Հնդկական հավի քարի

Հավի կրծքամիսը ընտրված է, որովհետև այն արագ եփվում է ու չի պահանջում երկարատև շոգեխաշում, ինչպես ավելի մուգ մսի կտորները։ Եթե ունես ազդրամիս, վերցրու, բայց հաշվի առ, որ դրան անհրաժեշտ կլինի ավելի երկար եփում՝ մինչև կդառնա նույնքան փափուկ։

Համեմունքների խառնուրդը (դարչին, մեխակ, կարդամոն, հենք՝ քարի համեմունք) տաքացվում է չոր տապակի մեջ ոչ թե գեղեցկության համար, այլ որ դրանց եթերային յուղերը բացվեն ջերմությունից։ Հենք հասկանում ես, որ պատրաստ են, երբ խոհանոցում բուրմունքը սկսում է զգացվել մինչև կողքի սենյակ հասնելը։ Եթե պատրաստ խառնուրդ չունես, կարող ես հավաքել ցանկացած հարմար կարիի շաղկապ, գլխավորը՝ դարչինն ու մեխակը մնան չափավոր, որ չխեղդեն մնացած ամեն ինչ։

Սոխը, սխտորն ու կոճապղպեղը եփվում են մինչև ոսկեգույնից անցնեն կարմրավունի, սա նշան է, որ նրանց շաքարները սկսել են կարամելանալ, և այդտեղից է գալիս համի խորությունը, ոչ միայն «սոխի հոտը»։

Պահածոյացված լոլիկը այստեղ ավելի հարմար է, քան թարմը, որովհետև արդեն ունի անպես խտություն ու թթվություն, որ աշխատում է անմիջապես, թարմ լոլիկով կստացվես ջրային սոուս, քանի դեռ հյութը չի եփվել։

Կոկոսի կաթը մտցվում է վերջում ու միայն լավ տաքացվում, ոչ եռացվում, որ ճարպը չպատռվի և սոուսը չդառնա հատիկավոր։ Լայմի հյութը վերջում՝ թթվության ազդանշան, թե ինքը, թե մարինադի ժամանակ, պահում են միսը թարմ, ոչ ծանր։

Բրինձը կողքին ուրիշ ոչինչ չի անում, քան ընդունում է սոուսը, ուստի եփիր թեթև, անկպչող, որ հատիկները մնան իրարից առանձին։ Հայաստանի սեղանի համար՝ լավաշն այստեղ լրիվ տեղին է, դրանով հավես է սոուսը հավաքել, իսկ թարմ կանաչին, մասնավորապես համեմը, ավելացրու ուղիղ մատուցման պահին, որ իր թարմությունը չկորչի ջերմությունից։