Zwarte olijven

Pak een zwarte olijf op en bekijk hem eerst goed: hij moet er glanzend en vol uitzien van de pekel, niet dof of droog aan de rand. Ruik eraan — zout en zilt, dat moet je ruiken, geen muffe lucht. Knijp er voorzichtig in: hij mag meegeven onder je vingers, niet uiteenvallen als deeg. Proef er eentje: rond en zilt van smaak, met misschien een vleugje bitterheid. Dat hoort erbij, dat is geen fout.

Sommige mensen zeggen dat je een goede zwarte olijf altijd herkent aan een gladde, strakke huid. Nee! Pak eens een paar verschillende blikjes of potjes open en proef ze naast elkaar: de ene olijf is glad, de andere gerimpeld als een gedroogde pruim, en je kunt pas na het proeven zeggen welke je lekkerder vindt. Wie alleen op gladheid let, legt soms juist de olijf terug die hem het beste zou smaken, puur omdat hij er "oud" uitziet.

En die pekel in het blikje? Giet die nooit zomaar weg zodra je het openmaakt. Bewaar de olijven erin tot je ze nodig hebt, anders drogen ze uit in de koelkast en verlies je precies waar je voor betaald hebt.