Կանաչ սոուս՝ առանց ձվի

Մաղադանոսը այստեղ հիմնական, ոչ զարդարանք, ուստի լվացվածն ու լավ չորացվածը կարևոր է. թաց տերևը բերում է ավելորդ ջուր, և սոուսը դառնում է ջրային, փոխարեն խիտ ու յուղոտ։ Եթե տերևները դեռ խոնավ են, պարզապես մի քիչ սեղմիր ափերի մեջ, մինչև զգաս՝ չորացան։

Անչոուսն ու թունան տալիս են աղի խորություն և ծովի հետքը, ոչ թե «ձկան հոտ»։ Նրանց դերը չափանիշով է որոշվում՝ պետք է հենվող, ֆոնային աղ, որը չի հայտնվում որպես առանձին բաղադրիչ ճաշակի մեջ։ Եթե անչոուս չունես, փորպես օրինակ կարող ես վերցնել մի պտղունց կապերս կամ ընդհանրապես ավելացնել մի քիչ ավելի աղ, բայց արի հասկանանք՝ դա արդեն այլ երանգ կլինի, ոչ ճշգրիտ նույնը։

Եփած բրինձը, ինչպես ասացի, կապող է։ Չափանիշը՝ պետք է բավականաչափ փափուկ, որ բլենդերը հեշտ տրորի, բայց ոչ այնքան, որ դառնա շիլա։ Եթե բրինձ չկա, կարող ես փորպես օրինակ վերցնել մի կտոր չորացած հաց, թրջած քացախի մեջ՝ նույն սկզբունքով աշխատելու համար։

Սխտորը մեկ պճեղ է, ոչ ավելի, որովհետև սոուսը մատուցվում է եփած մսի հետ, և սխտորի հում սրությունը չպետք է ճգնավորի մսի ճաշակը, այլ ընդամենը ուշադրություն գրավի ետևից։

Քացախն ու ձիթապտղի յուղը վերջում հավասարակշռում են ամեն ինչ. քացախը բացում է համերը, յուղը՝ կապում ու փափկացնում։ Ավելացրու մեկով, համտես, հետո մյուսով, մինչև սոուսը սկսի «խոսել», ոչ թե լռել կամ գոռալ։

Հայկական սեղանի համար այս սոուսը հարմար է լավաշի հետ՝ թարթել ու փաթաթել, կամ կողքից դնել թարմ կանաչիի հետ, որը արդեն սեղանին կա։ Համբերություն է պետք հենվելու համարի մեջ, փորպես օրինակ՝ աղը անմիջապես չավելացնել ամբողջությամբ, այլ փորձելով-փորձելով հասնել այն կետին, որտեղ ոչինչ ավելորդ չի զգացվում։