Ραντίτσιο

Το ραντίτσιο δεν είναι κόκκινο μαρούλι, μην το μπερδεύεις. Είναι δικό του φυτό, από την οικογένεια του ραδικιού, και η πικράδα του είναι ο χαρακτήρας του, όχι ατυχία. Αυτή η πικράδα δουλεύει σαν αντίβαρο· γι' αυτό το ραντίτσιο θέλει δίπλα του κάτι γλυκό ή ξινό, να το ισορροπήσει, να το κάνει να λάμψει.

Διάλεξε κεφαλή σφιχτή, βαριά στο χέρι, με φύλλα γυαλιστερά και χρώμα βαθύ, έντονο μωβ-κόκκινο με καθαρές λευκές νευρώσεις. Αν τα φύλλα είναι μαλακά, σκουρασμένα στις άκρες, πέρασε παρακάτω.

Μερικοί λένε: βράσε το πρώτα να του φύγει η πικράδα, αλλιώς δεν τρώγεται. Όχι! Το βράσιμο του παίρνει πράγματι λίγη πικράδα, αλλά σου δίνει κάτι χειρότερο: φύλλο νερουλό, άνοστο, με το όμορφο χρώμα του ξεθωριασμένο. Το λάθος που αποφεύγεις εδώ είναι ακριβώς αυτό: μην το βράζεις ποτέ. Σχίσε το ωμό στη σαλάτα, ή βάλε το στα κάρβουνα για λίγα λεπτά μόνο, να πάρει καπνιά και να μείνει τραγανό από μέσα. Έτσι κρατάς τον χαρακτήρα του.