Foto me AISallatë orizi me perime të marinuara
Sallatë orizi me misër, bizele, ullinj, domate dhe perime të marinuara.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 400 g Oriz
- 2 lugë gjelle Vaj ulliri sipas shijes
- 50 g Misër
- 50 g Bizele
- 10 copë Qepë të vogla (çipolini)
- 10 copë Ullinj jeshilë pa bërthamë
- 10 copë Domate
- 10 copë Angjinare (të marinuara)
- 10 copë Kastravecë të marinuar
- 1 copë Karrotë
- Kripë për ujin
Hapat
Zieni orizin në shumë ujë të kripur.
20 minKullojeni orizin dhe shpëlajeni nën rrjedhë uji të ftohtë, derisa uji të dalë i kthjellët.
Lëreni orizin të ftohet në temperaturë ambienti, shtoni pak vaj ulliri dhe përzieni.
5 minPrisni karrotën në shirita të hollë, shtoni të gjithë përbërësit e tjerë dhe prisni edhe ato në copa të vogla.
5 minPërzieni mirë dhe vendoseni në frigorifer për gjysmë ore para se ta servirni.
30 min
Kjo është një sallatë orizi me perime të marinuara — e lehtë, e ftohtë, pa gatim të dytë. Suksesi këtu nuk varet nga ndonjë mjeshtëri e fshehtë, varet nga tre gjëra të thjeshta: orizi të jetë i shpëlarë mirë që kokrrat të mos ngjiten, perimet e marinuara të jenë të kulluara mirë që të mos e laguan sallatën, dhe t'i japësh kohë frigoriferit të bëjë punën e vet.
Disa thonë se sallata me oriz duhet ngrënë menjëherë, sa më e freskët aq më mirë. Jo, sepse pikërisht e kundërta ndodh: pa gjysmë orë prehje në të ftohtë, shijet e qepëve, ullinjve, angjinareve e kastravecave nuk kanë kohë të përziehen me orizin. Sallata e nxehtë-ftohtë e menjëhershme është vetëm oriz me copa perimesh, jo sallatë.
Mos prit minuta të sakta nga kjo recetë si ligj. Orizi është gati kur kokrra nuk kërcet më midis dhëmbëve por nuk është ngjitëse — kjo shihet duke e shijuar, jo duke numëruar sekonda.
Orizi është baza, ai mban peshën e sallatës. Zihet në shumë ujë të kripur — jo pak ujë me kapak, se atëherë nisja fillon drejt niseshtës së tepërt dhe kokrrave ngjitëse. Shumë ujë do të thotë që orizi lëviz lirshëm, zihet njëtrajtshëm, dhe kripa në ujë hyn brenda kokrrës, jo vetëm sipër saj. Kjo është e meta e parë që duhet parandaluar: oriz pa shije brenda, të kripur vetëm sipërfaqësisht nga salca apo vaji më pas — nuk ndreqet dot pas gatimit.
Shpëlarja nën ujë të ftohtë pas kullimit nuk është kapriço, është mënyra më e thjeshtë në një kuzhinë shtëpie, pa pajisje të veçanta, për të ndaluar gatimin menjëherë dhe për të hequr niseshtën e tepërt nga sipërfaqja. E sheh vetë kur uji del i kthjellët — aty ke mbaruar, jo më herët, jo më vonë sepse "kështu thotë receta".
Vaji i ullirit mbi oriz të ngrohtë bën një gjë praktike: krijon një shtresë të hollë që mban kokrrat të ndara njëra-tjetrës ndërsa ftohen. Nëse s'ke vaj ulliri, çdo vaj neutral bën të njëjtën punë mekanike — kriteri është që vaji të mos ketë shije të fortë që mbulon perimet.
Perimet e marinuara (angjinaret, kastravecat) vijnë me lëngun e tyre acid. Ky lëng është mirë i përdorur me masë — nëse i shtrydh pak përpara se t'i presësh, sallata nuk mbetet e lëngshme në fund. Kjo është e meta e dytë e shpeshtë: sallatë që "lëshon ujë" në pjatë — shkaku s'është orizi, është lëngu i perimeve të pashtrydhur.
Nëse s'ke çipolini apo angjinare pikërisht siç janë në listë, kriteri është ky: diçka e marinuar ose e kripur lehtë, me teksturë të fortë që mban formën pasi pritet në copa të vogla — qepë të kuqe të marinuara, specat turshi, apo edhe fasule të njoma zihen e ftohen mund të zëvendësojnë pa prishur ekuilibrin.
Durimi këtu është përbërës i vërtetë, jo frazë: gjysmë ora në frigorifer nuk është zbukurim i recetës, është koha minimale që i duhet orizit të thithë shijet përreth. Më pak se kaq, dhe ke oriz me perime pranë, jo sallatë të vërtetë me shije të përziera.