Ճակնդեղի կրեմ-ապուր

Ճակնդեղը հենվում ես միջին չափի, ոչ շատ հին արմատներին. հին ճակնդեղը մեջտեղում փայտանում է, ու որքան էլ եփես, այդ կարծրությունը չի անցնում։ Եթե դանակը դժվարությամբ մտնում է հում ճակնդեղի մեջ, ավելի երկար եփիր, ժամացույցին մի հավատա։

Կարագ-ալյուրի խառնուրդը (ֆրանսիացիները դրան անուն են տվել, մենք ուղղակի ասենք՝ հաստացնող) պետք է հալվի դանդաղ, ոչ եռալով։ Եթե կարագը եռալ սկսի, այն այրվում է, ու հետո ողջ ապուրը կրում է այդ դառն հետհամը։ Ալյուրը մտցրու փոքր չափաբաժիններով, հենվելով խառնելու վրա, ոչ թե ժամանակի. երբ զանգվածը դառնում է հարթ, առանց գնդիկների, – պատրաստ է։

Գազարն ու սոխը այստեղ ոչ հիմնական հերոսներ են, այլ ֆոն, որը ավելացնում է քաղցրություն ու խորություն։ Սոխի փոխարեն կարելի է վերցնել ցանկացած այլ մեղմ սոխատեսակ, կարևորը՝ որ նույն մանրությամբ մանրացվի, որ հավասարաչափ եփվի ճակնդեղի հետ։

Մածունն ապուրին տալիս է այն մեղմ թթվայնությունը, որը հակադրվում է ճակնդեղի քաղցրությանը։ Եթե մածուն չկա, կարելի է վերցնել ցանկացած այլ թթվասեր կամ կաթնաշոռային արտադրանք, որը նույն խտությունն ունի և կտրուկ չի կտրվում տաքից. սկզբունքը՝ թթվային, բայց ոչ հալեցված կաթնային։

Ապուրը մատուցելուց առաջ հասկացիր՝ ի՞նչ ուզես ստանալ հյութից ու խիտությունից։ Եթե ապուրը շատ խիտ է, ավելացրու մի քիչ ջուր կամ արգանակ, եթե հեղուկ է, ուղղակի թող մի քիչ ավելի եփվի՝ գոլորշին կհանի ավելորդ ջուրը։ Չորահացն ու տապակած նուշը այստեղ ոչ ձևականություն են, այլ հակադրություն՝ կրեմի փափկության կողքին պետք է լինի մի բան՝ կճկռան, որ ապուրը զգացվի, ոչ միայն խմվի։ Լավաշը սեղանին, ինչպես միշտ, բավական է ամեն ինչի համար։