Բրնձով աղցան՝ մարինացված բանջարեղենով

Բրինձն այստեղ հենք է, ոչ հերոս, ուստի վերցրեք այնպիսի տեսակ, որ եփելուց հետո չի քրթմնջում կպչելով իրար, այլ մնում է առանձին։ Եթե երկար հատիկավոր բրինձ չունեք, կարող եք օգտագործել որևէ այլ տեսակ, որը դիմանում է ջրի մեջ եփմանը և չի դառնում շիլա. սա չափանիշ է, ոչ թե կոնկրետ անուն։

Ձիթապտղի յուղը բրնձի մեջ ավելացվում է ոչ թե համի, այլ ֆիզիկայի համար. յուղաշերտը փակում է հատիկները և թույլ չի տալիս նրանց կպչել միմյանց, մինչ սառչում են։ Եթե ձիթապտղի յուղ չկա, ցանկացած չեզոք բուսական յուղ կանի նույն աշխատանքը, թեկուզ ավելի համեստ։

Եգիպտացորենն ու ոլոռը այստեղ տալիս են գույն և փոքր-ինչ քրթմնջյուն, բայց իրական աշխատանքը կատարում են մարինացված բաղադրիչները՝ արտիճուկ, վարունգ, ձիթապտուղ, չիպոլինի։ Նրանք բերում են թթվայնություն, որը սիրուն բրինձը ինքն իրենից երբեք չի ունենա։ Եթե չիպոլինի չկա, վերցրեք նույն սկզբունքով փոքր, փափուկ, քիչ կծու սոխ, քանի որ մեծ կծու սոխը կխլի ամբողջ աղցանի հավասարակշռությունը։

Գազարը թարմ է, ոչ մարինացված, և նրա դերը հակադրությունն է՝ մի փոքր հատ ու թարմ ամեն այն փափուկ ու թթու բանի մեջ։ Կտրատեք բարակ, որ ծամելիս զգացվի, բայց աղցանի մեջ չկորչի։

Աղը գնում է միայն ջրի մեջ, բրինձը եփելիս, որովհետև հետո՝ աղցանի մեջ, մարինացված բաղադրիչներն արդեն իրենց աղն ու թթուն բերում են։ Եթե հետո համտեսելիս պակաս է, ավելացրեք քիչ-քիչ, բայց սկզբում մի շտապեք աղցանն աղցանալ՝ նախքան մարինացվածները մտցնելը։

Եվ համբերությունը՝ կես ժամ սառնարանում պատահական քայլ չէ, դա բաղադրիչ է։ Հենվելու ժամանակ ջուրն ու համերը փոխանակվում են հատիկների միջև, և առանց դրա ունենում եք ոչ թե աղցան, այլ իրար կողքի դրված մի քանի մթերք։