AI լուսանկարՊիցցա կապելինի խավիարով
Տնական պիցցայի խմոր, որի վրա՝ խավիար, թթվասեր, կարտոֆիլ և թարմ կանաչի։
Պիտակները որոշվում են ավտոմատ կերպով՝ ըստ բաղադրիչների, և կարող են սխալ լինել։ Եթե դա ձեզ համար կարևոր է, ստուգեք փաթեթավորումը։
Բաղադրիչներ
- 10 գ Խմորիչ
- 350 մլ Ջուր սենյակային ջերմաստիճանի
- 44 մլ Ձիթապտղի ձեթ
- 1 թ.գ. Աղ
- 500 գ Ալյուր
- 1 ճ.գ. Ձիթապտղի ձեթ ամանը յուղելու համար
- 500 մլ Թթվասեր մոտ 38% յուղայնությամբ
- 100 գ Կարտոֆիլ բարակ շերտերով կտրատած
- 1 հատ Կիտրոն հյութը և մանր քերած կեղևը
- 150 գ Կապելինի խավիար
- 1 հատ Կարմիր սոխ բարակ կիսալուսնաձև կտրատած
- 2 կապ Սամիթ
- 1 փաթեթ Ջրկոտեմ
- 1 պտղունց Աղ
- 1 պտղունց Սև պղպեղ թարմ աղացած
Քայլեր
Խմորիչը լուծեք սենյակային ջերմաստիճանի ջրով տարայի մեջ։ Ավելացրեք ալյուրի կեսը, ձիթապտղի ձեթը և աղը, լավ խառնեք մինչև միատարր զանգված ստացվի։
Աստիճանաբար ավելացրեք մնացած ալյուրը՝ անընդհատ խառնելով։
Սեղանին ալյուր ցանեք և ձեռքով հունցեք խմորը, մինչև այն դառնա հարթ ու առաձգական։
4 րոպեԼվացեք տարան, յուղեք ձիթապտղի ձեթով, վերադարձրեք խմորը և շրջեք, որ ամբողջովին ծածկվի ձեթով։ Ձեթը հեշտացնում է խմորի հետ աշխատանքը, իսկ թխելիս կեղևը դարձնում է առանձնապես խրթխրթան։
Խմորին թույլ տվեք հասունանալ 45 րոպե սեղանին, ապա դրեք սառնարան առնվազն 10 ժամով կամ մինչև հաջորդ օրը։
600 րոպեՋեռոցը տաքացրեք առավելագույն ջերմաստիճանի՝ վերին դարակին դնելով թխման թերթիկը կամ պիցցայի համար նախատեսված մետաղյա կամ քարե սալիկը։
Սեղանին ալյուր ցանեք։ Խմորը բաժանեք երկու մասի և ձեռքով ձևավորեք երկու կլոր հիմք։
Հիմքերը յուղեք թթվասերի կեսով, վրան դասավորեք կարտոֆիլի բարակ շերտերը և ցանեք աղ ու պղպեղ։ Հիմքերը թխեք ջեռոցում, մինչև խրթխրթան դառնան։ Թողեք մի փոքր սառչեն ցանցավոր հարթակի վրա՝ մոտ 5 րոպե։
5 րոպեՄնացած թթվասերը խառնեք կիտրոնի կեղևի, աղի, պղպեղի և մանր կտրատած սամիթի կեսի հետ։ Լավ համեմեք։
Հիմքերի վրա դրեք կապելինի խավիարը, խառնված թթվասերը, կարմիր սոխը և ցանեք կանաչի՝ կանաչ սոխ, ջրկոտեմ և սամիթ։
Ինչն է փոխվել
Բաղադրատոմսում Թթվասեր-ը և Կապելինի խավիար-ը փոխարինվեցին տեղում հասանելի մթերքներով։
Սա ոչ թե պիցցա է, ոչ էլ հաց, այլ խրթխրթան հիմք, որի վրա դրված է սառը, նուրբ ու աղի-կիտրոնաթթվային շերտ։ Երկու ջերմաստիճան կա այստեղ, և դրանք իրար հետ չեն շփոթվում՝ հիմքը թխվում է շատ տաք ջեռոցում, մինչև չորացած ու ոսկեգույն դառնա, իսկ վրայի խավիարն ու թթվասերը մնում են անպաղ, թեթև։ Եթե խառնես սա մեկ քայլով՝ ամեն ինչ տաքանալու, խավիարը կդառնա անճաշակ, ուստի հերթականությունը ոչ թե ձևականություն է, այլ պաշտպանություն։
Հաջողությունը որոշվում է երկու տեղում։ Առաջինը՝ խմորի հանգստացումը, որը ոչ թե «սխեման պահանջում է», այլ գլյուտենն է այդ ժամանակում թուլանում, և դրա համար հիմքը բարակ ու ճկուն է ձգվում՝ չպատռվելով։ Երկրորդը՝ կարտոֆիլի շերտերը պետք է այնքան բարակ լինեն, որ թխվելու ժամանակ հասցնեն չորացել, քանի դեռ հիմքը դեռ չի այրվել։ Եթե հաստ կտրատես, կստացվես կամ հում կարտոֆիլ, կամ այրված խմոր։
Համբերությունը այստեղ բաղադրիչ է՝ ոչ թե առաջարկ։ Առնվազն տասը ժամ սառնարանում գազերը դանդաղ դուրս են գալիս, և համը դառնում է խորը, հացաշունչ, առանց խմորիչի սուր հոտի։ Շտապողականությունը այստեղ պարզապես այլ ուտեստ է ստացվում, ավելի մակերեսային։
Վերջում՝ սա ուտում ես ձեռքով, ինչպես հաց, բայց ոչ ինչպես լավաշ։ Եթե լավաշին ես վարժված, ահա տարբերությունը՝ լավաշը ճկուն է, որ փաթաթես, սա՝ խրթխրթան, որ պահի վրան դրված ցրտի ու համեմունքի շերտը՝ չթրջվելով։
Խմորիչն ու ջուրը պետք է լինեն սենյակային ջերմաստիճանի, ոչ տաք ջուր՝ խմորիչը սիրում է հարթ, հանգիստ միջավայր, տաքից այն արագ աշխատում է ու հետո հանգչում՝ խմորը մնում է ծանր։ Ձիթապտղի ձեթը խմորի մեջ փափկացնում է կեղևը և թույլ է տալիս ավելի երկար հունցել՝ չքսվելով ձեռքերին. եթե չունես ձիթապտղի, ցանկացած չեզոք բուսական ձեթ կաշխատի նույն սկզբունքով։
Ալյուրը վերցրու սովորական հացաբուլկեղենի ալյուր, ոչ տորթի. սպիտակուցի քանակն է, որ տալիս է այն «ճկունություն՝ չպատռվելու» հատկանիշը, որի մասին արդեն խոսեցինք։ Աղը ավելացրու ուղիղ խմորի մեջ, ոչ ջրի մեջ նախապես, որ խմորիչի հետ ուղիղ կոնտակտից չթուլանա։
Թթվասերը պետք է լինի յուղային, մոտ 38%, որովհետև նիհար թթվասերը եփվելիս ջուր է արտադրում, և հիմքը թրջվում է։ Եթե հարմար յուղայնությամբ թթվասեր չգտնես, վերցրու ավելի խիտ, նույնիսկ մասկարպոնեի հետ խառնված, քան վտանգել խրթխրթանությունը։
Կարտոֆիլը ծառայում է ոչ թե որպես «լցոնիչ», այլ որպես համային և տեսողական շերտ, որ թխվում է հենց հիմքի հետ մեկտեղ՝ դրա համար էլ պետք է բարակ կտրատված, գրեթե թափանցիկ։ Կիտրոնի հյութն ու կեղևը թթվասերին տալիս են թարմություն, որը հակադրվում է խավիարի աղի խտությանը. առանց կիտրոնի ուտեստը ծանր կհամվի։
Կապելինի խավիարը, կարմիր սոխը և կանաչին՝ սամիթ, ջրկոտեմ, պահված են ամենավերջում, սառը և անպաղ, հենց որովհետև ջերմությունից խավիարը կորցնում է իր կառուցվածքը։ Հայկական սեղանին լավաշը միշտ կողքին է, բայց այս դեպքում նրա տեղը չի զբաղեցրել, քանի որ հենցինքն է հիմք, ուստի զուգահեռ հաց պետք չէ, բավական է ավելացնել քիչ ավելի թարմ կանաչի, ինչպես սովորություն կա տնային սեղանին։
·