AI լուսանկարՍանտյագոյի տորթ — իսպանական նուշով աղանդեր՝ առանց գլյուտենի
Իսպանական ավանդական աղանդեր՝ պատրաստված նուշի ալյուրից, կիտրոնի ու նարնջի կեղևից։
Պիտակները որոշվում են ավտոմատ կերպով՝ ըստ բաղադրիչների, և կարող են սխալ լինել։ Եթե դա ձեզ համար կարևոր է, ստուգեք փաթեթավորումը։
Բաղադրիչներ
- 3 հատ Ձու
- 50 գ Շաքարավազ
- պտղունց Աղ մեկ պտղունց
- 0.25 ճ.գ. Դարչին
- 1 հատ կիտրոնի կեղև
- 1 հատ նարնջի կեղև
- 125 գ Նուշի ալյուր կամ մանր աղացած նուշ
- պտղունց Շաքարի փոշի վրան ցանելու համար
Քայլեր
Ձվերը ջարդեք մեծ ամանի մեջ, ավելացրեք շաքարավազը և հարեք միքսերով մինչև փարթամ, բաց գույնի զանգված ստացվի։
Ավելացրեք մեկ պտղունց աղ, դարչին, կիտրոնի և նարնջի կեղևը և խառնեք։
Ավելացրեք նուշի ալյուրը և զգուշորեն խառնեք սպաթուլայով մինչև միատարր զանգված ստացվի։
Խմորը դրեք կարագով յուղված և ալյուրով ցանված 20 սմ տրամագծով թխման ձևի մեջ։
Թխեք 160 աստիճանի տաքացրած, օդափոխությամբ ջեռոցում։
28 րոպեՊատրաստ տորթը թողեք սառչի։
Թղթի վրա գծեք և կտրեք Սուրբ Հակոբոսի խաչի խորհրդանիշը, դրեք այն տորթի կենտրոնում։
Վրան ցանեք շաքարի փոշի և հանեք շաբլոնը։
Սանտյագոյի տորթը իսպանական գալիսյան աղանդեր է, որը կառուցված է ոչ թե ալյուրի, այլ նուշի վրա։ Առանց ցորենի խմորագործություն այստեղ պարզապես անհնար է, ուստի ամբողջ կառուցվածքը պահում են ձուն ու ծեծած օդը։ Հաջողությունը կախված է նրանից, թե որքան լավ եք հարել ձուն շաքարի հետ սկզբում. եթե զանգվածը չի դառնում փարթամ ու բացվում, տորթը դուրս կգա ծանր ու տափակ։
Ոմանք ասում են, թե սա «նուշի մանանեխ է, ոչ թե տորթ, դրա համար էլ ամեն ինչ կարելի է», և ալյուրի ու ձվի հարաբերությունը ազատորեն փոխում են աչքաչափով։ Ոչ, որովհետև հենց այս հավասարակշռությունն է տալիս այն խոնավ, բայց ոչ մածուցիկ միջուկը, որով հայտնի է այս աղանդերը. ավելի շատ նուշ՝ կստանաք չոր ավազակույտ, ավելի քիչ՝ չի պահի ձևը։
Համբերությունը այստեղ նույնպես բաղադրիչ է. խմորը պետք է հանգիստ, առանց շտապելու խառնել սպաթուլայով, որ օդը չփախչի, հետո տորթին տալ ժամանակ սառչելու, նախքան խաչի նշանը դնելը։ Շտապելը այս դեպքում նշանակում է փոշին քսել տաք մակերեսի վրա, որը անմիջապես հալչում ու թաց բիծ է դառնում։
Հայաստանի խոհանոցում այս աղանդերը լավ տեղավորվում է՝ նուշը այստեղ էլ է սիրված ու հասանելի բաղադրիչ, իսկ կիտրոնի ու նարնջի կեղևի բույրը լավ ընկերանում է թարմ կանաչիով սեղանի հետ, նույնիսկ եթե լավաշն այդ պահին կողքին է պառկած՝ իր գործին։
Ձուն այստեղ կատարում է ցորենի ալյուրի դերը. հենց ձվի սպիտակուցն է, հարվելով շաքարի հետ, բռնում օդը և տալիս այն կառուցվածքը, որը այլապես ստանում ենք գլյուտենից։ Ուստի առաջին քայլը ամենակարևորն է. եթե զանգվածը չի բացվում ու չի բացվում գույնով, մնացած բոլոր քայլերը այլևս չեն փրկի տորթը։
Նուշի ալյուրը պետք է լինի մանր աղացած, գրեթե փոշու նման, այլապես տորթի միջուկը դուրս կգա հատիկավոր։ Եթե տանը միայն ամբողջական նուշ կա, կարելի է ինքնուրույն մանրացնել սրճաղացով, բայց ապա պետք է մաղել, որ խոշոր կտորները դուրս չգան վերջնական արդյունքում։
Կիտրոնի և նարնջի կեղևը դրված են ոչ թե համի համար ամբողջապես, այլ հակակշռելու նուշի յուղայնությունը. առանց այդ թարմության տորթը կարող է ծանրանալ բերանում։ Եթե կեղևը մաքրելիս միասին ընկնում է սպիտակ մասը, համը կդառնա դառնավուն, ուստի ավելի լավ է քերել միայն վերին, գունավոր շերտը։
Դարչինը այստեղ փոքր չափաբաժնով է ոչ պատահական. մեկ պտղունց աղն ու դարչինը աշխատում են զույգ, ընդգծելու քաղցրությունը առանց քաղցր զգալու ավելորդ ծանրություն։ Եթե ավելացնեք ավելին, քան նշված, դարչինը կծածկի կիտրոնի ու նարնջի նուրբ բույրը, և աղանդերը կկորցնի իր բնորոշ թարմությունը։
Թխման ձևը սովորական 20 սանտիմետրանոց կաղապարն է, որը բնակարանային ջեռոցում էլ հեշտությամբ տեղավորվում է։ Կարևորը յուղելն ու ալյուրով ցանելն է՝ նուշի խմորը կպչում է ավելի ագրեսիվ, քան սովորականը, և առանց այդ նախապատրաստության տորթը ամանի հատակին կմնա։
Շաքարի փոշին վերջում դրվում է ոչ զարդարանքի համար միայն, այլ որ ընդգծի Սուրբ Հակոբոսի խաչի ուրվագիծը՝ տորթի մակերեսի ավելի մուգ, թխված գույնի ֆոնին։ Այս նշանը Գալիսիայում կապված է ուխտագնացության ավանդույթի հետ, բայց Հայաստանի խոհանոցում այն կարելի է պարզապես վերցնել որպես ձև, առանց պատմության բեռի, միայն որպես հաճելի ավարտական հպում։