Սալաթ թուզով

Ռուկոլան այս սալաթում հիմքն է, ոչ միայն կանաչի։ Այն պետք է լինի չոր, որովհետև թաց տերևների վրա յուղը չի կպչում, և սալաթը դառնում է ջրալի։ Եթե ռուկոլա չկա, վերցրու որևէ դառնավուն կանաչի, որը ձեռքիդ տակ է՝ թարմ կանաչին Հայաստանում միշտ կա սեղանի վրա, այնպես որ փոխարինողը հեռու փնտրել պետք չէ։

Պրոշուտոն պետք է ամբողջովին ազատված լինի ճարպից ու շատ բարակ կտրատված, որ հալվի բերանում, ոչ թե ծամվի։ Սկզբունքը պարզ է. ցանկացած չոր, աղի խոզապուխտ, որը բարակ շերտերով կտրվում է, կանի նույն գործը։

Թուզը հասունության աստիճանից է կախված, ոչ ժամից։ Այն պետք է մատների տակ մի քիչ տա, բայց չջրվի՝ այսինքն փափուկ, բայց ձևը պահող։ Եթե թուզը կոշտ է, թող մի օր սեղանին հասունանա, քանի դեռ սալաթի մեջ չի գնացել։

Այծի պանիրը տալիս է այն թթվայնությունը, որը հավասարակշռում է թուզի քաղցրությունը։ Կարևորն այն է, որ կտրատես խորանարդիկներով, ոչ թե քսես, որ յուրաքանչյուր պատառում զգացվի առանձին, ոչ թե ամբողջ սալաթում լուծված։

Տոստի հացը բովելուց հետո տապակի մեջ երկրորդ անգամ տաքացնելը հենց այն քայլն է, որից ստացվում են իսկական կրուտոններ, ոչ թե չորացած հացի կտորներ։ Ձիթապտղի յուղը պետք է արդեն տաք լինի, երբ հացը գցես, հակառակ դեպքում հացը ներծծում է յուղը՝ ապակայուն սալաթ դուրս գալու փոխարեն ստանալով ծանր ու յուղոտ հավելում։

Համբերությունը այս բաղադրատոմսում էլ է բաղադրիչ, թեկուզ ոչինչ չես եփում. հացին պետք է թույլ տալ ոսկեգույն դառնալ, ոչ թե շտապել հանել։ Եվ սալաթը խառնելիս մի շտապիր, որ պանիրը չփշրվի ավելորդ ուժով։