Foto me AIBiskota me Mjaltë dhe Erëza
Biskota tradicionale me erëza, mjaltë dhe gjalpë, të prera në forma dhe të glazuruara me sheqer pluhur.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 400 g Miell
- 200 g Sheqer
- 150 g Gjalpë
- 150 g Mjaltë
- 1 lugë gjelle Arrëmyshk
- 2 lugë gjelle Kanellë
- 1 lugë gjelle Karafil i bluar
- 2 copë Vezë
- 2 lugë çaji Sodë buke
- Kripë sipas shijes
- 1 copë Të verdhë veze për glazurën
- 200 g Sheqer pluhur
Hapat
Shoshitni së bashku miellin dhe sheqerin.
Prisni gjalpin në kubikë, vendoseni në një tas dhe shtoni arrëmyshkun, kanellën dhe karafilin e bluar. Përzieni me duar disa minuta.
Shtoni mjaltin dhe përzieni derisa të përthithet plotësisht nga brumi.
Transferoni masën në tasin e mikserit dhe rrihni përbërësit derisa të merrni një konsistencë të kokrrizuar.
Shtoni dy vezët dhe rrihni disa minuta derisa të merrni një konsistencë të lëmuar.
Nxirreni brumin, vendoseni në një formë, mbështilleni me film ushqimor dhe vendoseni në frigorifer për 1 orë.
60 minHapeni brumin me okllën me kujdes, prisni biskota me kallëpe në formë njerëzish, dhe përsëritni derisa të përfundojë brumi.
Vendosini biskotat mbi letër furre dhe piqini rreth 20 minuta në 180 gradë.
20 minNë një tas, rrihni të verdhën e vezës deri sa të shkumëzohet, duke shtuar gradualisht sheqerin pluhur për glazurën.
Sipas dëshirës, ndajeni glazurën, shtoni ngjyrues ushqimor, vendoseni në një qese pastiçerie dhe zbukuroni biskotat.
Lërini biskotat të ftohen.
Çfarë u ndryshua
Hoqëm sepse nuk i përshtatet kësaj recete dhe shtuam Të verdhë veze për glazurën me sheqer pluhur.
Këto janë biskota mjalti me erëza — e njëjta familje me "pepernoten" apo "lebkuchen" e Europës Veriore, por këtu brumi është ndërtuar si kek, jo si biskotë klasike me gjalpë e sheqer rrahur. Suksesi varet nga një gjë e vetme: sa mirë e çon mjalti erëzat brenda yndyrës përpara se të futet vezë apo miell. Nëse e nxiton këtë hap, e ndjen pas pjekjes — shija e erëzave mbetet "e papërtypur", ndahet nga gjalpi në vend që të bëhet një me të.
Brumi ka sheqer, mjaltë dhe sodë buke së bashku, dhe kjo kombinohet keq nëse furra jote nuk e njeh veten mirë. Soda reagon me aciditetin e mjaltit, çliron gaz, biskota fryhet pak në furrë. Nëse furra jote skuq nga poshtë më shumë se nga lart (shumica e furrave shtëpiake bëjnë kështu), rrezikon një fund të nxirë para se qendra të jetë pjekur. Zgjidhja s'është të ulësh temperaturën e recetës, por të vendosësh tepsinë në raftin e mesit e të shikosh vetë biskoten, jo orën.
Ftohja e brumit një orë në frigorifer nuk është kapriço, është fizikë: gjalpi ngurtësohet, brumi bëhet i punueshëm me okllë pa u ngjitur kudo. Nëse e hap ngrohtë, do të shtosh miell pa dashje vetëm për ta mbajtur nën kontroll, dhe biskota del e fortë.
Mos prit "kafe gatishmërie" apo erë specifike si shenjë — këtu shenja e vërtetë vjen te skajet e biskotës: kur fillojnë të errësohen lehtë dhe sipërfaqja nuk lëviz më nëse e prek me gisht, ka mbaruar puna e furrës.
Miell e sheqer i shoshit bashkë në fillim jo për estetikë, por që sheqeri të shpërndahet njëtrajtshëm në miell — përndryshe në biskotë gjen xhepa të ëmbël e xhepa pa shije, krejt e panevojshme kur ke zgjedhur të punosh me dorë.
Erëzat — arrëmyshk, kanellë, karafil — i vendos direkt mbi gjalpin e prerë, jo mbi miell. Kjo s'është detaj: erëzat janë vajra aromatikë dhe vajrat përzihen mirë me yndyrë, jo me pluhur të thatë. Nëse i fut te mielli, shija e tyre mbetet më e fshehur, më pak e qartë. Nëse nuk e gjen karafilin e bluar, e bluan vetë karafilin e plotë në havan — është më i fortë se ai gati i blerë dhe sasia mund të bjerë lehtë në gjysmë.
Mjalti këtu luan dy role: ëmbëlsirë dhe lëngëzues. Nëse mjalti yt është shumë i dendur (ka kristalizuar pak, siç ndodh në dimër), ngrohe pak në banjë-marie përpara se ta shtosh — jo sa të vlojë, vetëm sa të rrjedhë lirisht. Mjaltë i ftohtë e i trashë nuk përthithet njëlloj nga gjalpi me erëza dhe e lë brumin e parregullt.
Vezët hyjnë fundit e lidhin masën, i japin elasticitet. Nëse ke vezë të vogla, mos shto një të tretë "për siguri" — brumi bëhet i lëngshëm dhe nuk mbahet mirë në okllë. Më mirë shto një lugë gjelle miell shtesë nëse e sheh që nuk lidhet.
Soda e bukës nuk zëvendësohet me majë brumi (pluhur pjekjeje) pa menduar — sodës i duhet acid për të punuar, dhe mjalti e jep atë acid. Nëse e ndërron me pluhur pjekjeje, biskota ngrihet ndryshe, më pak me cep, dhe shija pak më neutrale.
Glazura në fund është thjesht e verdhë veze e rrahur me sheqer pluhur deri sa të bëhet e lëmuar dhe pak e trashë — nëse rrjedh si ujë, shto më shumë sheqer pluhur pak nga pak; nëse s'lëshohet fare nga qesja, shto pika uji, jo veze tjetër. Në Shqipëri s'është zakon të bësh biskota të dekoruara kaq hollësisht si byreku apo embëlsirat me shurup, ndaj mos e tepro me durim pritjesh të gjata — biskota qëndron mirë edhe e thjeshtë, pa gjithë ngjyrat.
Durim duhet vetëm në dy çaste: ora e ftohjes së brumit dhe minutat kur biskotat ftohen pas furrës përpara se t'i prekësh me glazurë — nëse e vendos glazurën mbi biskotë të ngrohtë, shkrihet dhe rrjedh, humb formën.