Zdjęcie AISmoothie z selera naciowego, pietruszki, jabłka i marchwi
Prosty, orzeźwiający sok wyciskany z selera naciowego, pietruszki, jabłka i marchwi.
Etykiety są ustalane automatycznie na podstawie składników i mogą być błędne. Sprawdź opakowanie, jeśli to dla Ciebie istotne.
Składniki
- 2 szt. Seler naciowy
- 4 szt. Marchew
- 2 szt. Jabłko
- 10 szt. Natka pietruszki
Kroki
Marchew oczyszczamy z końcówek, obieramy, kroimy na kawałki i wkładamy do sokowirówki.
Natkę pietruszki dokładnie myjemy, grubo kroimy i dodajemy do marchwi.
Jabłka myjemy, kroimy na cztery części, usuwamy gniazda nasienne i wkładamy do sokowirówki.
Seler naciowy myjemy, zdejmujemy zewnętrzną warstwę, kroimy na kawałki i dodajemy do pozostałych składników.
Zamykamy pojemnik sokowirówki i włączamy urządzenie.
Przed podaniem mieszamy otrzymany sok łyżeczką.
To nie jest smoothie w sensie, w jakim rozumie je blender - to sok tłoczony sokowirówką, więc miąższ zostaje w sitku, a w szklance ląduje tylko płynna frakcja z witaminami i cukrami prostymi. Nazwa myli, ale mechanizm jest prosty: wirująca tarka rozrywa komórki warzyw i owoców, odśrodkowa siła wyrzuca sok na ściankę sitka, reszta zostaje jako wytłoczyny. Dlatego to się pije, nie je łyżką.
Powodzenie zależy od trzech rzeczy. Po pierwsze - świeżość marchwi i selera, bo od tego zależy ile w ogóle soku sokowirówka wyciśnie; wiotka marchew da marny wynik i sucho w sitku. Po drugie - kolejność wkładania: miękkie jabłko i natka idą między twarde kawałki marchwi i selera, żeby nie zapchały sitka od razu, tylko przeciskały się razem z włóknistym materiałem. Po trzecie - moment zmieszania łyżeczką na końcu, bo sok rozdziela się warstwami już po chwili stania i bez wymieszania pijesz najpierw wodnistą górę, a słodki osad zostaje na dnie.
Niektórzy mówią, że taki sok trzeba pić natychmiast, bo "traci witaminy" z sekundy na sekundę. Nie do końca - rzeczywisty problem to utlenianie i rozwarstwianie, nie magiczne znikanie wartości odżywczych. Po prostu świeżo wyciśnięty smakuje i wygląda najlepiej, a po pół godzinie robi się mętny i mniej apetyczny, nie trujący.
Marchew tu daje objętość i słodycz - to ona najbardziej napełnia szklankę sokiem, reszta składników ją tylko urozmaica smakowo. Wybieraj sztywną, taką co się nie zgina w ręku; wiotka marchew to już marchew, która oddała wodę do powietrza, a z niej sokowirówka wyciśnie mniej i słabiej. Jeśli nie masz marchwi, zamiennikiem jest każde twarde, słodkawe warzywo korzeniowe o podobnej wilgotności - burak się nada, ale pomyśl, że pokoloruje cały sok na czerwono.
Seler naciowy to kwaśnawa, słona nuta, która łamie słodycz marchwi i jabłka - bez niego sok byłby przesłodzony jak kompot. Zdejmowanie zewnętrznej warstwy łodygi nie jest fanaberią: te zewnętrzne włókna są najgrubsze i najbardziej łykowate, w sokowirówce potrafią się nawinąć na sitko zamiast przez nie przejść, i wtedy maszyna traci moc zamiast wyciskać sok. Jeśli selera nie masz pod ręką, szukaj czegoś o podobnej charakterystyce - coś chrupiącego i lekko gorzkawo-słonego, choćby kawałek ogórka z odrobiną soli w szklance, choć to już inny smak, nie podmiana jeden do jednego.
Jabłko to głównie słodycz i płynność - rozrzedza gęsty sok z marchwi i daje mu lekkość. Usuwanie gniazda nasiennego to nie estetyka, tylko unikanie pestek, które w sokowirówce najczęściej i tak przelecą przez sitko w całości, ale po co ryzykować, że któraś się zmiażdży i doda goryczki. Każde soczyste, niezbyt kwaśne jabłko się sprawdzi - twarde i chrupiące oddają sok łatwiej niż mączyste.
Natka pietruszki to tu składnik na zasadzie "szczypta zieleni" - w ilości dziesięciu łodyżek nie zmieni smaku dramatycznie, ale doda świeżości i tego ziemistego aromatu, który odróżnia zielony sok od zwykłego kompotu z sokowirówki. Grube krojenie ułatwia jej przejście przez sitko razem z twardszymi kawałkami, bo sama, cienko posiekana, potrafiłaby się skleić w kłębek i nie wirować tak, jak trzeba.
Cierpliwość tutaj to nie czekanie przy garnku, tylko dokładność przy myciu i czyszczeniu warzyw - pośpiech przy obieraniu marchwi czy zdejmowaniu zewnętrznej warstwy selera later odbija się piaskiem w soku albo zapchanym sitkiem. To danie na jedną osobę, więc traktuj je jako szybki rytuał na poranek, a nie wielkie gotowanie - w polskiej kuchni, gdzie dzień zaczyna się częściej od kaszy czy chleba niż od soku, to raczej dodatek do śniadania niż jego główny bohater.