Radicchio

Posłuchaj, drogi czytelniku, o radicchio trzeba mówić szczerze, tak jak ono samo smakuje — bez owijania w bawełnę. To liściaste warzywo z Włoch, czerwono-fioletowe, gorzkawe, i ta gorycz to nie wada, to jego charakter. Wybieraj główki zwarte, ciężkie w dłoni, o liściach błyszczących i jędrnych — jeśli liście są wiotkie albo brzegi zbrązowiałe, zostaw główkę na półce, czas swoje zrobił. Powąchaj: świeże radicchio pachnie ziemią i chłodem, nie stęchlizną.

A teraz posłuchaj, bo tu ludzie się mylą. Niektórzy mówią: radicchio to taka czerwona sałata, nadaje się tylko do sałatek, na surowo. Nie! To warzywo kocha ogień — grill, patelnię, piekarnik. Gorycz pod wpływem ciepła łagodnieje, brzegi się rumienią i chrupią, smak robi się głębszy, prawie słodkawy. Z tego przekonania, że radicchio to tylko sałata, bierze się błąd w kuchni: ludzie wrzucają je zawsze do miski z oliwą i octem, a nigdy na rozgrzaną patelnię, i tracą połowę tego, co to warzywo potrafi dać. Spróbuj inaczej, a zrozumiesz, o co chodzi.