Φωτογραφία AIΤάρτα Σαντιάγο — ισπανικό γλυκό με αμύγδαλο, χωρίς γλουτένη
Παραδοσιακό ισπανικό γλυκό με αμύγδαλο, κανέλα και ξύσμα εσπεριδοειδών, χωρίς γλουτένη.
Οι ετικέτες προκύπτουν αυτόματα από τα υλικά και ενδέχεται να είναι λανθασμένες. Ελέγξτε τη συσκευασία αν αυτό είναι σημαντικό για εσάς.
Υλικά
- 3 τεμ. Αυγά
- 50 γρ. Ζάχαρη
- 1 πρέζα Αλάτι
- 1 κ.γ. Κανέλα
- 1 τεμ. Ξύσμα λεμονιού
- 1 τεμ. Ξύσμα πορτοκαλιού
- 125 γρ. Αλεύρι αμυγδάλου ή ψιλοτριμμένο αμύγδαλο
- 1 κ.σ. Ζάχαρη άχνη για το πασπάλισμα, κατά βούληση
Βήματα
Σπάστε τα αυγά σε μεγάλο μπολ, προσθέστε τη ζάχαρη και χτυπήστε με μίξερ μέχρι να γίνει αφράτο και ανοιχτόχρωμο μείγμα.
Προσθέστε μια πρέζα αλάτι, την κανέλα, το ξύσμα λεμονιού και πορτοκαλιού και ανακατέψτε.
Προσθέστε το αλεύρι αμυγδάλου και ανακατέψτε απαλά με σπάτουλα μέχρι να ομογενοποιηθεί το μείγμα.
Αδειάστε το μείγμα σε βουτυρωμένη και αλευρωμένη φόρμα ψησίματος διαμέτρου 20 εκ.
Ψήστε σε προθερμασμένο φούρνο στους 160°C με αέρα.
28 λεπτάΑφήστε την έτοιμη τάρτα να κρυώσει.
Σχεδιάστε σε χαρτί και κόψτε το σύμβολο του σταυρού του Αγίου Ιακώβου, τοποθετήστε το στο κέντρο της τάρτας.
Πασπαλίστε με ζάχαρη άχνη και αφαιρέστε το στένσιλ.
Η Σαντιάγο δεν είναι τούρτα, είναι ένα αυγό που το φουσκώνεις με ζάχαρη και μετά το κρατάς φουσκωμένο με αμύγδαλο αντί για αλεύρι. Όλη η επιτυχία κρίνεται στο πρώτο βήμα, στο μίξερ, πριν καν δεις αμύγδαλο. Αν δεν χτυπήσεις αρκετά τα αυγά με τη ζάχαρη, δεν θα γίνει αφράτο κέικ, θα γίνει ένα πυκνό, βαρύ πλακούτσι που κολλάει στον ουρανίσκο.
Το δεύτερο σημείο που κρίνει το αποτέλεσμα είναι πόσο απαλά θα ανακατέψεις το αλεύρι αμυγδάλου μέσα στον αφρό. Εκεί χάνεται ο αέρας που μόλις έβαλες με το μίξερ, αν βιαστείς.
Και το τρίτο, το πιο εύκολο να το προσπεράσεις: το κρύωμα. Η τάρτα χρειάζεται να κάτσει κρύα πριν την κόψεις ή πριν βάλεις το στένσιλ, αλλιώς η ζάχαρη άχνη λιώνει πάνω της και ο σταυρός γίνεται μουτζούρα αντί για σχέδιο.
Ξεκινάμε από τα αυγά, γιατί εδώ δεν υπάρχει μπέικιν πάουντερ να σε σώσει. Σπάς τα αυγά, ρίχνεις τη ζάχαρη, και χτυπάς με το μίξερ μέχρι το μείγμα να ανοίξει χρώμα και να διπλασιαστεί σε όγκο, να γίνει σαν ανοιχτόχρωμη κρέμα που αφήνει ίχνος όταν σηκώσεις τα χτυπητήρια. Αυτό το ίχνος είναι το σημάδι σου, όχι το ρολόι. Κάποιοι λένε ότι φτάνει να ανακατέψεις με το χέρι — όχι, γιατί εδώ ο αέρας που μπαίνει στο μείγμα είναι το μόνο «φούσκωμα» που θα πάρει ποτέ αυτό το κέικ, και με το χέρι δεν φτάνεις ποτέ εκεί.
Το αλεύρι αμυγδάλου είναι η ραχοκοκαλιά της συνταγής, όχι απλώς μια αντικατάσταση του σιταρένιου. Το κριτήριο είναι να έχεις ένα λιπαρό, ψιλοτριμμένο ξηρό καρπό που δένει σαν αλεύρι χωρίς γλουτένη· το αμύγδαλο είναι η κλασική επιλογή, αλλά αν δεν το βρεις, ψιλοτριμμένο αμύγδαλο σπιτικό στο μπλέντερ κάνει ακριβώς τη δουλειά, αρκεί να μην το αλέσεις τόσο που να βγάλει λάδι και να γίνει πάστα.
Το ξύσμα λεμονιού και πορτοκαλιού δεν είναι διακόσμηση γεύσης, είναι αντίβαρο. Το αμύγδαλο από μόνο του είναι βαρύ και λιπαρό στο στόμα, και τα εσπεριδοειδή κόβουν αυτό το βάρος, ανοίγουν τη γεύση. Αν δεν έχεις φρέσκα φρούτα για ξύσμα, καλύτερα να το παραλείψεις παρά να βάλεις κάτι έτοιμο που δεν έχει το ίδιο άρωμα.
Οι 160°C με αέρα είναι η θερμοκρασία όπου το κέικ ψήνεται ομοιόμορφα χωρίς να καεί η επιφάνεια πριν σφίξει η μέσα, γιατί το αμύγδαλο έχει τη δική του λιπαρότητα και σκουραίνει πιο γρήγορα από το σιταρένιο αλεύρι. Ο χρόνος των 28 λεπτών είναι το κάτω όριο σου· το πραγματικό σημάδι είναι ότι η επιφάνεια θα γίνει χρυσή και σταθερή, και αν βάλεις ένα μαχαίρι στο κέντρο θα βγει καθαρό, όχι υγρό.
Για το κρύωμα, μην βιαστείς — εδώ η υπομονή είναι κανονικό υλικό της συνταγής, όχι απλώς καλή συμβουλή. Ένα ζεστό κέικ είναι εύθραυστο και η ζάχαρη άχνη θα λιώσει πάνω του. Άφησέ το να κατέβει εντελώς σε θερμοκρασία δωματίου πριν βάλεις το στένσιλ με τον σταυρό — ιστορικά αυτό το σύμβολο θύμιζε τον προσκυνητή του Σαντιάγο ντε Κομποστέλα, αλλά λειτουργικά εδώ είναι απλώς ένα σχέδιο κομμένο σε χαρτί που κρατάει τη ζάχαρη μακριά από το κέντρο.
Η φόρμα των 20 εκατοστών δίνει ένα κέικ μέτριο σε πάχος για έξι μερίδες — αν τη θέλεις πιο ψηλή, θα χρειαστεί περισσότερος χρόνος στο φούρνο, πάλι με το ίδιο σημάδι να σε καθοδηγεί, όχι το ρολόι.