Reçel

Reçel dediğin, meyveyi şekerle buluşturup kaynatmak demektir. Meyvedeki pektin ısıyla ve şekerle beraber ağır ağır jelleşir, o yüzden kaşıktan akmaz, sarkar. Şeker burada sadece tatlılık katmaz, suyu da bağlar; reçelin uzun süre bozulmadan durmasının sırrı budur. İyi bir reçeli anlamak için önce kaşığı çevir: akışkansa, suluysa, az pişmiş demektir. Rengine bak; donuk, bulanık değil, meyvenin kendi rengini taşıyan parlak bir ton olmalı. Kokla: şeker yanığı değil, meyvenin kendi kokusu burnuna gelmeli. Bazıları der ki, reçel ne kadar koyu ve katıysa o kadar kalitelidir. Hayır! Fazla kaynatılmış reçel koyu olur ama meyvenin tadı o ateşte kaybolur, geriye sadece şekerli bir kütle kalır. Bu yanlış inanç mutfakta şu hataya götürür: İnsanlar reçeli gereğinden uzun kaynatır, meyveyi adeta yakar, sonra neden tadı eskisi gibi gelmiyor diye şaşırır. Oysa reçelde ustalık, ateşi doğru zamanda kesmeyi bilmektir.