Օրեկիետե կանաչ ռուկոլայի սոուսովAI լուսանկար

Օրեկիետե կանաչ ռուկոլայի սոուսով

Պաստա արագ պատրաստվող կանաչ սոուսով՝ ռուկոլայով, սխտորով և պեկորինո պանիրով։

Չափաբաժիններ: 4 Եփում 20 րոպե Մակարոնեղեն
Պարունակում է: կաթնամթերք, ընկուզեղեն, ձուկ և ծովամթերք
Պիտակները որոշվում են ավտոմատ կերպով՝ ըստ բաղադրիչների, և կարող են սխալ լինել։ Եթե դա ձեզ համար կարևոր է, ստուգեք փաթեթավորումը։

Բաղադրիչներ

  • 200 գ Ռուկոլա
  • Աղ ըստ ճաշակի
  • Սև պղպեղ ըստ ճաշակի
  • Ձիթապտղի յուղ ըստ ճաշակի
  • 1 պճեղ Սխտոր
  • Պեկորինո Ռոմանո ըստ ճաշակի
  • 40 գ Սոճու ընկույզ
  • 2 հատ Անշոուս
  • 1 թ.գ. Կապարիս խնձորի քացախի մեջ
  • 400 գ Օրեկիետե մակարոն

Քայլեր

  1. Մինչ օրեկիետեն եռում է աղի եռման ջրում, բլենդերի թասի մեջ միացրեք ռուկոլան, մի պտղունց աղ, սոճու ընկույզները, սխտորը, կապարիսը և անշոուսը։

  2. Բարակ շիթով ավելացրեք ձիթապտղի յուղը և հարեք, մինչև ստացվի համասեռ հեղուկ սոուս։

  3. Տապակի մեջ մի քանի րոպե արագ տապակեք մակարոնը սոուսի հետ միասին, ավելացրեք Պեկորինո Ռոմանո պանիրը և սև պղպեղը։

  4. Մատուցեք անմիջապես՝ ցանկության դեպքում ցանելով Պեկորինո Ռոմանո պանիր։

Օրեկիետե — սրանք փոքրիկ «ականջիկներ», որոնց փոս ունեցող մեջտեղը հենց սոուսի համար է արված. խորշը սոուսը բռնում ու պահում է, ոչ թե պարզապես քսվում մակերեսին, ինչպես լինում է հարթ մակարոնի դեպքում։ Այստեղ սոուսը եփած չէ, այլ հում՝ ռուկոլայով, ընկույզով, սխտորով ու անշոուսով ծեծված, ուստի ամբողջ գործը կառուցված է մեկ բանի վրա՝ հավասարակշռության. կանաչուց պիտի գալ դառնություն, ընկույզից՝ յուղայնություն, անշոուսից՝ աղի խորություն, իսկ քացախապատ կապարիսից՝ թթվայնություն, որը կտրում է այդ ամբողջ ճարպը։

Ոմանք ասում են՝ ռուկոլայի սոուսը պետք է եփել, որ «համը բացվի»։ Ոչ, որովհետև տաքությունից ռուկոլան արագ կորցնում է իր թարմ, կծու բուրմունքը և դառնում մուգ, հոգնած՝ ինչպես եփած սպանախ։ Սոուսը մնում է հում, իսկ տաքությունը նրան հասցնում է միայն մակարոնի ու տապակի ջերմության միջոցով, վերջին րոպեին։

Հաջողությունը կախված է երկու պահից. առաջինը՝ ջուրը պետք է իսկապես աղի լինի, քանի որ օրեկիետեն խիտ է ու ինքնին անհամ, նրա ամբողջ համը գալիս է միայն արտաքինից։ Երկրորդը՝ վերջին տապակման պահը, որտեղ մակարոնն ու սոուսը պետք է «ամուսնանան»՝ արագ, տաք տապակի մեջ, մինչև սոուսը փաթաթվի ամեն ականջիկի շուրջ ու փայլի, ոչ թե առանձին-առանձին՝ ափսեի մեջ նստած։

Ռուկոլան այստեղ ոչ թե համեմունք է, այլ հիմք. նրա կծու-դառը համն է պահում ամբողջ սոուսի ողնաշարը։ Եթե ռուկոլան չափազանց հասուն է ու արդեն կոշտացած, դառնությունը դուրս կգա ագրեսիվ, և ոչ մի ընկույզ դա չի հարթի։ Ավելի լավ է վերցնել երիտասարդ, փոքր տերևներով ռուկոլա, իսկ եթե չկա՝ կարելի է մի մասը փոխարինել թարմ կանաչիով, որ հայկական սեղանին միշտ կողքին է, բայց դա արդեն այլ համ կտա, ոչ նույնը։

Սոճու ընկույզը սոուսին տալիս է յուղայնություն ու մեղմություն՝ առանց ավելորդ ձիթապտղի յուղ ավելացնելու անհրաժեշտության։ Սա ոչ թե դեկորացիա է, այլ կառուցվածքային տարր. առանց նրա սոուսը կլինի սուր ու հարթ, առանց խորության։ Եթե սոճու ընկույզ չկա, կարելի է վերցնել ցանկացած այլ յուղային ընկույզ, որը կարելի է մանրացնել մինչև փափուկ զանգված, բայց ապարանքային ընկույզը սոճու ընկույզի դերը լիարժեք չի խաղա՝ համն ավելի ծանր կլինի։

Անշոուսն այստեղ ոչ թե ձկան համար է, այլ աղի ու ումամիի աղբյուր, որը սոուսին տալիս է խորություն՝ առանց «ձկան» բացահայտ ճանաչման։ Եթե անշոուս չկա, պետք է փնտրել ինչ-որ աղի, խորը, ֆերմենտացված բան, օրինակ՝ մի փոքր սոյայի սոուս, բայց ոչ ավել մի քանի կաթիլից, որովհետև այլապես ուտեստը կսկսի համտեսվել որպես այլ ուտեստ։

Կապարիսը քացախապատ վիճակում ավելացվում է հենց որպես թթվայնության աղբյուր, ոչ միայն աղի համար։ Առանց դրա ամբողջ սոուսը կմնա ծանր ու միագիծ, ինչպես ցանկացած ընկույզով սոուս, որը չունի հակադրություն։ Փոխարինման չափանիշն է՝ ինչ-որ թթու, սուր, փոքր ավելացում, որը չի տիրապետում ճաշակին, այլ միայն սրբում նրա եզրերը. լիմոնի հյութի մի քանի կաթիլ կարող է աշխատել, եթե կապարիս չկա։

Պեկորինոն ամփոփում է ամբողջը՝ իր աղի, կծու, կաթնային կողմով, որը կապում է կանաչին ու ընկույզը մակարոնի հետ։ Եթե Պեկորինո չկա, ցանկացած կարծր, հասուն, աղի պանիր, որը մանրացվում է մանր տերևների վրա, կարող է կանգնել նրա տեղում, բայց փափուկ, երիտասարդ պանիրը այստեղ չի աշխատի՝ կհալվի ու կկորցնի իր բնավորությունը։

Համբերությունը, որքան էլ տարօրինակ հնչի այսպիսի արագ ուտեստի համար, նույնպես բաղադրիչ է. սոուսը բլենդերով հարելիս պետք է ձիթապտղի յուղը լցնել դանդաղ, բարակ շիթով, այլ ոչ թե լցնել ամբողջը մեկանգամից։ Հենց այս դանդաղությունն է սոուսին տալիս համասեռ, թավշային հյուսվածք, փոխարեն՝ պատռված ու յուղից անջատված զանգվածի։

Բողոքել այս բաղադրատոմսից hello@fridge.menu