Foto me AIKarri Indian me Pulë
Kjo është një karri i aromatizuar me erëza, i bërë me pulë të marinuar në kos dhe lëng limoni jeshil, domate dhe qumësht kokosi.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 400 g Gjoks pule
- 100 ml Kos grek
- 1 copë Limon jeshil lëngu i tij
- 3 lugë gjelle Karri mesatarisht i fortë
- 1 lugë çaji Kanellë e thatë
- 0.5 lugë çaji Karafil i thatë
- 1 lugë çaji Kardamom
- 2 thelb Hudhër të prera hollë
- 1 lugë gjelle Xhenxhefil i grirë hollë
- 2 copë Qepë të prera trashë
- 400 g Domate të grira, të konservuara
- 1 copë Spec i prerë në kubikë të mëdhenj
- 400 ml Qumësht kokosi
- 1 majë Spec djegës (çili) sipas dëshirës, në shije
- 3 lugë gjelle Vaj ulliri
- Kripë në shije
- Piper i zi në shije, i freskët
Për servirje
- 1 copë Limon jeshil i prerë në feta, për servirje
- 1 tufë Koriandër e freskët
- 300 ml Oriz basmati i zier sipas udhëzimeve
Hapat
Prisni gjoksin e pulës në kubikë 2×2 cm, përzieni kosin me lëngun e limonit jeshil dhe lëreni pulën të marinohet së paku 2 orë, ose më mirë deri të nesërmen.
120 minVendosni erëzat në një tigan të nxehtë dhe përzieni derisa të nxjerrin aromë. Ulni zjarrin, shtoni vajin, qepën, hudhrën dhe xhenxhefilin dhe skuqni duke përzier derisa qepa të zbutet dhe të marrë ngjyrë të artë.
Shtoni pulën bashkë me marinadën dhe domatet e grira. Përzieni dhe ziejini pa kapak rreth 15 minuta, ose derisa pula të zbutet.
15 minShtoni specin dhe qumështin e kokosit dhe ngrohni mirë. Rregullojeni me lëng limoni jeshil, kripë dhe piper, si dhe pak çili ose piper kajen sipas dëshirës.
Shërbejeni me oriz dhe koriandër të freskët, si dhe opsionalisht me bukë naan.
Ky është karri pule me kos e kokos, nga ato gjellat që bëjnë erë nëpër gjithë shtëpinë para se të vihen në tenxhere. Suksesi nuk varet nga sasia e karrit që hedh, por nga dy gjëra: sa kohë e lë pulën të pushojë në kos e limon, dhe sa durim ke te qepa në fillim.
Kosi me limon nuk është thjesht shije — është ai që e zbut mishin e gjoksit, që vetë nga natyra e tij del i thatë kur piqet shpejt. Acidi hap fijet e proteinës, kosi mbush me lëngshmëri. Sa më gjatë rrini aty, aq më i butë del gjoksi. Dy orë janë kufiri i poshtëm, jo porosi e fortë; nëse e lë deri të nesërmen, aq më mirë.
Erëzat — kanellë, karafil, kardamom — i nxeh njëherë vetë, pa vaj, në tigan të thatë. Kjo nuk është hap zbukurimi. Vaji eteror në erëza çlirohet me nxehtësi, dhe nëse i hedh direkt në vaj të ftohtë, gjysma e aromës mbetet e fjetur brenda farës. E nxehur veç, erëza zgjohet; pastaj ulet zjarri që të mos digjet, dhe atje futet vaji.
Disa thonë se karri bëhet me pluhurin e gatshëm dhe aq mjafton. Jo krejt — pluhuri i karrit është një përzierje gati e vdekur nëse nuk e zgjon me nxehtësi dhe yndyrë; vetë pluhuri pa kalim nëpër tigan mbetet pluhur mbi gjellë, jo brenda saj.
Qepa është boshti i gjellës, jo thjesht aromë shoqëruese. E prerë trashë, se duhet të mbetet e ndjeshme nën dhëmb, jo të shkrihet në pure. Shenja se qepa është gati nuk është koha — është ngjyra: nga e bardhë kalon te e artë, pastaj te e kuqërremtë e lehtë. Nëse e nxeh shumë fort, kalon drejt nga e artë në të djegur, dhe erëza të nxehura bashkë me të digjen po atëherë — andaj zjarri ulet para se të hyjë vaji.
Domatet e konservuara këtu zëvendësojnë lëngun që do të duhej domatja e freskët ta jepte vetë në zierje të gjatë; meqë koha është e shkurtër, marrim lëngun gati të gatshëm. Nëse nuk i ke, çdo pure domatesh e holluar pak me ujë bën të njëjtën punë — kriteri është lëngshmëria dhe aciditeti, jo marka e kavanozit.
Specin e hedh vonë, pas pulës, jo bashkë me qepën në fillim. Speci i njomë mbetet i njomë vetëm nëse nuk zihet gjatë; e njëjta arsye pse qumështi i kokosit hyn në fund — nxehet, nuk ziehet gjatë, sepse yndyra e kokosit nëse vlon shumë kohë ndahet dhe del e grimcuar, jo e lidhur me lëngun.
Gjoksi i pulës është gati kur nuk është më gri në mes dhe kubikët ndahen lehtë me pirun, pa qenë gome. Pesëmbëdhjetë minutat e dhëna janë kufiri i poshtëm — nëse mishi është ende i fortë, lëre edhe pak, zjarri i ulur nuk e dëmton.
Në kuzhinën shqiptare, kosi është zakonisht shoqërues në tavolinë, jo pjesë e pjekjes vetë; këtu kosi hyn direkt në marinadë, njëlloj siç e njihni kosin pranë byrekut, veç që tani punon brenda mishit, jo pranë pjatës. Nëse nuk ke kardamom apo karafil të thatë, mos e lër gjellën pa erëza fare — ajo që kërkohet është ngrohtësi e thellë dhe pak notë e ëmbël-pikante; kanellë e vetme me pak piper të zi mund ta mbajë atë drejtim, edhe pse jo identik.