Foto me AILakër Savoje e Pjekur në Furrë
Lakër savoje e pjekur thjesht me vaj ulliri, kripë dhe parmezan, si garniturë e lehtë.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 500 g Lakër Savoje
- Vaj Ulliri
- Kripë sipas shijes
- Parmezan
Hapat
Hiqni gjethet e jashtme të forta të lakrës, priteni në rripa rreth gjysmë centimetri të gjerë, duke hequr edhe bërthamën e fortë.
Zieni lakrën shkurt 4-5 minuta, pastaj kullojeni dhe thajeni me peshqir.
5 minVendosni lakrën në tepsinë e furrës, spërkatni me vaj ulliri dhe shtoni një majë kripe.
Ngrohni furrën në 180 gradë, nëse keni mundësi aktivizoni ajrin e nxehtë.
Piqeni lakrën rreth 20 minuta, duke e përzier përmbajtjen e tepsisë afërsisht në gjysmë të kohës së pjekjes.
20 minSpërkatni me parmezan dhe shërbejeni.
Kjo është një gjellë anësore e thjeshtë: lakër Savoje, e zierë shkurt dhe pastaj e pjekur në furrë me vaj ulliri dhe pak kripë, e mbyllur me parmezan. E gjithë marifeti qëndron te uji — sa më pak ujë të mbetet në lakër para se të hyjë në furrë, aq më mirë piqet, në vend që të zihet në lëngun e vet.
Suksesi varet nga tre gjëra: të mos e teproni me zierjen fillestare, ta thani mirë lakrën pas kullimit, dhe ta shpërndani hollë në tepsi, jo të grumbulluar. Lakra ka ujë të vetin me bollëk; nëse e lini me lagështi, në furrë do të avullojë, por në vend që të marrë ngjyrë e të marrë erë të pjekur, do të mbetet e zbehtë dhe e butë si e zier dy herë.
Disa thonë se lakra e Savojes duhet pjekur gjatë, derisa të marrë skaje të thekura kudo. Jo, sepse gjethja e saj është e hollë dhe e brishtë; nëse e piqni tej mase, kthehet në letër të djegur dhe hidhet. Mjafton që skajet të marrin ngjyrë të artë në vende, jo gjithandej.
Lakra e zgjedhur mirë, ajo me gjethe të dendura dhe pa njolla të zbehta, mban formën dhe nuk shkrihet në furrë. Gjethet e jashtme i hiqni jo nga snobizmi, por sepse janë ato që kanë marrë erë dhe diell e janë bërë të forta; nuk piqen njësoj si pjesa e brendshme.
Prerja në rripa të barabartë nuk është çështje pamjeje, është çështje gatimi të njëtrajtshëm. Nëse një copë është e trashë dy herë sa tjetra, njëra do të mbetet e papjekur ndërsa tjetra digjet në skaj — kjo nuk ka lidhje me furrën, ka lidhje me thikën.
Zierja e shkurtër para pjekjes nuk e gatuan lakrën, vetëm e zbut paksa dhe i heq pjesën e hidhësirës natyrale. Nëse s'keni dëshirë ta zieni fare, mund ta kaloni këtë hap dhe ta piqni direkt nga e papërpunuar, por atëherë llogaritni pak më shumë kohë në furrë dhe një sy më vigjilent, se lakra e papërgatitur rri më shumë kokëfortë.
Vaji i ullirit këtu nuk është thjesht shije, është ai që ndihmon nxehtësinë të ngjitet në sipërfaqen e lakrës dhe ta skuqë lehtë, jo ta zierë. Nëse s'keni vaj ulliri, çdo vaj tjetër bimor bën të njëjtën punë mekanike; ndryshon vetëm shija, jo rezultati.
Parmezani vjen në fund, jo më parë, sepse djegur bëhet hidhur dhe humbet gjithë vlerën. Nëse s'e gjeni, çdo djathë i fortë e i kripur që shkrihet lehtë e zëvendëson mirë — logjika është djathë i thatë që jep shije të fortë me pak sasi, jo domosdoshmërisht pikërisht ai.
Furra shtëpiake rrallë ngrohet njëtrajtshëm; prandaj përzierja në gjysmë të kohës nuk është formalitet, është mënyra e vetme për të siguruar që ana që ka qenë larg nxehtësisë qendrore të marrë edhe ajo pjesën e vet. Nëse furra juaj ngrohet më fort nga poshtë, vendoseni tepsinë pak më lart; nëse ngrohet nga lart, pak më poshtë — kjo e njihni vetëm duke e vëzhguar furrën tuaj disa herë, jo duke lexuar një numër gradësh.