Foto me AIKrem supë me selino
Një krem supë e thjeshtë dhe e shpejtë me selino, e përsosur për një vakt të lehtë e të ngrohtë.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 150 g selino me kërcell
- 0.5 copë qepë
- vaj ulliri sipas shijes
- kripë sipas shijes
- piper i zi sipas shijes
- 250 ml ujë
Hapat
Lajmë selinon me kërcell nën ujë rrjedhës, heqim bazën e fortë dhe pjesët fijore, e presim në copa të vogla bashkë me gjethet.
Presim hollë gjysmën e qepës dhe e skuqim në pak vaj ulliri derisa të marrë ngjyrë të artë.
Shtojmë selinon, hedhim ujin dhe gatuajmë rreth 20-25 minuta.
23 minE përziejmë gjithçka me blender dore derisa të marrë një konsistencë të njëtrajtshme dhe të lëmuar.
Shtojmë kripë dhe piper të zi sipas shijes dhe e shërbejmë ngrohtë.
Kjo është një krem supë e thjeshtë, pothuajse budallaqe në përbërje — selino kërcelli, pak qepë, ujë. Pikërisht aty qëndron edhe rreziku i vetëm i saj: kur s'ke asgjë tjetër që ta mbulojë, selino duhet të jetë vetë e mirë dhe skuqja e qepës duhet bërë si duhet, se asgjë s'fshihet pas një gjelle kaq të zhveshur.
Suksesi varet nga dy gjëra. E para: qepa të skuqet derisa të ndryshojë ngjyrë vetë, jo derisa ta mendosh ti të gatshme. E dyta: selino të gatuhet aq sa të dorëzohet, jo aq sa thotë ora. Pjesa tjetër — blenderi, kripa — është vetëm formalitet pasi këto dy gjëra janë bërë mirë.
Nuk është gjellë që kërkon përvojë të gjatë apo dorë të rëndë. Është gjellë që kërkon vëmendje në pesë minutat e para dhe pastaj durim derisa selino të zbutet vetë.
Qepa këtu s'është erëz, është themeli i shijes. E presim hollë jo për estetikë, por që të takojë vajin e nxehtë me sa më shumë sipërfaqe dhe të lëshojë sheqerin e saj natyral pa u djegur. E dimë se është gati jo kur kalon një numër minutash, por kur kalon nga e bardhë-vjollcë në të artë — ajo ngjyrë tregon se sheqeri filloi të karamelizohet, dhe aty qëndron pjesa e shijes që selino vetëm s'e jep dot. Disa thonë se qepën mund ta hedhësh njëkohësisht me selinon, për të kursyer kohë. Jo, sepse pa atë pak kohë vetëm me vaj, qepa mbetet e papjekur dhe e ashpër, dhe krem supa del me shije të sheshtë, pa thellësi.
Selino me kërcell është zemra e gjellës dhe këtu nuk ka zëvendësim të lehtë — po flasim për llojin me kërcell të trashë, jo rrënjën e rrumbullakët që shitet si “selino e bardhë”. Nëse njërën e zëvendëson me tjetrën, shija ndryshon krejt, se njëra është e freskët dhe pak e hidhur, tjetra e ëmbël dhe tokësore. Kriteri është ky: duhet diçka që të japë aromë të fortë, jo thjesht volum, pse në fund gjithçka bëhet pure dhe ajo aromë mbetet e vetmja gjurmë e selinos. Gjethet i lëmë bashkë me kërcellin se aty fshihet pjesa më aromatike e bimës — ta hedhësh do të thoshte të heqësh pikërisht atë pjesë që e bën supën "selino" dhe jo thjesht ujë jeshil.
Uji këtu nuk është mjedis anësor, është vetë lëngu që pastaj e bëjmë kremoz. Sa më shumë ujë, aq më e holluar del supa; sa më pak, aq më e dendur, por rrezikon të ngjitet në fund nëse zjarri është shumë i fortë. Zjarri mesatar në fillim, pastaj i ulur sa të shohësh flluska të buta, jo valë të dhunshme, është mënyra e sigurt që selino të gatuhet njëtrajtshëm pa u djegur pjesa e poshtme e tenxheres.
Gatishmëria e selinos nuk e mat ora, e mat pirunja: copa duhet të përkulet dhe të shtypet lehtë, jo të qëndrojë e fortë në mes. Nëse e nxjerr nga zjarri më herët se kjo, blenderi do të lërë fije të ashpra dhe krem supa nuk bëhet kurrë vërtet e lëmuar, sado fort ta përziesh. 20-25 minuta janë vetëm kufiri i poshtëm prej nga fillon të kontrollosh, jo garanci.
Blenderi i dorës bën punën e fundit, por edhe aty ka një të metë të zakonshme: nëse e ngre nga fundi i enës përpara se të ndalosh motorin, spërkat gjithë kuzhinën. E mbash poshtë, e lëviz ngadalë, dhe e ngre vetëm pasi të ketë fikur. Kripa dhe piperi shtohen në fund, jo më herët, sepse vetëm kur shikon konsistencën e gatshme e kupton vërtet sa kripë i duhet — një lëng i holluar ka nevojë për më pak se një pure e dendur.
Në kuzhinën shqiptare kjo supë mund të shkojë mirë pranë byrekut, si fillim i lehtë para diçkaje më të rëndë, ose me pak kos anash nëse të pëlqen një shije të thartuar në kontrast me ëmbëlsinë e qepës së pjekur. Nuk është zakon i vendosur gjëkundi, por nuk ka asgjë që e pengon.