Foto me AILule kungulli të skuqura në brumë
Lule kungulli të freskëta, të skuqura në një brumë të lehtë prej mielli dhe birre, krokante dhe të arta.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 16 copë Lule kungulli
- 125 g Miell
- 225 ml Birrë
- 1 lugë gjelle Vaj ulliri
- 10 g Kripë
- Vaj vegjetal sipas shijes, për skuqje
Hapat
Hiqni pistilin qendror, kërcellin dhe majën e luleve. Lajini lulet me kujdes në shumë ujë dhe thajini mirë.
Shoshni miellin në një tas, shtoni birrën dhe përzieni me tel derisa të bëhet homogjen.
Shtoni vajin e ullirit dhe kripën në brumë, përzieni derisa të bëhet i lëmuar dhe homogjen.
Ngrohni sasi të mjaftueshme vaji vegjetal për skuqje.
Zhytni lulet e kungullit në brumë dhe më pas vendosini me kujdes në vajin e nxehtë.
Skuqini derisa të marrin ngjyrë të artë nga të gjitha anët.
Vendosini lulet e gatshme mbi letër thithëse për të hequr vajin e tepërt dhe shërbejini të nxehta.
Çfarë u ndryshua
Kemi zëvendësuar Vaj vegjetal sepse nuk gjendet lehtësisht në treg.
Kjo është një meze e lehtë, e thjeshtë në dukje, por që nuk fal asnjë gabim: lule kungulli të zhytura në brumë birre dhe të skuqura në vaj të nxehtë. Nuk ka mish, nuk ka mbushje, nuk ka asgjë që të fshehë një gabim. Ose del e lehtë dhe kërcitëse, ose del e rëndë dhe e lagësht nga vaji — s'ka gjë të tretë.
Suksesi varet nga tre gjëra: lulja të jetë e thatë kur zhytet në brumë, brumi të mos jetë i trashë, dhe vaji të jetë vërtet i nxehtë para se të fusësh gjënë e parë brenda. Nëse njëra prej këtyre mungon, e gjithë gjella bie poshtë — s'ka sasi kripe apo kohë skuqjeje që ta shpëtojë.
Mos mendo për minuta. Mendo për ngjyrë dhe zë: kur brumi kthehet në ngjyrë të artë dhe kur vaji rreth luleve bën gëzhojë të lehtë, jo fëshfërimë e dendur, atëherë është gati. Minutat janë vetëm një shenjë se ke humbur durim, jo udhëzim.
Vetë lulja e kungullit është përbërësi që vendos çdo gjë tjetër. Hiqe pistilin dhe kërcellin jo se kështu thotë ndonjë traditë, por sepse pistili mban lagështi dhe në skuqje nxjerr avull që zbut brumin nga brenda — pikërisht aty ku s'e sheh deri sa e çel në gojë. Lulet lahen, po pastaj thahen mirë, me një peshqir, me durim, jo me nxitim. Një lule e lagur ulet temperatura e vajit në çastin kur bie brenda, dhe vaji i ftohur do të thotë brumë që pi vaj në vend që ta refuzojë.
Brumi është uji i birrës — jo për shije «speciale», por sepse gazi i birrës fryn pak brumin kur prek vajin e nxehtë dhe e bën më të lehtë, më ajrosur se brumi me ujë të thjeshtë. Nëse s'ke birrë në shtëpi, mund të përdorësh ujë të ftohtë me gaz; parimi është i njëjtë — flluska ajri, jo shije. Miell e ulli e kripë janë aty për trup dhe shije, asgjë e çuditshme.
Vaji për skuqje duhet të jetë mjaftueshëm, që lulja të notojë, jo të ngjitet në fund të tiganit. Kjo nuk është luks, është siguri — nëse vaji s'e mbulon lulen, ajo skuqet në një anë dhe mbetet e papjekur në tjetrën. Në një sobë shtëpiake, kjo do të thotë një tenxhere e vogël, e thellë, dhe vaj aq sa të mbulojë dy gishta mbi lulet, jo më pak.
Disa thonë se brumi duhet lënë të «pushojë» në frigorifer para skuqjes. Jo — brumi i birrës s'ka kohë të «pushojë», sepse çdo minutë që rri, gazi i birrës ikën dhe efekti i ajrosjes humbet. E bën menjëherë, e përdor menjëherë.
Në një shtëpi ku kosi është gjithmonë në tryezë, mund ta shërbesh luleve pranë një kosi të thjeshtë, pa asnjë shtesë — prerja e lehtë e kosit balancon vajin e skuqjes pa e mbytur shijen e luleve. Nuk është pjesë e recetës origjinale, por është një zgjidhje që vjen vetë nga zakoni i tryezës.
·