Rode Hermesrijst

Rode Hermesrijst, kom eens wat dichterbij. Dit is volkoren rijst, de korrel zoals hij is, met zijn ruwe rode schil er nog om. Wrijf hem eens tussen je vingers: hij voelt ruwer aan dan witte rijst, minder glad, en hij staat langer op het vuur. Dat is geen fout van jou, dat is gewoon deze rijst.

Kies hem op kleur en geur. De korrels moeten diep roodbruin zijn, droog, zonder stof, en ruiken naar noten, niet naar karton, en ook niet naar helemaal niets. Laat de korrels door je vingers glijden — ze moeten los en droog aanvoelen, nooit klef of plakkerig.

Sommige mensen zeggen: rode rijst kook je net als witte rijst, met evenveel water en evenveel tijd. Nee! Dat klopt niet. Doe dat toch, en je bijt straks door een korrel die van buiten al zacht lijkt maar binnen nog hard is — kauw er maar eens op in je salade. Geef hem dus extra tijd en wat extra water, en proef af en toe een korrel tussen je tanden. Pas als hij overal gelijk meegeeft, zonder hard hartje, is hij klaar.