AI-fotoGegratineerde puntkool
Gegratineerde puntkool met Parmezaanse kaas en tijm, snel klaar en heerlijk als bijgerecht.
Labels worden automatisch bepaald op basis van de ingrediënten en kunnen onjuist zijn. Controleer de verpakking als dit voor jou belangrijk is.
Ingrediënten
- 1 stuks Puntkool in vieren gesneden
- 25 g Parmezaanse kaas vers geraspt
- 2 el Tijm vers, fijngesneden
- 40 g Boter gesmolten
- 1 snufje Zout vlokzout
- 1 snufje Zwarte peper vers gemalen
- 1 tl Boter voor de ovenschaal
Stappen
Leg de puntkoolpartjes in een ovenschaal. Besmeer ze met gesmolten boter en bestrooi met Parmezaanse kaas, tijm, zout en peper.
Bak de kool in een voorverwarmde oven op 175 graden (hetelucht) ongeveer 15-20 minuten.
18 min
Dit is geen stoofpot, dit is een gratin, en dat woord zegt alles over wat er moet gebeuren: hitte van boven op een vochtig oppervlak, tot er een korst ontstaat. Puntkool is hier geen bijgerecht dat wegvalt naast de aardappelen, hij is het hoofdpersonage op het bord naast de jus, juist omdat hij taai genoeg is om door de oven heen te gaan zonder tot pap te vallen.
Waar dit gerecht van afhangt is niet de tijd in de oven, maar twee dingen die je voelt en ziet voor je de deur dichtdoet. Eén: de kool moet nat genoeg zijn met boter dat de kaas kan smelten en bruinen in plaats van verbranden tot zwart stof. Twee: de partjes moeten plat genoeg liggen dat de hitte ze van boven echt kan bereiken, niet alleen de randen schroeien terwijl het hart koud blijft.
Sommigen zeggen dat je kool altijd eerst moet koken of stomen voor hij de oven in gaat. Nee, want puntkool is dun van blad en zacht van hart vergeleken met een gewone witte kool — hij heeft die voorbehandeling niet nodig, hij gaart gewoon in de oven zelf, mits je hem in vieren snijdt zodat de hitte er doorheen kan.
Kijk naar de partjes zelf om te weten of ze klaar zijn, niet naar de klok. Prik met een mesje in het dikste deel, bij de stronk: gaat het mes erin zonder weerstand, zoals in boter, dan is het gaar. Is er nog taaiheid, nog een soort elastische tegendruk, dan moet hij nog even. De achttien minuten die genoemd worden zijn de ondergrens, de bodem waaronder je sowieso niet moet duiken — niet de garantie. Een hetelucht-oven in een gewone keuken wijkt makkelijk vijf tot tien procent af van wat het display zegt, en dat is geen schande, dat is gewoon hoe een huishoudelijk apparaat werkt.
De kaas is je andere signaal. Die moet van bleek geel naar goudbruin gaan, met hier en daar een donkerder randje waar hij tegen de ovenschaal of de rand van het blad ligt. Zodra dat donkerder randje overal verschijnt, niet alleen op één plek, is het klaar. Blijft de kaas vlak en bleek, dan staat je oven niet heet genoeg of ligt de schaal te laag — schuif hem dan een rek hoger, dichter bij het verwarmingselement.
De boter dient hier niet om smaak te geven zoals in een saus, hij dient als geleider. Zonder vet brandt geraspte kaas eerder dan hij smelt, want hij heeft vocht en vet nodig om gelijkmatig te garen in plaats van te verkolen op de droge plekken. Mis je boter, dan werkt iedere andere smeerbare vaste vet net zo goed — als het maar smelt bij ovenhitte en niet meteen verbrandt.
Parmezaanse kaas is hier gekozen om twee redenen: hij is droog genoeg om niet te smelten tot een plasje, en hij is zout genoeg om de kool zelf niet nog meer zout nodig te laten hebben. Vervang hem door iedere harde, oude kaas met een vergelijkbaar zoutgehalte en een laag vochtgehalte — een jonge, zachte kaas smelt weg in plaats van een korst te vormen, en dat mis je dan.
Tijm vers gesneden geeft een andere geur dan gedroogde tijm uit een potje: fris, bijna citrusachtig, in plaats van stoffig-kruidig. Heb je geen verse tijm, gebruik dan een derde van de hoeveelheid gedroogd — gedroogde kruiden zijn geconcentreerder, en te veel verdringt de smaak van de kool zelf in plaats van hem te ondersteunen.
En geduld, ja, ook hier is dat een ingrediënt. De verleiding is groot om de schaal er na vijftien minuten uit te halen omdat de klok het zegt, maar als het mes nog weerstand voelt, moet hij terug. Beter twee minuten te lang dan een rauwe kern naast een mooie korst — dat is het enige echte risico hier, niet dat je hem verbrandt.