Foto me AIOriz me salsiçe italiane
Oriz kremoz i gatuar me salsiçe të freskët, gjalpë dhe djathë parmixhano, një pjatë tradicionale e thjeshtë dhe e shijshme.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 300 g Salsiçe e freskët prej mishi derri
- 350 g Oriz rrumbullak, lloj vialone nano
- 80 g Gjalpë
- 100 g Djathë parmixhano
- Kripë sipas shijes
Hapat
Hidhni 600 ml ujë në një tenxhere dhe çojeni në vlim, shtoni kripën, pastaj hidhni orizin duke formuar një grumbull.
Zieni orizin rreth 10 minuta, duke e rregulluar me lëvizje të buta të tenxheres.
10 minHiqeni tenxheren nga zjarri, mbulojeni orizin me një peshqir dhe kapak, lëreni të pushojë 10 minuta.
10 minShkrini gjalpin në një tenxhere tjetër, shtoni salsiçen e prerë dhe të hequr nga lëkura, skuqeni derisa të marrë ngjyrë të artë dhe të piqet plotësisht brenda (rreth 70°C në mes).
Hiqni peshqirin nga orizi, shtoni salsiçen e skuqur dhe pjesën më të madhe të djathit parmixhano, përzieni mirë.
Ndani orizin në pjata dhe spërkatni me djathin parmixhano të mbetur.
Çfarë u ndryshua
Përdorëm salsiçe të freskët në vend të salamellës mantovane Salsiçe e freskët prej mishi derri, pasi kjo e fundit është një lloj salsiçeje të papërpunuar që nuk gjendet në tregun lokal.
Kjo është një oriz që nuk kalon as nga tigani, as nga zieshja e zakonshme me vazhdim ujërash — orizi zihet shkurt në ujë e kripë, pastaj pushon i mbuluar dhe mbaron gatimin vetë, me avullin e vet. E gjithë çështja është raporti ujë–oriz dhe durimi në fazën e pushimit, jo numërimi i minutave në tenxhere.
Suksesi varet nga tri gjëra: orizi të jetë vialone nano ose diçka me kokrra të rrumbullakëta e të pasura me niseshte (jo basmati, jo oriz i gjatë, që mbeten thatë e të huaj për këtë trajtim), salsiçja të piqet plotësisht brenda pa u djegur jashtë, dhe djathi të shtohet në fund, jo në zjarr, që të shkrihet në kremozitet e jo të mblidhet në fije gome.
Nuk ka asnjë magji orientale apo ritual të fshehtë këtu — është thjesht ekonomi kohe: zieje pak, le pushojë vetë, dhe ndërkohë bën diçka tjetër, pra salsiçen.
Uji është 600 ml për 350 g oriz — ky raport nuk është rastësi, është ai që lë mjaft lagështi sa orizi të vazhdojë të gatuhet vetë gjatë pushimit prej 10 minutash, pa u bërë llom dhe pa mbetur i thatë në mes. Nëse e teprosh ujin, orizi del i butë e pa formë; nëse e pakëson, mbetet i papjekur brenda edhe pas pushimit, dhe aty shumë njerëz gabojnë duke menduar se "duhet më shumë zjarr" — jo, duhej më shumë ujë që nga fillimi.
Orizi vialone nano është zgjedhur se ka shumë niseshte në sipërfaqe dhe kokërr të shkurtër e të fortë; kjo niseshte është ajo që bashkohet me gjalpin dhe parmixhanon në fund dhe krijon atë kremozitet pa pasur nevojë për asnjë lëng shtesë. Nëse nuk e gjen, kërko çdo lloj orizi të rrumbullakët, të llojit që përdoret për supë të dendur apo për pilaf të butë — jo oriz afatgjatë, se ai nuk lëshon niseshte dhe mbetet thatë kokërr-mbas-kokrre, pa u bashkuar me pjesën tjetër.
Salsiçja e freskët prej mishi derri skuqet në gjalpë, jo në vaj — gjalpi i jep shije dhe pastaj bëhet pjesë e vetë salcës së orizit, nuk hidhet. Kontrolli i gatishmërisë nuk është ngjyra e jashtme vetëm: salsiçja duhet të marrë ngjyrë të artë në sipërfaqe, por brenda duhet të jetë pjekur plotësisht, diku rreth 70°C në mes — kjo është shenja reale, jo "sa minuta e ke skuqur". Nëse e nxitosh me zjarr të fortë, del e djegur jashtë dhe e papjekur brenda; më mirë zjarr mesatar që lë kohë mishit të piqet njëtrajtshëm, ndërkohë që sipërfaqja merr ngjyrë ngadalë.
Gjalpi dhe djathi parmixhano janë ata që lidhin gjithçka në fund — jo zierje e tretë, thjesht përzierje e ngrohtë. Nëse parmixhano mungon, një djathë i fortë, i kripur e pak i pjekur mund ta zëvendësojë, sa kohë ka atë karakter të thatë e të grirshëm që shkrihet pa u bërë fije; djathët e butë e të lagësht nuk funksionojnë këtu, sepse nuk lidhin niseshten e orizit njësoj.
Pushimi 10-minutësh nën peshqir e kapak nuk është hap dekorativ, është pjesa ku gatimi mbaron me avull të mbyllur dhe me ngrohtësinë e vet tenxheres — nëse e heq kapakun menjëherë ose nuk e mbulon mirë, avulli ikën dhe orizi mbetet gjysmë i gatuar në mes, sado që e ke zier mjaftueshëm sipër zjarrit.
Në një kuzhinë shtëpiake normale, kjo recetë bëhet mirë pa asnjë mjet të veçantë — vetëm dy tenxhere, një peshqir pune dhe durim për të mos ngutur pushimin. Sa për traditën ose për çfarë duhet shoqëruar, nuk kam përvojë vetjake me zakonet e kësaj kuzhine, ndaj nuk po shpik lidhje me byrekun apo kosin — oriz me salsiçe qëndron mirë vetë, pa pretendime të tjera.
·