Սմուզի՝ նեխուրով, մաղադանոսով, խնձորով և գազարով

Գազարը հիմքն է, նա տալիս է քաղցրություն և խտություն։ Ընտրեք ամուր, ոչ ճկուն արմատներ, եթե գազարը ծալվում է ձեռքում՝ ջուրը կորցրել է, հյութը քիչ կլինի։ Կեղևազերծումը պարտադիր է, կեղևի մեջ հողի դառնություն է մնում, որը հյութահանը չի զտի։

Մաղադանոսը փոքր քանակով է, բայց նա է տալիս կանաչի սուր հոտը ու վիտամինի զգացողությունը։ Եթե մաղադանոս չկա, վերցրեք նույն ծավալով որևէ այլ փափուկ կանաչի, որը տալիս է բուրմունք, ոչ դառնություն, օրինակ՝ սամիթ, բայց ապա համն արդեն այլ կլինի։

Խնձորը հավասարակշռում է՝ փափկացնում գազարի խտությունը և նեխուրի կծությունը։ Վերցրեք ամուր, հյութալի տեսակ, փափուկ ալրային խնձորը հյութահանում կտա քիչ հեղուկ ու շատ պուպ։ Կորիզը հանում ենք ոչ թե համի, այլ հյութահանի դանակների պահպանության համար։

Նեխուրը այստեղ սուր, կծու նոտա է բերում, նա ոչ թե զարդարանք է, այլ հենց այն բաղադրիչը, որը սմուզին տարբերում է սովորական գազար-խնձոր հյութից։ Արտաքին շերտը հանվում է, որովհետև այնտեղ ավելորդ կոշտություն ու հող է մնացել, հենց այդ մասից է գալիս անախորժ հագեցած համը, եթե այն թողնես։

Հյութահանի հզորությունը ձեր խոհանոցինն է որոշում, ոչ բաղադրատոմսը. ավելի թույլ սարքը նույն աշխատանքը կանի, պարզապես դանդաղ, և կարող է պահանջել կտորները մանրացնել ավելի։ Պատրաստության նշանն այստեղ պարզ է՝ երբ բոլոր կտորները անցել են սարքով, հեղուկը պատրաստ է, իսկ գդալով խառնելը պետք է, որովհետև մանրաթելի մնացորդը նստում է հատակին և առանց խառնելու համը անհավասար կլինի։