Foto me AIRulo pandispanjë me reçel
Rulo pandispanjë e butë, mbushur me reçel pjeshke, praktike dhe e lehtë për çdo tryezë feste.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 5 copë Vezë
- 90 g Miell
- 130 g Sheqer
- 1 lugë çaji Ekstrakt vanilje
- 1 majë Kripë
- 200 g Reçel pjeshke
Hapat
Ndani të verdhat nga të bardhat e vezëve.
Rrihni të verdhat me pothuajse gjithë sheqerin, duke lënë mënjanë një lugë gjelle, dhe shtoni ekstraktin e vanilës. Masa duhet të dyfishojë vëllimin dhe të bëhet e lehtë dhe e pufosur.
Veçmas, rrihni të bardhat me mikser, duke shtuar gradualisht sheqerin e mbetur, derisa të bëhen të dendura dhe të shndritshme.
Përzieni me kujdes të bardhat e rrahura në përzierjen e të verdhave, duke përdorur një shpatull.
Shtoni miellin e situr dhe përzieni butësisht, që masa e pandispanjës të mos ulet.
Vendosni letër furre në tepsi, shtroni brumin dhe sheshojeni në mënyrë të njëtrajtshme.
Piqeni në furrë të ngrohur në 180 gradë.
17 minKtheni pandispanjën mbi një fletë letre furre dhe hiqni letrën me të cilën u pjek.
Sa është ende e ngrohtë, mbështilleni pandispanjën në rulo, duke e ndihmuar me letrën e furrës.
Mbështilleni rulon në një peshqir të lagur dhe lëreni të ftohet plotësisht.
Hapeni rulon dhe shtrini reçelin e pjeshkës, duke lënë disa milimetra buzë të lirë.
Mbështilleni përsëri rulon në të njëjtin drejtim, mbështilleni me film ushqimor dhe vendoseni në frigorifer.
60 minPrisni rulot me thikë të mprehtë.
Kjo është ajo pandispanjë e hollë që ruletohet si qilim, jo si tortë e pjekur trashë - sheqer, vezë, pak miell, dhe reçel brenda. E gjithë çështja është që brumi të mbetet elastik sa të mbështillet pa krisur. Nëse e pjek si biskotë, deri sa të ngurtësohet, e ke humbur - do të çahet sapo e kthesh.
Suksesi varet nga ajri që fut te vezët, jo nga miell shumë. Të verdhat rrahur me sheqer duhet të zbardhen dhe të bëhen të dendura - kjo masë mban formën kur ngre lugën. Të bardhat veç e veç duhet të dendohen dhe të shndrisin, por jo të bëhen pluhur e të thahen, sepse atëherë nuk përzihen më, ngelen topa. Ky ajr i futur me rrahje është ai që e bën brumin të ngrihet pa pajisje tjetër, dhe pastaj të jetë ende i butë sa të mos thyhet kur e rrotullon.
Pika kritike e dytë është mbështjellja ndërsa është e ngrohtë. Pandispanja ftohet, humb elasticitetin, dhe nëse e lë të ftohet para se ta rrotullosh, do të çahet në vend që të përkulet si qilim. E mbështjell ende e ngrohtë, me letrën e furrës që e ndihmon, pastaj e lë të ftohet tashmë e mbështjellë, me peshqirin e lagur përreth që e mban formën.
Vezët janë shtylla e gjithçkaje këtu - jo vetëm lëndë, por mjeti që ngre brumin. Zgjidhi të freskëta, në temperaturë dhome, sepse të bardhat e ftohta nuk rrahin mirë në vëllim të madh. Nëse vezët janë të vogla ose të mëdha, mos u mërzit shumë për gram, por kij parasysh që pesë vezë mesatare japin pak a shumë sasinë e saktë për të mbushur një tepsi standarde shtëpiake me shtresë të hollë.
Sheqeri nuk është vetëm ëmbëlsi, është ai që stabilizon shkumën e të bardhave - prandaj shtohet gradualisht, jo gjithë menjëherë, që kristalet të kenë kohë të shkrihen dhe shkuma të mos bjerë. Lëre lugën gjelle mënjanë vërtet për të bardhat, jo si formalitet - pa atë pjesë sheqeri, të bardhat bëhen shkumë e lehtë që bie shpejt.
Mielli është minimumi i nevojshëm për të mbajtur strukturën - aq pak sa të mos e rëndojë brumin. Sitet jo për estetikë, por që të përzihet lehtë, pa topa, pa e shtypur ajrin që ke futur me rrahje. Nëse e përzien me forcë ose shumë gjatë, nxjerr ajrin jashtë dhe pandispanja bie, mbetet e ngjeshur dhe e fortë kur piqet - pikërisht e kundërta e çka duhet për t'u rrotulluar.
Furra duhet të jetë e ngrohur më parë, në temperaturën që bën një sipërfaqe të artë, të lehtë, pa e thar brumin. Në furrat shtëpiake temperatura mund të luhatet - mbaje syrin jo te ora, por te sipërfaqja: kur merr ngjyrë të artë dhe kthehet mbrapsht lehtë kur e prekesh në mes, pa qëndisje me gisht, është gati. Nëse pjekja vazhdon tej kësaj pike, pandispanja thahet dhe kthehet në biskotë - nuk mbështillet më, çahet.
Peshqiri i lagur rreth rulos ka një arsye praktike, jo rit: ruan lagështinë dhe mban formën ndërsa ftohet, pa lejuar që brumi i jashtëm të thahet e të bëhet i ngurtë. Reçeli i pjeshkës mund të zëvendësohet me çdo reçel të dendur sa nuk rrjedh - kriteri është ngjeshmëria, jo shija: reçel qershie, mjedre, a edhe lëkurë frutash e ngjeshur bën punë po aq mirë.
Prerja bëhet vetëm kur rulo është ftohur plotësisht në frigorifer - jo për modë, por sepse i ngrohtë priten e ngjeshet, humb formën rrethore dhe reçeli shtrydhet jashtë. Durimi këtu është përbërës real: nëse e pres i nxehtë nga padurimi, e shkatërron pikërisht atë formë për të cilën u mundove gjatë gjithë kohës.