Foto me AIKek me lule shtogu
Një kek i butë me lule shtogu, me rikota dhe shije agrumesh.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 7 copë Lule shtogu
- 200 g Sheqer kaf
- 3 copë Vezë
- 250 g Rikota
- 150 g Miell të situr
- 50 g Niseshte patate të situr
- 100 g Çokollatë e bardhë e prerë copa
- 50 g Rrush të thatë
- 0.5 copë Grand Marnier gjysmë gotë likeri
- majë Kripë
- 16 g Pluhur pjekjeje
- copë Sheqer pluhur sipas shijes, për sipërfaqe
- copë Gjalpë për yndyrosjen e tepsisë
- copë Miell për spërkatjen e tepsisë
Hapat
Ngrohim furrën në 175°C. Lëmë rrushin e thatë të njomet në gjysmë gotë likeri Grand Marnier.
Ndajmë të verdhat nga të bardhat e vezëve. Rrahim të verdhat me sheqerin kaf derisa të marrin ngjyrë të çelët dhe konsistencë të fryrë.
Shtojmë rikotën, miellin dhe niseshten e patates të situr, çokollatën e bardhë të prerë copa, pluhurin e pjekjes dhe një majë kripe. Përziejmë mirë.
Marrim lulet e shtogut, heqim kërcellet dhe degëzat e holla, dhe i shtojmë në brumë.
Shtrydhim rrushin e thatë nga Grand Marnier, e rrotullojmë në miell dhe e shtojmë në brumë.
Rrahim të bardhat e vezëve derisa të marrin shkumë të dendur dhe i përziejmë ngadalë në brumë.
E derdhim brumin në një tepsi të yndyrosur me gjalpë me diametër 24 cm dhe e pjekim në 175°C.
45 minE lëmë kekun të ftohet, dhe para se ta shërbejmë e spërkasim me sheqer pluhur.
Ky është një kek shtëpie me arome lule shtogu, me gjizë (rikota) brenda brumit dhe me çokollatë të bardhë e rrush të thatë si pika ëmbëlsie. Nuk është kek i rëndë si ai me gjalpë të shkrirë — lehtësia e vjen nga të bardhat e rrahura veç, që futen në fund me kujdes, jo nga ndonjë pluhur magjik.
Suksesi varet nga tre gjëra: sa mirë rriten të verdhat me sheqerin (duhet të zbardhen dhe të dyfishohen në vëllim, jo thjesht të përzihen), sa butë futen të bardhat e rrahura (nëse i trazon me forcë, i vret dhe keku del i sheshtë), dhe sa mirë thahet brumi nga lëngu i rrushit — nëse rrushi pikon likeri në brumë, ajo pjesë mbetet e lagësht edhe pas pjekjes.
Lulet e shtogut janë zemra e shijes këtu — jo thjesht dekor. Nëse i gjen, mos u mundo t'i zëvendësosh me diçka tjetër dhe të presësh të njëjtën gjë; më mirë lexo më poshtë çfarë bën kjo lule dhe çfarë mund të marrësh në vend të saj kur s'e ke.
Lulja e shtogut jep një aromë delikate, paksa mjaltë-limoni, që nuk e gjen në asnjë erëz tjetër — prandaj receta thërret pikërisht atë. Hiqen vetëm lulet e vogla, pa kërcell dhe pa degëzat e holla, sepse kërcelli është i hidhur dhe i ashpër, dhe nëse mbetet në brumë e ndjen si fije të forta kur ha. Nëse s'gjen shtog të freskët (në Shqipëri është e rrallë ta gjesh në treg), mund ta lësh krejt jashtë — keku mbetet kek i mirë me gjizë dhe çokollatë, thjesht humb atë notë lulesh. Mos e zëvendëso me vanilje a limon duke menduar se e sjell të njëjtën gjë; janë shije të ndryshme, jo zëvendësues.
Rikota (gjizë e butë italiane) këtu nuk është thjesht mbushje, është ajo që e bën brumin lagësht dhe të dendur njëkohësisht, në vend që të jetë thjesht kek i thatë sfungjeri. Kriteri për zëvendësim: duhet një gjizë e butë, kremoze, pa kokrriza të mëdha dhe jo e thartuar shumë. Mund të përdoret gjizë e butë shtëpie e kulluar mirë, ose kos i trashë (kos i kulluar, jo kosi normal i lëngshëm) — po të përdorësh kos, duhet më i dendur se zakonisht, ndryshe sjell lagështi të tepërt.
Niseshteja e patates dhe mielli i situr së bashku japin strukturën e saktë — niseshteja e bën brumin më të lehtë, më pak elastik si të ishte vetëm miell. Nëse s'ke niseshte patate, mund ta zëvendësosh me niseshte misri në të njëjtën sasi; mos e heq fare pa zëvendësim, se brumi mbetet më i rëndë e më gome.
Çokollata e bardhë shkrihet pjesërisht gjatë pjekjes dhe lë xhepa ëmbëlsie të buta nëpër kek — prandaj pritet copa, jo e grirë imët, që të mos tretet krejt në brumë. Rrushi i thatë i njomur në Grand Marnier jep thekra alkool-portokalli; nëse nuk e pi likerin, mund ta zëvendësosh me lëng portokalli ose çaj të ngrohtë — kriteri është një lëng me shije të qartë që rrushi ta thithë, jo thjesht ujë. Rëndësi ka hapi i shtrydhjes dhe rrotullimit në miell para se ta futësh në brumë: kjo e mban rrushin "të thatë" në sipërfaqe dhe e pengon të bjerë në fund të tepsisë gjatë pjekjes — pa këtë hap, gjen gjithë rrushin të ngjeshur poshtë, kek i djegur nga poshtë e rrush i mbledhur në një shtresë.
Furra shtëpie shpesh pjek pabarazisht — nëse e njihni furrën tuaj dhe e dini që nxeh më shumë nga pas ose poshtë, kthejeni tepsinë në gjysmë të kohës. Gatishmëria e vërtetë shihet kur një thikë e futur në mes del e thatë dhe maja e kekut kthehet nga e verdhë në kafe të lehtë e artë — 45 minutat janë vetëm kufiri i poshtëm, jo garanci. Durim ka nevojë edhe në fund: lëre të ftohet plotësisht para se ta presësh, ndryshe thërrimet e gjizës ende të buta e bëjnë të copëtohet.