Foto me AILakër majëhollë e pjekur
Lakër majëhollë e pjekur me gjalpë, parmixhano dhe trumzë të freskët.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 1 copë Lakër majëhollë e prerë në katër pjesë
- 25 g Parmixhano i sapograthisur
- 2 lugë gjelle Trumzë e freskët, e prerë imët
- 40 g Gjalpë i shkrirë
- Kripë kripë flokë
- Piper i zi i sapobluar
- 1 lugë çaji Gjalpë për tavën
Hapat
Vendosni copat e lakrës, prerë në katër pjesë, në një tavë të qëndrueshme ndaj nxehtësisë. Lyejini me gjalpin e shkrirë dhe spërkatini me parmixhano, trumzë, kripë dhe piper.
Pjekini lakrën në furrë të parangrohur në 175 gradë me ventilim rreth 15-20 minuta.
18 min
Kjo është lakra majëhollë e pjekur thjesht, copë e thjeshtë e prerë në katër, e lyer me gjalpë, e mbuluar me parmixhano dhe trumzë, e futur në furrë derisa të butësohet dhe majat t'i nxihen pak. Suksesi s'varet nga receta, varet nga furra jote dhe nga mënyra si pret lakrën.
E para gjë që duhet kuptuar: ky s'është byrek, s'ka brumë që të mbajë lagështinë brenda. Lakra qëndron e zhveshur në tavë, kështu që nxehtësia e furrës bën gjithë punën — jo vetëm e gatuan, e thjesht e thanë pak në sipërfaqe dhe e ruan lëngshmërinë brenda. Prandaj prerja në katër pjesë s'është estetikë, është mënyra si lakra qëndron drejt, me bazën të prekë tavën dhe majat të marrin ajër.
Disa thonë se lakra duhet zier pak më parë, që të "siguroheshim" se gatuhet mirë. Jo, sepse nëse e zien, i humb strukturën — bëhet llom në furrë, jo copë që mban formën. Lakra e papërpunuar, e prerë vetëm, ka mjaft lagështi brenda vetes që të gatuhet vetë, pa ndihmë.
Gatishmëria e vërteme: thika hyn lehtë në bazën e trungut, pa rezistencë, dhe majat e gjetheve të jashtme fillojnë të marrin ngjyrë kafe të errët-ari, pothuajse djegur në cepa. Nëse thika ende "has" diçka të fortë, prit, pavarësisht sa minuta thotë ora.
Le të fillojmë nga vetë lakra. Zgjidh një kokë mesatare, të fortë në dorë — nëse e shtyp me gisht dhe lëshon, është e vjetër ose e thatë brenda, dhe do të thahet edhe më shumë në furrë. Prerja në katër pjesë duhet të kalojë nëpër trung, jo vetëm nëpër gjethe — trungu është ai që mban gjithçka bashkë, nëse e presësh gabim, copa shpërbëhet në tavë.
Gjalpi i shkrirë ka dy punë: lidh parmixhanon dhe trumzën te sipërfaqja e lakrës (pa të, erëzat thjesht do të binin në tavë), dhe krijon atë ngjyrë ari-kafe që shihet kur është gati. Nëse s'ke gjalpë, vaj ulliri bën të njëjtën punë lidhëse, por humb atë shije pak të ëmbël që jep gjalpi — mos prit shije identike, prit një rezultat që funksionon.
Parmixhano këtu s'është zbukurim, është kripë dhe umami njëherësh — zëvendësohet me çdo djathë të fortë, të thatë, që shkrihet dhe kruskon pak nën nxehtësi. Djathë i butë, si djathë i bardhë shqiptar, s'bën punë — shkrihet në lëng dhe nuk formon atë kore që duam. Nëse s'ke djathë të fortë fare, hiqe fare dhe mbështetu te kripa dhe trumza — rezultati ndryshon, por s'prishet.
Trumza e freskët jep aromë që nxehtësia e thatë e furrës e nxjerr jashtë — nëse ke vetëm trumzë të thatë, përdor gjysmën e sasisë, se përqendrimi i aromës është më i fortë. Rozmarina mund ta zëvendësojë, sepse të dyja janë bimë me gjethe të vogla, aromatike, që duron nxehtësi të lartë pa u djegur shpejt — kriteri është ky, jo emri i bimës.
Furra jote shtëpiake s'është furrë profesionale me ventilim të fuqishëm, kështu që 175 gradë me ventilator në furrën tënde mund të thotë pak më shumë ose më pak nxehtësi reale në qendër të tavës — prandaj kontrollo me sy pas minutës 15, mos prit zilen e orës. Nëse furra jote skuq pabarazisht, kthe tavën në gjysmë të kohës.
Durimi këtu është i vogël, por real: mos e nxirr lakrën sapo të duket e artë sipër, sepse brenda mund të jetë ende e fortë. Prit që thika të hyjë lehtë deri në trung — kjo është shenja e vetme që vlen, jo ngjyra, jo ora.