Kipgehakt

Kijk eerst goed naar de kleur van kipgehakt voordat je het bakt. Het moet zachtroze zijn, glanzend, nergens grijs of dof. Ruik eraan: vers kipgehakt ruikt bijna nergens naar, hoogstens licht zoetig. Slaat de geur je tegemoet, leg het terug.

Kipgehakt is fijngemalen kippenvlees, lichter dan varkensgehakt. Daarom werkt het anders in de pan. Het bevat weinig vet — 8,1 gram per 100 gram, tegenover 17,44 gram eiwit. Laat het te lang bakken en het droogt uit, het wordt droog en korrelig onder je vork. Hoe lang het precies moet, merk je aan het vlees zelf: snijd een stuk open en kijk. Vanbinnen is het dan wit, stevig, niet meer glazig.

Sommigen zeggen: kipgehakt is mager, dus veilig om extra lang te bakken, voor de zekerheid. Niet waar! Zolang het vanbinnen nog glazig is, moet het door blijven bakken — kipgehakt moet altijd volledig gaar zijn. Maar eenmaal gaar maakt langer bakken het niet veiliger, alleen droger.

Die misvatting leidt tot de klassieke fout: droge, kruimelige gehaktballen of burgers. Gebruik kipgehakt voor lichte balletjes, gevulde groenten of snelle burgers, en laat het niet te lang in de pan staan.