Kippenpootjes

Kippenpoten. Mensen kijken ernaar en denken: afval. Nee! Juist hier zit de kracht van de bouillon.

Kijk naar de huid en het bindweefsel onder die gele schubben. Daar zit het collageen, de lijm die alles bij elkaar houdt. Kook je die lang en zacht, dan verandert het collageen in gelatine en die gelatine vangt het water. Daarom wordt je bouillon dik, en daarom stolt hij koud tot een trillende massa, als een goede aspic. Geen poeder nodig, geen gelatineblaadje uit een zakje. Zet je koude bouillon op tafel en schud even met de kom: hij beeft als pudding. Dat is je bewijs.

Kies ze vers, niet grijs en niet slijmerig. De huid moet droog aanvoelen en lichtgeel of bleek zijn, zonder vlekken. Ruik eraan: vers ruikt naar niets bijzonders, oud ruikt zuur of muf. Dat is genoeg om te weten of je ze mee naar huis neemt.

En nu de fout die uit dat vooroordeel komt: mensen gooien de poten weg en kopen dure gelatine voor hun soep of sauzen. Zonde van je geld. Zet de poten gewoon mee in de pot, laat ze rustig trekken, en je bouillon wordt vanzelf rijk, zonder poeder, zonder trucs.