Kiełbasa

Posłuchaj, kiełbasę trzeba kupować oczami, zanim jeszcze dotkniesz jej ręką. Dobra kiełbasa ma równą, zwartą powierzchnię, bez pęknięć osłonki i bez mokrej, lepkiej skórki — to oznacza, że przechowywano ją jak trzeba. Zapach ma być czysty, lekko dymny albo mięsny, nigdy kwaśny i nigdy z nutą amoniaku. W dotyku powinna być sprężysta, nie miękka jak gąbka i nie twarda jak drewno. Pokrój ją na kanapki, dodaj do sałatki albo wrzuć na patelnię z jajkiem — każda forma ma sens, byle mięso było świeże.

Niektórzy mówią, że ciemniejsza kiełbasa to zawsze starsza, zepsuta kiełbasa. Nie! Kolor zależy od wędzenia, od przypraw, od rodzaju osłonki — to nie jest pewny znak wieku. Ta pomyłka prowadzi do głupiego błędu w kuchni: wyrzucasz dobrą, aromatyczną kiełbasę tylko dlatego, że jest ciemniejsza od tej, którą kupiłeś tydzień temu, a tymczasem zepsucie poznasz głównie po zapachu i po śliskiej, mokrej powierzchni. Nietypowe przebarwienia albo plamki pleśni to też zawsze sygnał, żeby odłożyć kiełbasę z powrotem.

Kiełbasa to produkt tłusty i białkowy naraz — sto gramów takiej, jaką kupujesz, dostarcza 308 kilokalorii, 24,59 grama tłuszczu i 15,2 grama białka. Pamiętaj o tym, kiedy planujesz porcję na talerzu.