Foto me AISallatë Cezar
Sallatë Cezar me marule romane, gjoks pule të pjekur në tigan, bukë të skuqur dhe salcë Cezar të bërë në shtëpi.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 1 copë Vezë
- 2 lugë gjelle Lëng limoni
- 1 lugë gjelle Uthull molle ose vere
- 1 lugë gjelle Salcë Worcestershire
- 100 ml Vaj vegjetal
- 50 ml Vaj ulliri
- Kripë sipas shijes
- 500 g Marule romane
- 60 g Bukë (bagetë)
- 1 thelb Hudhër
- 60 g Djathë parmixhano
- 300 g Gjoks pule
- Piper i zi sipas shijes
Hapat
Lani marulen romane, thajeni në centrifugë sallate, prisni në copa dhe vendosini mbi peshqir letre që të thahet.
Në gotën e blenderit vendosni vezën, lëngun e limonit, uthullën, kripën dhe salcën Worcestershire. Përzjeni duke shtuar gradualisht vajin, derisa salca të trashet.
Vendosni salcën Cezar në frigorifer.
Prisni bukën në kubikë të njëjtë. Në një tigan me sipërfaqe antingjitëse nxehni vajin me hudhrën dhe skuqni kubikët e bukës derisa të marrin ngjyrë të artë.
Në tigan skuqni gjoksin e pulës 3 minuta nga çdo anë derisa të piqet plotësisht.
3 minPrisni gjoksin e pulës në feta.
Ndani marulen romane në pjata, shtoni kubikët e bukës, fetat e pulës, përfundoni me ashkla djathë parmixhano dhe spërkatni me salcë Cezar.
Cezari është sallatë ku çdo pjesë ka punën e vet: gjelbërimi i freskisë, buka e krisur, mishi i butë, djathi i kripës, dhe salca që lidh gjithçka. Suksesi nuk varet nga asnjë hap i vështirë teknikisht, varet nga tre gjëra: marulja të jetë vërtet e thatë, kubikët e bukës të marrin ngjyrë pa u djegur, dhe salca të mos ndahet kur i shton vajin.
Marule e lagur është e meta më e zakonshme dhe shkaku është i thjeshtë: uji holon salcën dhe gjelbërimi bëhet i rrëshqitshëm e i pashije. Prandaj e lani, e nxirrni ujin me centrifugë ose me peshqir letre, dhe e lini pak të ajroset para se ta prisni. Nuk është ceremoni, është fizikë: letra dhe ajri thithin atë që centrifuga nuk e nxori plotësisht.
Disa thonë se Cezari duhet patjetër me ansoa në salcë. Jo, sepse salca Worcestershire tashmë mban brenda vetes atë shije të thellë, deti-dhe-fermentim; shtimi i ansoas është zgjedhje shije, jo kusht për të quajtur gjellën Cezar.
Veza në salcë nuk është thjesht lidhëse, është ajo që mban vajin të përzier me ujin e limonit pa u ndarë — emulsion e quajnë, por në kuzhinë shtëpiake mjafton ta dish si sillet: nëse e shton vajin shumë shpejt, salca "thyhet" dhe mbetet e lëngshme me pika vaji sipër. Prandaj vaji shtohet pak e pak, duke rrahur vazhdimisht, dhe e shikon trashjen si shenjë — jo kohën. Nëse keni frikë nga veza e papjekur, mund ta zëvendësoni me majonezë të gatshme të përzier me pak limon dhe Worcestershire; humb pak nga shtresat e shijes, por nuk humb strukturën.
Lëngu i limonit dhe uthulla bëjnë të njëjtën punë — sjellin aciditet që balancon vajin e djathin — por nuk janë identikë: limoni sjell edhe aromë, uthulla vetëm thartësi të pastër. Kriteri për zëvendësim është ky: duhet diçka e thartë dhe e lëngshme, jo e thartë e ngurtë. Në vend të uthullës së mollës mund të vini uthull vere ose edhe pak më shumë limon, nuk ka problem.
Buka bëhet kërcitëse jo nga koha në tigan, por nga ngrohja që largon ujin nga brenda saj — e shihni kur kubikët marrin ngjyrë të artë në të gjitha anët dhe nuk shtypen më lehtë me gisht. Hudhra në vaj është aty për aromë, jo për t'u ngrënë; nëse digjet, bëhet e hidhur dhe ia prish shijen krejt vajit, kjo është e meta e vërtetë pas asaj "buke me shije të keqe" që shpesh ankohet dikush. Prandaj vaji nxehet me hudhrën në zjarr të ulët-mesatar, aq sa hudhra të lëshojë aromë pa u nxirë.
Gjoksin e pulës e njihni gati kur presioni i gishtit kthehet mbrapsht dhe nuk mbetet gropë — shenjë se proteinat janë mbyllur dhe lëngu brenda nuk ikën kur e presim. Minutat janë vetëm kufi fillestar, jo garanci, sepse çdo copë ka trashësinë e vet.
Djathi parmixhano jepet në ashkla, jo i grirë hollë, sepse ashkla mban kafshatë dhe shije që shkrihet në gojë, ndërsa pluhuri thjesht zhduket mes gjelbërimit pa u ndjerë. Nëse nuk e gjeni, çdo djathë i fortë, i kripur dhe i pjekur gjatë bën punë të ngjashme — kriteri është kripa dhe forca, jo emri.
Këtu sallata nuk zë vend qendror në tavolinë si byreku apo kosi, është gjellë e vetme, vakt i plotë — ndaj mos e prisni të jetë shoqëruese. Hani e sa vinin fetat, kubikët e salca duhen bashkuar pak para se të servirni; nëse i lini gjatë, buka zbutet nga lagështia e salcës dhe humbet pikërisht atë që e bën të veçantë.