Yapay zeka fotoğrafıGorgonzola ve Cevizli Risotto
Kremamsı gorgonzola ve çıtır cevizlerle hazırlanan klasik İtalyan usulü risotto.
Etiketler malzemelerden otomatik olarak belirlenir ve hatalı olabilir. Sizin için önemliyse ambalajı kontrol edin.
Malzemeler
- 120 g Mascarponeli Gorgonzola
- 1 adet Soğan
- 30 g Ceviz
- 2 yemek kaşığı Zeytinyağı
- Tuz tadına göre
- Beyaz Biber tadına göre
- 1 yemek kaşığı Parmesan Peyniri
- 350 g Risotto Pirinci
- Sebze Suyu gerektiği kadar
- 120 ml Beyaz Şarap
Yapılışı
Bir tencerede ince doğranmış soğanı zeytinyağında kavurun.
Pirinci ekleyin ve sürekli karıştırarak hafifçe kavurun.
Beyaz şarabı ekleyin ve tamamen buharlaşmasını bekleyin.
Pirinç pişene kadar azar azar sebze suyu ekleyerek risottoyu pişirmeye devam edin.
Pişmeden birkaç dakika önce kıyılmış cevizleri ekleyin, tuz ve beyaz biberle tatlandırın.
Pişirmenin sonunda mascarponeli gorgonzolayı ekleyin ve kremamsı bir kıvam alana kadar karıştırın.
Bir kaşık parmesan peyniri ekleyin ve hemen servis yapın.
Bu, İtalyan tekniğiyle yapılan ama bizim pilav kültürümüze hiç yabancı olmayan bir yemek: pirinci suda haşlayıp süzmüyorsun, nişastasını yavaş yavaş çözdürüyorsun. Risotto tutar mı tutmaz mı, tamamen şu soruya bağlı: sıvıyı aceleyle değil, pirinç her yudumu içtikten sonra mı veriyorsun?
Soğanı eritirken sabırsızlanıp ateşi yükseltirsen, dışı yanar içi çiğ kalır — kavurma değil, eritme işi bu. Pirinç tenceredeyken artık geri dönüş yok; her kaşık suyu pirinç yutana kadar beklemek, bu yemeğin tek gerçek sırrı. Sabır burada bir malzeme, tuz kadar gerekli.
Gorgonzola ve ceviz, İtalyan mutfağının klasik ikilisi — keskin peynirin yanına hep bir çıtırtı ve yağlılık ister gönül. Sen bunu bizim köy peyniri ceviz mezesinden tanırsın zaten, orada da aynı mantık var: güçlü tat, yumuşatıcı bir ortak ister.
Sofraya çorbasız oturmayan birine söyleyeyim: bu risotto kendi başına doyurucu, ağır bir başlangıçtan sonra fazla gelir. İster istemez pilav alışkanlığına yakın durur ama burada amaç tane tane pilav değil, kaşıkla akan bir kıvam.
Soğanı ince doğra, zeytinyağına at, ateş öyle olsun ki soğan cızırdamasın, sessizce terlesin — şeffaflaşıp hafif sararana kadar. Burada "orta ateş" demek yeterli değil: soğan yanarsa risottonun tabanı acılaşır, bu kusur sonradan düzelmez, çünkü aroma en başta kurulur.
Pirinci ekleyip karıştırmak boş bir hareket değil — her tane dışından yağla kaplanıyor, bu kaplama sonra nişastayı kontrollü salacak. Pirinç yarı saydam kenarlı, ortası beyaz görünmeli bu noktada; tamamen beyazsa daha kavrulmadı demektir.
Şarabı eklediğinde alkolün buharlaştığını görürsün, kokusu değişir — ekşi şarap kokusundan tatlı, hafif karamelize bir kokuya döner. Bazıları şarabı atlayıp direkt suya geçer, olmaz: şarabın asidi pirincin nişastasını açar, o açılma olmadan kremamsı doku gelmez, su bunu yapamaz.
Sebze suyunu azar azar vermek bu yemeğin omurgası. Bir kepçe at, pirinç içene kadar bekle, tekrar at. Acele edip hepsini birden dökersen pirinç haşlanır, risotto değil sulu pilav çıkar ortaya — kusurun kaynağı sabırsızlık, lezzetsizlik değil. Pirinç hazır olduğunda dişine hafif diren verir ama çiğ sertlik kalmaz, tencerede yayvan bir dalga gibi hareket eder.
Ceviz pişmenin son dakikalarında girer çünkü uzun pişerse acılaşır, yağı bozulur — bu yüzden erken atılmaz. Gorgonzola-mascarpone karışımını ateşten aldıktan hemen sonra kat, sıcaklık onu eritmeye yeter, kaynatmaya devam edersen peynir ayrışır, yağı sıvıdan kopar ve pürüzlü bir doku bırakır.
Gorgonzola yoksa ölçüt şu: keskin, mavi damarlı, kolay eriyen bir peynir olsun; sert ve kuru peynirler bu işi yapmaz. Parmesan yerine benzer sertlikte, tuzlu bir peynir rendesi kullanılabilir ama bu, tadı değiştirir, sakıncası yok, bilerek yapılsın.
Ev ocağında büyük tencereyle çalışma — geniş, sığ bir tencere ısıyı eşit dağıtır, derin tencerede dip yanıp üst çiğ kalabilir. Bu, 4 kişilik bir yemek, çorbadan sonra hafif bir ana yemek olarak düşünülmeli, yanına ayrıca pilav koymaya gerek yok, zaten pirinç burada.