AI լուսանկարՄակարոնեղեն սերուցքով և խոզապուխտով
Արագ և կրեմային մակարոնեղեն՝ սերուցքով, խոզապուխտով և պարմեզանով։
Պիտակները որոշվում են ավտոմատ կերպով՝ ըստ բաղադրիչների, և կարող են սխալ լինել։ Եթե դա ձեզ համար կարևոր է, ստուգեք փաթեթավորումը։
Բաղադրիչներ
- 320 գ Պեննե մակարոն
- 1 պճեղ Սխտոր
- 50 գ Կարագ
- 250 գ Խոզապուխտ
- 200 մլ Սերուցք
- Պարմեզան
- Աղ
- Սև պղպեղ
Քայլեր
Մակարոնի համար եփելու ջուրը դրեք կրակի վրա և աղ ավելացրեք ըստ ճաշակի։
Մեծ տապակի մեջ հալեցրեք կարագը և ավելացրեք սխտորի մեկ բլթակ՝ կտրված կիսով և միջնամասից մաքրված։
Երբ սխտորը լավ տապակվի, ավելացրեք խորանարդիկ կտրված խոզապուխտը և թույլ կրակի վրա տապակեք մոտ երկու րոպե։
2 րոպեԱվելացրեք սերուցքը, լավ խառնեք և եփեք ևս երեք րոպե, համեմելով աղով և սև պղպեղով։
3 րոպեՄակարոնը եփեք ալ դենտե վիճակում, քամեք և տեղափոխեք սոուսով տապակը։
Խառնեք մակարոնը սոուսի հետ մոտ մեկ րոպե, որպեսզի լավ թրջվի։
1 րոպեԲաժանեք մակարոնը ափսեների մեջ, առատորեն ցանեք պարմեզան և լրացուցիչ սև պղպեղ։
Մատուցեք սերուցքով և խոզապուխտով մակարոնը անմիջապես տաք վիճակում։
Սա այն մակարոնն է, որ արագ է եփվում, բայց հեշտությունը խաբուսիկ է. ամբողջ հաջողությունը կրակի ուժի և ժամանակի ճիշտ հարաբերության մեջ է, ոչ թե բաղադրատոմսի բարդության մեջ։ Սխտորը, կարագը, խոզապուխտը ու սերուցքը՝ չորս բաղադրիչ, որոնք պետք է հանդիպեն իրար ճիշտ պահին, ոչ ավելի շուտ, ոչ ավելի ուշ։
Ոմանք ասում են՝ սոուսն ինքն իրեն կեփվի, գլխավորը մակարոնն է։ Ոչ, որովհետև եթե սերուցքը եռա ուժեղ կրակի վրա, նա կշերտավորվի՝ ճարպը առանձին, հեղուկը առանձին, և ստանում ես ոչ սոուս, այլ կարագապատ ապուր։ Սերուցքը սիրում է հանգիստ կրակ, որտեղ մակերեսին հազիվ նշմարվող փուչիկներ են հայտնվում, առանց եռալու։
Պատրաստության նշանը՝ սոուսը թանձրանում է ու փայլ է ստանում, փափուկ կպչում գդալին, ոչ հեղուկ հետք թողնելով։ Խոզապուխտը պետք է միայն թեթևակի ոսկեգույն լինի, ոչ չորացած, այլապես կդառնա կաշվի պես։
Պեննեն ընտրված է ոչ պատահական. նրա ներսի խոռոչը բռնում է սոուսը, ի տարբերություն, ասենք, սպագետիի, որտեղից սերուցքը սայթաքում է։ Եթե տանը կա ֆուզիլի կամ ուրիշ ակոսավոր ձև, նույնպես լավ կաշխատի՝ կարևորը մակերեսը կամ խոռոչն է, որը սոուսին կառչելու տեղ տալիս։
Սխտորը դրված է միայն բուրմունք տալու համար, ոչ թե ուտելու. դրա համար կիսատ ու միջուկից մաքրված, որ դառնություն չտա ու չայրվի արագ։ Եթե սխտորն սկսում է մգանալ, ուրեմն կարագը շատ տաք է, պետք է իջացնել կրակը, այլապես ողջ ուտեստը կստանա այրված համ։
Խոզապուխտը այստեղ աղի ու ճարպի աղբյուր է։ Ճարպը սխտորով կարագի մեջ հալչելով՝ ստեղծում է սոուսի հիմքը, դրա համար կարևոր է, որ խոզապուխտի մեջ ճարպի շերտ լինի, ոչ միայն մաքուր միս, այլապես տապակը կմնա չոր։
Պարմեզանը վերջում է ցանվում, ոչ եփման ընթացքում, որովհետև տաքությունից անջատված պանիրը կարող է գնդիկներով կպչել՝ փոխարեն հարթ հալվելու։ Ափսեի մեջ արդեն տաք մակարոնի վրա նա հալչում է ինքնուրույն։
Սեղանին՝ ինչպես միշտ, լավաշը կողքին լավ է գալիս՝ սոուսի մնացորդը հավաքելու համար, իսկ թարմ կանաչին (մաղադանոս կամ ռեհան) վերևից ցանված՝ հավելյալ թարմություն է բերում, առանց ծանրացնելու ուտեստը։
·