Foto me AISallatë me fiq
Një sallatë e freskët me fiq, rukolë, proshutë dhe djathë dhie, e plotësuar me kube buke të thekur.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 4 copë Fiq
- 1 tufë Rukolë
- 2 copë Proshutë
- 1 copë Djathë dhie
- 3 copë Bukë tost
- Vaj ulliri sipas shijes
- Kripë sipas shijes
- Piper i zi sipas shijes
Hapat
Lani rukolën mirë nën ujë të rrjedhshëm dhe thajeni me një tharëse sallate.
Vendosni rukolën në një enë sallate dhe shtoni proshutën, të pastruar paraprakisht nga dhjami dhe të prerë në rripa të hollë.
Qëroni fiqtë, pritini në feta dhe shtojini sallatës.
Pritni djathin e dhisë në kubikë të vegjël dhe shtojeni sallatës me rukolë dhe fiq, përzieni.
Thekni tri feta bukë tost, pastaj pritini në kubikë.
Në një tigan ngrohni vaj ulliri, shtoni kubikët e bukës dhe skuqini derisa të marrin ngjyrë të artë.
Shtoni bukën e skuqur në sallatë dhe rregulloni me kripë e piper të zi sipas dëshirës.
Kjo nuk është sallatë që piqet apo zihet, është sallatë që ndërtohet — gjethe, fruta, mish i kripur, djathë, dhe në fund kruton e ngrohtë që bën kontrastin. Suksesi nuk varet nga ndonjë recetë e saktë, varet nga ekuilibri: e hidhur (rukola), e ëmbël (fiqtë), e kripur-dhjamor (proshuta), e thartë-e butë (djathi i dhisë), e krisur (kruton). Nëse një nga këto mungon ose është e tepërt, sallata bie nga ana.
Disa thonë se sallata me fiq duhet ngrohur në furrë që fiqtë të zbuten. Jo, sepse pikërisht freskia e fiqtë e papjekur bën kontrastin me bukën e nxehtë e kripur — nëse i ngrohim të dyja, humbet loja e temperaturave që e mban sallatën interesante.
Pika kritike e vërtetë është fiku: duhet pjekur mirë, pothuajse duke lëshuar lëng nga ëmbëlsia, përndryshe sallata mbetet e thatë dhe e mërzitshme, sa të duash t'i hedhësh edhe reçel sipër. Dhe kruton duhet hedhur në pjatë në çastin e fundit — jo më parë, se lagështia e rukolës dhe fiqtë ia marrin krisshmërinë për pak minuta.
Fiku është zemra e sallatës, dhe këtu zgjedhja bëhet me prekje, jo me sy: duhet i butë kur e shtyp lehtë me gisht, lëkura gati gati të çahet e vetë. Fiku i fortë është fik i papjekur, sado i bukur të duket nga jashtë — do ta hajë sallatën pa i dhënë asgjë. Nëse nuk gjen fiq të mirë, kjo është sallatë që s'ka kuptim ta bësh me fiq të gjelbër e të ngrënshëm me zor; më mirë e lë për një sezon tjetër ose e zëvendëson me dardhë të pjekur mirë — parimi është i njëjti: diçka e ëmbël, e butë, që shkrihet në gojë kundrejt proshutës së kripur.
Proshuta duhet pastruar nga dhjami i tepërt, jo se dhjami është armik, por se dhjami i papërpunuar mbetet gome në gojë kur është i ftohtë — dhe këtu asgjë s'e ngroh. Nëse nuk ka proshutë, çdo mish i kripur e i prerë hollë bën të njëjtën punë: duhet të jetë i kripur mjaft që të kundërpeshojë ëmbëlsinë e fikut, dhe i prerë hollë që të mos mbyti pjesën tjetër.
Djathi i dhisë sjell thartësinë dhe butësinë që lidh gjithçka bashkë — pa të, sallata ndahet në dy kampe, i ëmbël kundër i kripur, pa urë ndërmjet tyre. Nëse nuk gjen djathë dhie, çdo djathë i bardhë e i butë, pa shumë kripë e vetë, mund ta zëvendësojë; djathi i fortë e i kripur nuk bën, se përsëritet me proshutën dhe sallata bëhet njëtrajtëshe.
Rukola jep hidhësinë që mban sallatën nga ana e ëmbël-e tepërt; nëse nuk e gjen, spinaqi i njomë ose edhe një sallatë jeshile me shije pak të fortë mund ta zëvendësojë, por jo marule e butë, se nuk ka asgjë për të kundërshtuar ëmbëlsinë.
Kruton bëhet nga bukë e thatë apo e theksuar, sepse buka e njomë thith vaj si sfungjer dhe nuk kris kurrë; vaji duhet të jetë i ngrohtë mjaft që buka të fërshëllejë kur bie brenda — kjo është shenja, jo koha. Dhe durim duhet pak: të presësh që kubikët të marrin vërtet ngjyrë të artë në të gjitha anët, jo vetëm sipër, përndryshe brenda mbeten të njomë e sallata e humbet pikërisht atë çka e bën interesante.