Foto me AISalmon i zier në avull
Salmon i butë i gatuar në avull mbi perime shumë-ngjyrëshe, me erëza të freskëta dhe limon.
Etiketat përcaktohen automatikisht nga përbërësit dhe mund të jenë të gabuara. Kontrollo paketimin nëse kjo është e rëndësishme për ty.
Përbërësit
- 2 copë Salmon biftekë nga 200 g secili
- 100 g Domate
- 100 g Karrotë
- 100 g Spec
- 100 g Kungull i njomë
- 50 g Selino me bisht
- 1 copë Patate
- 1/2 copë Qepë
- 1 copë Lëng limoni lëvozhga dhe lëngu
- 2 tufë Kopër
- 2 copë Rozmarinë
- 2 copë Trumzë
- 3 copë Gjethe dafine
- 163 ml Vaj ulliri
- 475 ml Ujë
- Kripë sipas shijes
- Piper i zi sipas shijes
Hapat
Pastrojmë salmonin: heqim lëkurën dhe kockat. Grijmë imët të gjitha erëzat e freskëta.
Marinojmë biftekët e salmonit me lëng limoni, 120 ml vaj ulliri dhe gjysmën e erëzave të grira.
10 minKripim dhe piperojmë sipas shijes, mbulojmë tenxheren me film ushqimor dhe e vendosim në frigorifer.
Qërojmë patatet dhe karrotat, i presim kubikë. Në të njëjtën mënyrë presim selinon dhe kungullin e njomë. Presim specin më dysh, heqim farat dhe e grijmë. Grijmë imët qepën.
Presim domatet copa dhe i bëjmë pure me blender.
Vendosim në zjarr një tenxhere me ujë, shtojmë lëvozhgën e limonit, gjethet e dafinës dhe rozmarinën, e çojmë në valë.
Në tigan bëjmë një bazë me qepë dhe 45 ml vaj ulliri. Shtojmë kubet e specit, karrotës, patates dhe selinos. Kur patatja fillon të marrë ngjyrë, shtojmë erëzat, kungullin e njomë, kripë dhe piper.
10 minShtojmë pure domatesh dhe gatuajmë edhe 10 minuta të tjera.
10 minVendosim shportën e avullit mbi tenxhere. Vendosim biftekët e salmonit në shportë dhe gatuajmë të mbuluar. Gati kur në pjesën më të trashë arrin 63°C.
Vendosim salmonin në pjatë, shoqëruar me perimet dhe marinadën.
Kjo është një peshk në avull me perime të ziera në tigan - thjeshtë, por jo e thjeshtë për t'u bërë keq, nëse e kupton çfarë bën nxehtësia me proteinën e peshkut. Salmoni nuk gatuhet si mishi i lopës, ku të ndodh gjithçka në sipërfaqe dhe nxehtësia e fortë të jep kore. Peshku ka fibra të shkurtra dhe pak lidhje, prandaj nxehtësia e ngadaltë e avullit e mban të lëngshëm, ndërsa nxehtësia e drejtpërdrejtë e një tigani e thahet shpejt dhe e bën fije-fije.
Suksesi varet nga një numër, jo nga koha: 63°C në pjesën më të trashë të filetos. Nëse e ke termometër, mbaroi puna. Nëse nuk e ke, shiko ngjyrën: salmoni i gatuar sa duhet bëhet rozë e matuar në të gjithë trashësinë, jo transparent në mes, dhe kur e shtyp lehtë me gisht, fillon të ndahet në shtresa pa qenë gome.
Marinada me limon e vaj ulliri para se të hyjë në avull nuk është stoli. Kripa dhe limoni fillojnë të ndryshojnë strukturën e proteinës në sipërfaqe, duke e bërë peshkun më të kompaktë dhe duke i hequr atë erë "të fortë" peshku që disa nuk e duan. Dhjetë minuta mjaftojnë, sepse nuk po e ziejmë, po e përgatisim vetëm sipërfaqen.
Disa thonë se peshku në avull është i mërzitshëm, pa shije. Jo, sepse shija nuk vjen nga kora e skuqur, por nga erëzat që bashkëgatuhen me të - rozmarina, trumza, dafina, lëvozhga e limonit - të cilat avulli i çon drejt e në mish, ngadalë, pa e djegur asnjërën.
Perimet janë aktorja e dytë, jo garniturë anësore. Qepa dhe vaji janë baza: qepa lëshon lagështi dhe sheqerna natyrale kur takon vajin e nxehtë, dhe pikërisht kjo i jep gjithçkaje që vjen pas një themel të ëmbël, jo të fortë. Specin, karrotën, selinon dhe patatet i presim kubikë të njëjtë për një arsye praktike: nëse një copë është dyfishi i tjetrës, ose do të mbetet e papjekur, ose tjetra do të shkrihet. Patatja është treguesi i vërtetë i kohës këtu - kur fillon të marrë ngjyrë në qoshet, perimet e tjera janë gati të marrin erëzat.
Domatja hyn si pure, jo si copa, sepse qëllimi i saj nuk është të ndihet si perime vetëm, por të bëjë salcën që lidh gjithçka. Nëse nuk ke domate të freskëta të mira (jo gjithmonë janë, veçanërisht jashtë sezonit), domate të konservuara të bëra pure bëjnë të njëjtën punë, ndoshta edhe më mirë, sepse janë më të ëmbla e më të dendura.
Erëzat e freskëta - kopra, rozmarina, trumza, dafina - ndahen në dy role. Një pjesë shkon në marinadë dhe përfundon brenda peshkut. Tjetra shkon në ujin e avullit, ku lëshojnë aromë gjatë gjithë kohës së gatimit pa u djegur kurrë, sepse avulli nuk kalon kurrë 100°C. Nëse nuk ke rozmarinë të freskët, mund ta zëvendësosh me çdo erëz druri aromatike që mban formën kur ziet gjatë - trumza vetë mjafton edhe pa rozmarinën, humbet pak kompleksitet, por jo gjellën.
Lëvozhga e limonit në ujin e avullit është një hile e vjetër e kuzhinave peshkatare: vajrat eterike të lëvozhgës janë të paqëndrueshme, dhe avulli i ngrohtë i çon pikërisht aty ku duhen, mbi peshk, pa e bërë ujin të tharbur si do ta bënte vetëm lëngu.
Një e metë e mundshme: nëse shporta e avullit nuk ngrihet mjaftueshëm nga uji poshtë dhe uji vlon shumë fort, pjesa e poshtme e biftekut zihet në ujë të nxehtë në vend që të marrë vetëm avull, dhe atëherë salmoni del i pabarabartë - i fortë poshtë, i butë sipër. Zgjidhja nuk është të ulësh zjarrin deri në fund, por të sigurohesh që shporta është vërtet lart mbi sipërfaqen e ujit, jo brenda tij.
Për një kuzhinë shtëpiake normale, kjo recetë bën dy pjata të plota pa teknikë të veçantë - vetëm një tenxhere me kapak dhe një shportë avulli (ose kullesë metalike që ulet mbi tenxhere) mjaftojnë, nuk nevojitet pajisje speciale. Durimi këtu është i shkurtër, rreth një orë gjithsej, por ai minuti i fundit para se të nxjerrësh peshkun është ai që vendos nëse e ke lënë gjatë.