdanozin e grirë dhe midhjet, gatuajini në zjarr të fortë 5 minuta.
5 minKaloni midhjet në një pjatë, duke lënë në tigan vetëm lëngun dhe hudhrën.
Zieni spageti në ujë të kripur deri në gjendje shumë al dente (gjysma e kohës së paketimit), kulloni dhe kaloni në tigan.
Shtoni piper të zi të sapobluar, mbuloni me kapak dhe vazhdoni gatimin rreth 4 minuta, duke përzier.
4 minHiqni hudhrën, shtoni midhjet, majdanozin, lëvozhgën e limonit dhe përzieni gjithçka.
Rregulloni me kripë dhe piper, sipas dëshirës shtoni edhe pak vaj ulliri.
Shërbejeni spagetin me midhje menjëherë, të nxehtë, të zbukuruar me disa midhje me guaskë.
Kjo është një gjellë e thjeshtë: midhjet hapen me avullin e tyre, lëngu që lëshojnë bëhet salca, dhe spageti e thith atë lëng derisa bëhet njësh me të. Nuk ka salcë domate, nuk ka krem — gjithçka vjen nga deti dhe nga pak verë e bardhë. Suksesi varet nga tre gjëra: midhjet të jenë të freskëta e të mbyllura mirë para gatimit, lëngu i tyre të mos humbasë (ai filtrohet, nuk hidhet), dhe spageti të mbetet pak i fortë kur hiqet nga uji, sepse pjesën e fundit të pjekjes e bën në tigan, brenda lëngut.
Disa thonë se midhjet duhet të ziejnë gjatë, që të "sigurohesh" se janë gatuar. Jo, sepse midhja gatuhet shpejt dhe shumë shpejt bëhet gome; minuta e vetme në tenxhere me presion mjafton që të hapet, jo më shumë. Ajo që bën ndryshimin nuk është koha, është shenja: guaska hapet, mishi mbetet i butë dhe lëngëzuar, jo i shtrënguar dhe i vogël.
Lëngu i midhjeve është përbërësi kryesor i salcës, edhe pse nuk gatuhet veçmas. Ai mban kripën dhe shijen e detit; filtrimi me pecetë letre heq rërën që mund të ketë mbetur brenda guaskave, defekt që prish gjellën më shumë se çdo gabim tjetër.
Midhjet duhen të freskëta, me guaskë të mbyllur ose që mbyllet kur e prek. Nëse guaska mbetet e hapur dhe nuk lëviz, ajo midhje është e ngordhur dhe hidhet, jo gatuhet — kjo nuk është kapriço, është siguri. Nëse nuk gjen midhje të freskëta, merren të ngrira tashmë të pastruara, por atëherë lëngu i detit mungon dhe salca bëhet më e hollë; shtohet pak lëng peshku apo thjesht më shumë hudhër e verë për të mbushur boshllëkun.
Hudhra futet e plotë ose pothuajse e plotë, jo e grirë fort, sepse qëllimi i saj është t'i japë aromë vajit dhe verës, pas së cilës hiqet — nuk duhet mbetur në pjatë si copë e fortë dhe e djegur. Vera e bardhë duhet të jetë e thatë; nëse nuk ke verë, vendos pak lëng limoni të holluar me ujë, që jep të njëjtën gjë: aciditet që pastron shijen e detit nga ajmi i tepërt.
Spageti ziejet vetëm gjysmën e kohës së shkruar në paketim, jo më shumë, sepse pjesa tjetër e pjekjes bëhet në tigan, brenda lëngut të midhjeve. Kjo është arsyeja pse del i shijshëm pa qenë i ngrirë në vetvete: makarona vazhdon të thithë lëng derisa bëhet njësh me salcën. Nëse e zien plotësisht në ujë, pastaj e hedh në tigan vetëm për shtim shije, rezultati është makarona e lagur sipër e e thatë brenda — e metë e zakonshme që vjen nga mosrespektimi i kësaj radhe.
Majdanozi dhe lëvozhga e limonit shtohen në fund, jo më herët, sepse nxehtësia e gjatë ua heh aromën. Nëse nuk ke majdanoz, çdo barishte e njomë e lehtë bën punë; parimi është: diçka e njomë, jo e fortë, që jep freskinë e fundit mbi një gjellë që vjen nga deti e nga valëzimi i gjatë i erëzave.
Piper i zi i sapobluar jep forcë, ndryshe nga ai i blerë i grirë tashmë, që humbet shpejt aromën dhe mbetet thjesht i ftohtë në gojë. Kripa vendoset me kujdes te fundi, sepse lëngu i midhjeve është tashmë i kripur nga vetvetja — e metë e zakonshme është të kriposësh ujin e spagetit shumë dhe pastaj të shtosh edhe lëngun e midhjeve, duke dalë gjellë e pangopshme nga kripa.
Në kuzhinën shqiptare nuk ka traditë të vjetër për midhjet në këtë formë, por parimi është i njëjtë si te byreku: çdo gjë mbyllet brenda vetes dhe nxehtësia nxjerr lëngun natyror të përbërësit. Nëse gjella del shumë e thatë, provo një shishe kos mbrapa, jo brenda tigani — ndihmon pak për gojën, jo sepse e kërkon receta, por sepse kjo është zakoni i vendit tënd dhe nuk prish asgjë.