Steranijs

Steranijs. Kijk ernaar voordat je iets zegt: een ster met armen, elke arm een bootje, en in dat bootje een zaadje. Druk even op een punt en ruik eraan — die zoete, warme geur die aan echte anijs doet denken, al zijn het twee heel verschillende planten. Kook steranijs altijd in zijn geheel mee, in bouillon, in stoofpot, in thee, en haal hem er pas aan het eind uit. Proef het vocht tegen het einde van de kooktijd: dan weet je of hij genoeg heeft afgegeven.

Kies hem op kleur en geur, niet op grootte. Goede steranijs is donkerbruin, heel, niet grijs en niet kruimelig. Ruik eraan voor je kookt: zwak of muf betekent oud, weggegooid geld.

Sommige mensen zeggen: het aantal sterren maakt niet uit, als je er maar een paar in de pan gooit, komt de smaak vanzelf. Nee. Breek een ster open en ruik aan het binnenste: als dat bijna niets geeft, gooi je er gewoon twee of drie bij, niet één. Die misvatting leidt tot een stoofpot die naar weinig smaakt, terwijl de kok denkt dat hij rijkelijk gekruid heeft — hij nam één matige ster, rook er amper iets aan, en liet het er toch bij. Had hij toen geproefd en bijgegooid, dan had de pan wél naar iets gesmaakt.