AI լուսանկարՄակարոնեղեն ծովախեցգետիններով
Արագ և համեղ մակարոն ծովախեցգետիններով՝ լոլիկով, սպիտակ գինով և թանձր սոուսով։
Պիտակները որոշվում են ավտոմատ կերպով՝ ըստ բաղադրիչների, և կարող են սխալ լինել։ Եթե դա ձեզ համար կարևոր է, ստուգեք փաթեթավորումը։
Բաղադրիչներ
- 350 գ Սպագետի
- 400 գ Ծովախեցգետին
- 1 հատ Շալոտ սոխ
- 1 պճեղ Սխտոր
- 2 ճ.գ. Ձիթապտղի յուղ
- 200 գ Լոլիկի պյուրե
- 100 գ Չերրի լոլիկ
- Աղ ըստ ճաշակի
- Չիլի պղպեղ ըստ ճաշակի
- Կապարիս ըստ ճաշակի
- Մաղադանոս ըստ ճաշակի
- 118 մլ Սպիտակ գինի
- 2 հատ Անչոուս ձեթի մեջ
Քայլեր
Տապակի մեջ մանր կտրատած սխտորն ու շալոտ սոխը տապակեք ձիթապտղի յուղի մեջ։
Ավելացրեք մանրացված անչոուսը և ջարդված չիլի պղպեղը։
Դրեք ծովախեցգետինները տապակի մեջ, թողեք թեթևակի ոսկեգույն դառնան, ապա ավելացրեք սպիտակ գինին։
Թողեք, որ սպիտակ գինին գոլորշիանա։
Ավելացրեք կտրատած չերրի լոլիկը և եփեք, մինչև այն փափկի։
Ավելացրեք լոլիկի պյուրեն և շարունակեք եփել սոուսը, աղ ավելացրեք ըստ ճաշակի։ Պատրաստ է՝ ամենախիտ հատվածում 63°C ջերմաստիճանում։
Ավելացրեք կապարիսը և ցանեք մաղադանոս սոուսի վրա։
Եփեք սպագետին ալ դենտե վիճակում մեծ քանակությամբ աղի ջրի մեջ։
Քամեք սպագետին՝ ջուրը հեռացնելով։
Տեղափոխեք մակարոնեղենը տապակի մեջ՝ սոուսի հետ, ավելացրեք մի փոքր մաղադանոս և խառնեք ամեն ինչ միասին կրակի վրա։
Սա ծովախեցգետնով սպագետի է, որտեղ ամբողջ խաղը գինու, անչոուսի և լոլիկի միջև հավասարակշռության մեջ է։ Ոչ մի բաղադրիչ իրար վրա չպետք է գոռա. ո՛չ սխտորը չպետք է այրվի, ո՛չ գինին չպետք է մնա հում, ո՛չ ծովախեցգետինը՝ ռետինի նման կարծրանա։
Ոմանք ասում են՝ ծովախեցգետինը պետք է երկար թրջել սոուսի մեջ, որ «ավելի համով» լինի։ Ոչ, որովհետև ծովախեցգետինը սպիտակուցային է, ու ջերմության տակ նրա մկանաթելերը արագ կծկվում են. ավելորդ րոպեն սեղմում է դրանք, ջուրը դուրս է մղվում, ու ստացվում է ռետին՝ համով ջրի մեջ։ Դրա համար այն ավելացվում է վաղ, բայց թողնվում է միայն «թեթևակի ոսկեգույն» դառնալու չափ, հետո անմիջապես գինի, որ ջերմությունը իջնի և ավելի չխորանա միս մեջ։
Հաջողությունը որոշվում է մեկ բանով. սոուսի խտությամբ այն պահին, երբ մակարոնեղենն ընկնում է տապակի մեջ։ Եթե սոուսը ջրիկ է, սպագետին լողում է դրա մեջ, փոխարենը պետք է հակառակը՝ սոուսը փաթաթվի մակարոնեղենին։ Դրա համար էլ վերջին քայլում ամեն ինչ խառնվում է կրակի վրա՝ թող ջուրը գոլորշիանա հենց այնտեղ, ոչ նախօրոք։
Հայաստանի խոհանոցում սա հեշտությամբ ստացվում է, միայն թարմ կանաչին մոտ պահեք. մաղադանոսից բացի մի քիչ սամիթ կամ ռեհան էլ տեղին կընկնի, եթե ձեռքի տակ կա։ Լավաշը հացի տեղ մի դրեք սեղանին. այս ուտեստը արդեն ածխաջրով հագեցած է, ու լավաշը միայն ավելորդ ծանրություն կավելացնի։
Սխտորն ու շալոտ սոխը առաջինն են գնում յուղի մեջ, ու հենց այստեղից սկսվում է ամբողջ սոուսի համը։ Շալոտը ընտրված է ոչ թե քմահաճույքից. նա սովորական սոխից մեղմ է ու քաղցրավուն, առանց սուր հոտի, որը կարող է խեղդել ծովախեցգետնի նուրբ համը։ Եթե շալոտ չկա, վերցրեք սովորական սոխի մի փոքր կտոր, բայց ավելի քիչ, քան վերցնեիք շալոտից, որովհետև սովորական սոխը ավելի ուժեղ է։
Անչոուսը այստեղ աղի աղբյուր չէ, այլ խորության աղբյուր։ Նա տապակի մեջ հալվում է ու տալիս է այն «ֆոնային» համը, որը ուտողը զգում է, բայց չի կարողանում անվանել։ Եթե անչոուս չունեք, մի փոքր սոյայի սոուս կամ պարզապես մի փոքր ավելի աղ կարող է մասամբ փոխարինել, բայց այն խորությունը, որ ձուկը տալիս է, ամբողջությամբ չես ստանա. սա արժե ասել ազնվորեն։
Լոլիկի երկու ձևը՝ պյուրեն և չերրին, տարբեր գործ են անում։ Պյուրեն տալիս է սոուսի մարմինը, մածուցիկությունը, մինչդեռ չերրի լոլիկը, մտնելով ավելի վաղ ու եփվելով մինչև փափկի, տալիս է քաղցրություն ու մի քիչ հյութալի տեքստուրա, որը չի հալվում ամբողջությամբ սոուսի մեջ։ Եթե չերրի լոլիկ չկա, կարելի է վերցնել սովորական հասուն լոլիկ՝ մանր կտրատած, բայց այդ դեպքում եփման ժամանակը մի քիչ կերկարի, քանի որ կաշին ավելի խիտ է։
Գինին` 118 միլիլիտրը պատահական թիվ չէ, դա պարզապես մոտ կես բաժակ է, ու նրա դերը երկուսն է. մի կողմից լուծում է տապակի հատակին մնացած համերը, մյուս կողմից՝ իր թթվայնությունը հավասարակշռում է լոլիկի քաղցրությունը։ Սպիտակ գինին պետք է ամբողջությամբ գոլորշիանա, այսինքն՝ հոտը փոխվի սուրից դեպի մեղմ, այրուցք-ի հոտը անհետանա. սա է նշանը, ոչ թե ժամանակը։
Կապարիսն ավելացվում է ամենավերջում, որովհետև նրա արժեքը աղի ու թթու պայթյունների մեջ է, իսկ երկար եփվելով նա կորցնում է այդ կտրուկությունը ու դառնում է ուղղակի փափուկ ու անհետաքրքիր։ Մաղադանոսը երկու անգամ է մտնում՝ սոուսի մեջ ու վերջում մակարոնեղենի հետ, որ թարմությունը մնա վերևում, չվերանա ջերմության տակ։
Մակարոնեղենի աղի ջուրը «մեծ քանակությամբ» է ասված ոչ ավանդույթի համար, այլ որ օսլան ցրվի ջրում, իսկ ոչ թե կուտակվի մակարոնեղենի շուրջը՝ կպչունություն առաջացնելով։ Ալ դենտե նշանակում է՝ ատամի տակ դեռ մի փոքր դիմադրություն կա, ոչ թե ամբողջովին փափուկ. սա կարևոր է, որովհետև մակարոնեղենը ևս մի քիչ կեփվի արդեն տապակի մեջ՝ սոուսի հետ, ու եթե նախապես ամբողջովին եփած լինի, վերջում կստացվի փշրվող։ Համբերություն է պետք հենց այս պահին. մի շտապեք հանել մակարոնեղենը ջրից մինչև այն հասնի ճիշտ դիմադրությանը։