Պաստա պենե արաբիատա Կարլոյից

Խոզապուխտը՝ 140 գրամ, հիմնական բաղադրիչն է, ոչ հավելում. նրա յուղն է, որ տալու է ողջ ուտեստի հենքը։ Տապակը վերցրու բավականաչափ մեծ, որ կտորները չկիտվեն, այլ ազատ տեղավորվեն և իրենց յուղը բաց թողնեն հատակին, ոչ թե իրար մեջ շոգեխաշվեն։ Նշանը, որ ժամանակն է անցնել հետևյալ քայլին՝ ոսկեգույն կեղև, ոչ գույնի փոփոխություն ամբողջությամբ, այլ կեղևի ստեղծում։

Պեպերոնատան՝ պահածոյացված պղպեղի սոուս, արդեն պատրաստ հենք է, դրա համար էլ բաղադրատոմսը կարճ է. աշխատանքն արված է մինչև քեզ հասնելը։ Եթե չունես հենվ պահածո, վերցրու նույն սկզբունքով ինչ-որ խորովված կամ շոգեխաշված կարմիր պղպեղի մածուկ, միայն թե այն ունենա նույն խտությունն ու թքանքայնությունը, այլ ոչ հում պղպեղի հեղուկ հյութ։

Սերուցքը՝ 200 մլ, չի եփվում, որ «եփվի», այլ որպեսզի կապի յուղն ու պեպերոնատայի հեղուկ մասը մեկ հարթ զանգվածի մեջ։ Հենք, որից սոուսը դառնում է միատարր, ոչ ջրային, ոչ կտոր-կտոր։ Նշանը՝ երբ խառնում ես ու տեսնում, որ դանակն արդեն չի թողնում հետքեր, որ ամեն ինչ հարթ հալվում է իրար մեջ։

Պենեն՝ 320 գրամ մեկ հոգու համար մեծ չափաբաժին է, բայց դա արդեն խոհանոցի տնտեսական որոշում է, ոչ թե սխալ. եթե ուզում ես ավելի չափավոր, կրճատիր համամասնորեն՝ մակարոն, խոզապուխտ, սոուս, բոլորը մեկ հարաբերությամբ։ Չիլին ու պարմեզանը՝ ազատ, ըստ քո լեզվի հանդուրժողականության, առանց դրա համար արդարացում խնդրելու։

Հայկական սեղանի համար սա հարմար ուտեստ է՝ կողքին դնելով թարմ կանաչի, որ հատում է սերուցքի ու պեպերոնատայի ծանրությունը, իսկ լավաշը՝ ինչպես միշտ, մնացած սոուսը ափսեից հավաքելու համար, եթե մեկնիկ դանակն արդեն հանգիստ թողել ես սափորի մեջ։