Foto me AIPatate të Gratinuara me Ajkë
Patate të prera hollë, të pjekura me ajkë, vezë, hudhër dhe erëza, për një pjatë anësore kremoze dhe të thjeshtë.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 1 kg Patate
- 1 copë Vezë e rrahur
- 1 copë Qepë e grirë hollë
- 1 thelb Hudhër
- 0.5 l Ajkë
- 1 majë Arrëmyshk pak e grirë
- 1 lugë çaji Trumzë e grirë hollë, e freskët
- 1 lugë çaji Paprika
- Kripë
- Piper i zi i freskët
- 1 lugë gjelle Gjalpë për tavën e furrës
Hapat
Qëroni patatet dhe pritini në feta të holla, vendosini bashkë me qepën në një tavë furre të lyer me gjalpë.
10 minRrahni mirë vezën dhe përzijeni me ajkën derisa të merrni një përzierje të njëtrajtshme.
5 minShtoni hudhrën e shtrydhur dhe erëzat, përzieni mirë.
2 minShpërndajeni përzierjen në mënyrë të barabartë mbi patate.
3 minVendosni tavën në furrën e ngrohur paraprakisht në 190 gradë (me ventilim) dhe pjekeni 60-70 minuta ose derisa patatet të jenë të buta.
65 minNëse dëshironi, mbulojeni tavën me kapak ose me një pjatë tjetër që i reziston nxehtësisë, që sipërfaqja të mos nxihet shumë.
Por në këtë rast duhet të llogaritni edhe 10 minuta shtesë kohë pjekjeje.
10 min
Kjo është ajo gjellë që dikur ishte bukë e varfërisë — patate dhe asgjë tjetër — dhe pastaj dikush shtoi ajkë dhe vezë, dhe u bë gjellë festash. Suksesi këtu nuk varet nga furra, varet nga trashësia e fetës. Fetë e holla lëshojnë amidon, amidoni thithet nga ajka e nxehtë, dhe kjo lidhje bëhet krem. Fetë e trasha mbesin fetë, të zbutura por të huaja njëra-tjetrës, dhe ajka rrjedh poshtë si lëng, jo si krem.
Mos u mashtroni nga fjala "gratinim" — disa mendojnë se e vetmja punë e furrës është të nxijë sipërfaqen. Jo, furra bën tri punë njëherësh: zbut patatet nga brenda, ngjesh amidonin me ajkën në krem, dhe vetëm në fund, kur gjithçka tjetër është bërë, nxin sipër. Nëse nxitoni dhe e nxirni para kohe, patatet poshtë janë ende të forta, dhe nxirja sipër bëhet mbrojtje e rreme — e fshehur si gatishmëri.
Çdo shtëpi ka furrë ndryshe, prandaj mos besoni verbërisht kohës. Shtyni një thikë në mes të tavës: nëse hyn pa rezistencë, siç hyn në gjalpë të butë, është gati. Nëse ndien grimcim, i duhet më shumë kohë, pavarësisht çfarë thotë receta.
Patatet janë themeli, dhe zgjedhja e tyre nuk është e rastësishme — duhet lloj që mban formën pas pjekjes së gjatë, jo lloj që shkrihet në pure. Nëse patatja juaj është e re dhe me lëng të tepërt, ajka do të hollohet dhe gjella do të dalë e lëngshme në vend që të lidhet. Nuk ka zëvendësim real për patatet këtu — kjo gjellë identifikohet me to.
Ajka dhe veza bashkë bëjnë atë që francezët e quajnë lidhje — një e lëngshme, tjetra proteinike, dhe kur nxehen bashkë me amidonin e patates, formojnë krem që nuk ndahet. Nëse nuk keni ajkë të plotë, kriteri është dhjami: duhet diçka që nuk ndahet kur nxehet. Kosi i rrallë ndahet dhe lëshon hirrë, prandaj nuk e zëvendëson mirë; ajkë më e rrallë e holluar me pak qumësht mund të punojë, por rrezikon të ndahet nëse furra është shumë e fortë.
Hudhra dhe qepa janë aroma, jo sasi — qepa e grirë hollë duhet të zhduket brenda ajkës, jo të mbetet copa e dukshme që digjet sipër. Erëzat — arrëmyshk, trumzë, paprika — janë aty për të thyer ëmbëlsinë e patates, jo për të dominuar. Nëse nuk keni trumzë të freskët, rigon e thatë bën të njëjtën punë, por më pak.
Shtresimi i hollë i fetave nuk është estetikë, është fizikë: fetat e holla lëshojnë më shumë sipërfaqe ndaj ajkës, dhe nxehtësia e kalon patatën më shpejt dhe më njëtrajtshëm. Nëse fetat janë të ndryshme në trashësi, disa do jenë gati ndërsa të tjerat ende të forta — prandaj durimi i prerjes, jo shpejtësia, është ai që ju shpëton më pas nga tavë e pjekur pjesërisht.
Kapaku ose pjata mbrojtëse nuk janë trill — janë zgjedhje midis dy të këqijave. Pa mbulesë, sipërfaqja nxihet shpejt dhe bën kore të bukur, por rrezikon të digjet para se brenda të jetë bërë. Me mbulesë, sipërfaqja mbetet e butë dhe gjithçka piqet më njëtrajtshëm, por ju duhet të pranoni dhjetë minuta më shumë në furrë dhe një sipërfaqe më pak të artë. Nuk ka zgjedhje të gabuar, ka vetëm atë që doni më shumë sot.
Kjo kërkon durim real: nuk mund ta nxitoni furrën, dhe nëse e hapni shpesh për të parë, humbisni nxehtësinë e grumbulluar dhe e zgjatni kohën pa dobi. Lëreni të punojë, kontrolloni me thikë vetëm një herë nga mesi i kohës së parashikuar e tutje.