Foto me AIPasta paglia e fieno me karkaleca, kungull të njomë dhe curry
Pasta paglia e fieno me karkaleca, kungull të njomë, domate qershi dhe një prekje curry.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 400 g pasta paglia e fieno
- 400 g karkaleca
- 150 g domate qershi
- 2 copë kungull i njomë
- hudhër sipas shijes
- majdanoz sipas shijes
- 1 copë qepujkë
- vaj ulliri sipas shijes
- 200 ml krem vegjetal
- kripë sipas shijes
- 1 majë spec djegës i grirë
- 2 lugë gjelle curry
- 120 ml verë e bardhë
Hapat
Në një tigan nxeh vajin e ullirit dhe skuq qepujkën, hudhrën dhe majdanozin të grira hollë.
Shto kungullin e njomë dhe domatet qershi, zieji pak minuta.
Hidh një lugë ujë të vakët dhe vazhdo gatimin për disa minuta të tjera.
Shto karkalecat, skuqi, hidh verën, lëre të avullojë dhe vazhdo gatimin. Karkalecat janë gati kur pjesa më e trashë arrin 63°C.
Shto kripën, specin djegës të grirë, kremin vegjetal dhe curry-n, përziej mirë.
Zieje pastën, kulloje dhe skuqe disa minuta në tigan me salcën e gatshme.
Shërbe menjëherë.
Kjo është një pastë e shpejtë detare — karkaleca, kungull i njomë, domate qershi, me kurri që i jep një ngrohtësi ndryshe nga ç'je mësuar me gjellët tona. "Paglia e fieno" do të thotë "kashtë dhe sanë": pak pastë e verdhë, pak e gjelbër, përzier bashkë, veç për sy, shija nuk ndryshon prej kësaj. Mund të përdorësh çdo pastë të gjatë që e ke në shtëpi, nuk prish gjë.
Suksesi këtu varet nga dy gjëra: të mos i mbish karkalecat dhe të mos e lësh salcën të mbetet e lëngshme kur hedh pastën. Karkaleci bëhet gome nga nxehtësia e tepërt, jo nga koha — e di kur pjesa më e trashë arrin rreth 63°C, dhe atë e njeh nga ngjyra: nga transparente bëhet e bardhë-rozë në të gjithë trupin, pa qenë e gomuar në prekje. Në sobë shtëpie kjo bëhet shpejt, ndaj mos e lër pa sy.
Qepuja dhe hudhra në fillim nuk kërkojnë ngjyrë të artë të thellë, mjafton të zbuten dhe të lëshojnë erë — mbi këtë bazohet gjithë shija e tiganit, prandaj mos nxito atë hap i pari.
Kungulli i njomë pritet në copa të vogla që të piqet në të njëjtën kohë me domatet — kërko që të përkulet lehtë nën shpatullën e lugës, jo të bëhet pure. Domatet qershi i lë të çahen vetë nga nxehtësia, nuk ka pse i presësh përpara, ato hedhin lëngun e tyre dhe kjo është pjesë e lëngut të salcës.
Vera e bardhë hidhet dhe lihet të avullojë vërtet — jo të zihet në fund, por të ngrihet erë alkooli dhe të zbehet, kjo heq atë shije të "papjekur" që e ndien kur vera nuk ka pasur kohë të largohet. Nëse nuk ke verë, një lugë uthull mollë e holluar me ujë bën të njëjtën punë: aciditet që hap shijen e peshkut.
Kremi vegjetal dhe curry-ja bashkohen në fund, kur zjarri është ulur — curry-ja nuk do zierje të gjatë, përndryshe hidhërohet, i mjafton nxehtësia e salcës për të lëshuar erën. Disa e shtojnë curry-n në fillim bashkë me qepën — jo, sepse në vaj të nxehtë digjet dhe mbetet vetëm shija e djegur, pa asnjë aromë tjetër.
Pastën e kullon pak para kohe, kur ende ka kafshim të fortë në mes, sepse e fundit minutë e gatimit bëhet në tigan me salcën — kështu pasta thith shijen dhe nuk mbetet thjesht e mbuluar sipër. Nëse salca mbetet shumë e lëngshme kur hedh pastën, lëre pak minuta më shumë në zjarr para se ta shtosh, lëngu i tepërt e mbyt shijen në vend që ta bartë.
Karkalecat mund të jenë të freskëta ose të ngrira — nëse janë të ngrira, shkrihen plotësisht dhe thahen me peshqir para se të hidhen në tigan, përndryshe uji i tepërt bën që tigani të ftohet papritur dhe gatimi bëhet i çrregullt.
Në një shtëpi ku mësimi është byreku dhe kosi, kjo pjatë hyn si diçka e re — asnjë traditë pas saj, thjesht një pastë me peshk e erëza që vjen nga larg. Nuk ka arsye të mos provohet, por mos prit shijen e njohur, është tjetër drejtim krejtësisht.